zaburzenia tętnic obwodowych
Zaburzenia tętnic obwodowych (PAD – Peripheral Artery Disease) to grupa schorzeń charakteryzujących się zwężeniem lub niedrożnością tętnic poza układem wieńcowym i mózgowym. Najczęstszą przyczyną jest miażdżyca tętnic, powodująca postępujące zmniejszenie przepływu krwi do kończyn, zwykle dolnych.
Klinicznie zaburzenia tętnic obwodowych mogą manifestować się chromaniem przestankowym, bólem spoczynkowym, zmianami troficznymi skóry, owrzodzeniami oraz martwicą tkanek. Charakterystycznym objawem jest ból pojawiający się podczas wysiłku i ustępujący po odpoczynku, spowodowany niedotlenieniem mięśni.
Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne z oceną tętna obwodowego, pomiar wskaźnika kostka-ramię (ABI), badania obrazowe (USG Doppler, angiografia, angio-CT, angio-MR). Leczenie zależy od stopnia zaawansowania choroby i obejmuje modyfikację czynników ryzyka, farmakoterapię (leki przeciwpłytkowe, statyny), a w zaawansowanych przypadkach – rewaskularyzację metodami wewnątrznaczyniowymi lub chirurgicznymi.
Zaburzenia tętnic obwodowych stanowią istotny problem kliniczny, ponieważ są markerem uogólnionej miażdżycy i wiążą się ze zwiększonym ryzykiem sercowo-naczyniowym, w tym zawału serca i udaru mózgu. Wczesne rozpoznanie i leczenie może zapobiec amputacji kończyny i poprawić jakość życia pacjentów.