dermatosis papulosa nigra
Dermatosis papulosa nigra (DPN) to łagodna choroba skóry, występująca głównie u osób o ciemniejszej karnacji, szczególnie pochodzenia afrykańskiego lub azjatyckiego. Schorzenie charakteryzuje się obecnością licznych, małych, wypukłych, hiperpigmentowanych grudek, najczęściej zlokalizowanych na twarzy, zwłaszcza w okolicy policzków, skroni i pod oczami.
Z punktu widzenia histopatologicznego, zmiany DPN przypominają rogowacenie łojotokowe (keratosis seborrheica) i są uważane za jego wariant. Charakteryzują się hiperkeratozą, akantozą i obecnością pseudotorbieli rogowych. W odróżnieniu od klasycznego rogowacenia łojotokowego, zmiany DPN są zwykle mniejsze (1-5 mm średnicy) i bardziej jednolite w wyglądzie.
Etiologia DPN nie jest w pełni poznana, jednak istotną rolę odgrywa predyspozycja genetyczna, o czym świadczy częste występowanie rodzinne. Czynniki takie jak ekspozycja na promieniowanie UV mogą nasilać objawy. DPN zazwyczaj pojawia się w okresie dojrzewania i z wiekiem liczba zmian może się zwiększać.
Leczenie dermatosis papulosa nigra nie jest konieczne ze względów medycznych, gdyż zmiany mają charakter łagodny. Jednak ze względów estetycznych pacjenci mogą poszukiwać metod usunięcia zmian. Dostępne opcje terapeutyczne obejmują elektrokoagulację, krioterapię, laseroterapię oraz delikatny kuretaż. Należy zachować ostrożność podczas leczenia, ponieważ u pacjentów z ciemniejszą skórą istnieje zwiększone ryzyko pozapalnych przebarwień i bliznowacenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rogowacenie łojotokowe – Epidemiologia
Rogowacenie łojotokowe (seborrheic keratosis) jest najczęstszym łagodnym nowotworem skóry, dotykającym ponad 80 milionów osób w USA, z częstością rosnącą wraz z wiekiem. W populacji powyżej 50 roku życia częstość występowania sięga 88-100%, a u osób powyżej 75 lat średnia liczba zmian wynosi około 69 na osobę. Zmiany te występują równomiernie u obu płci, choć wariant dermatosis papulosa nigra (DPN) jest częstszy u kobiet o ciemniejszym fototypie skóry. Epidemiologia wskazuje na wyższą częstość u osób z jasnym fototypem skóry (Fitzpatrick 3 lub niższy), a także na wpływ czynników genetycznych, z dziedziczeniem autosomalnym dominującym i mutacjami w genach FGFR3, PIK3CA, RAS, AKT1 oraz EGFR. Ekspozycja na promieniowanie UV jest potencjalnym, choć kontrowersyjnym czynnikiem ryzyka, szczególnie u osób z jasną karnacją. Dodatkowo, czynniki takie jak zmiany hormonalne, przewlekłe tarcie czy wcześniejsze dermatozy zapalne mogą predysponować do rozwoju zmian.
brodawka łojotokowa, czerniak złośliwy, dermatosis papulosa nigra, dermatoza zapalna, dermoskopia, fototyp skóry, gruczolakorak żołądka, klasyfikacja Fitzpatricka, klinicysta szpitalny, łagodny nowotwór skóry, milia, objaw Leser-Trélata, oparzenie słoneczne, opieka dermatologiczna, promieniowanie ultrafioletowe, promieniowanie UV, rogowacenie łojotokowe, rozpoznanie różnicowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rogowacenie łojotokowe – Objawy
Seborrheic keratosis (rogowiak łojotokowy) to łagodny rozrost naskórka, najczęściej występujący u osób po 40. roku życia, ze szczytem zachorowań po 50. roku życia, obejmujący ponad 90% populacji powyżej 60 lat. Zmiany mają charakterystyczny wygląd: okrągłe lub owalne, o powierzchni woskowatej, szorstkiej lub łuszczącej się, z teksturą przypominającą brodawkę lub roztopiony wosk, o rozmiarze od kilku milimetrów do ponad 2,5 cm średnicy. Barwa zmian jest zróżnicowana – od jasnobrązowej, brązowej, czarnej, po białą, cielistą, żółtą, różową czy szarą, z tendencją do ciemnienia. Lokalizują się głównie na klatce piersiowej, plecach, ramionach, brzuchu, twarzy, szyi i owłosionej skórze głowy, rzadko na dłoniach, podeszwach i błonach śluzowych. Występują pojedynczo lub w grupach, a u osób o ciemniejszym fototypie skóry często jako dermatosis papulosa nigra wokół oczu.
brodawka skórna, czerniak, dermatosis papulosa nigra, diagnostyka różnicowa, fototyp skóry, hiperkeratoza, konsultacja dermatologiczna, leczenie immunosupresyjne, łuszczenie skóry, nowotwór wewnętrzny, nowotwór złośliwy skóry, objaw Leser-Trélata, owrzodzenie, powierzchnia brodawkowata, remisja samoistna, rogowacenie słoneczne, rogowiak łojotokowy, stan zapalny, zakażenie wtórne - Leksykon chorób i schorzeń
Plamy starcze (plamy wątrobowe) – Epidemiologia
Plamy starcze (solar lentigines) to płaskie, hiperpigmentowane zmiany skórne, najczęściej występujące u osób powyżej 50. roku życia, szczególnie o jasnym fototypie skóry. Ich etiologia jest ściśle związana z przewlekłą ekspozycją na promieniowanie UV, co prowadzi do kumulacji melaniny w naskórku, przy czym zawartość melaniny w plamach jest około 2-krotnie wyższa niż w otaczającej skórze. Czynniki ryzyka obejmują wiek, jasny fototyp, historię oparzeń słonecznych, intensywną ekspozycję na słońce oraz predyspozycje genetyczne (geny IRF4, MC1R, ASIP, BNC2). Lokalizacja zmian to głównie obszary eksponowane na słońce: twarz, grzbiety dłoni, przedramiona, ramiona, dekolt i szyja. Plamy starcze same w sobie są łagodne, ale ich obecność wskazuje na zwiększone ryzyko nowotworów skóry, co wymaga regularnego samobadania skóry i corocznych konsultacji dermatologicznych, zwłaszcza przy zmianach o cechach alarmowych (np. asymetria, nieregularne brzegi, zmiana koloru, średnica >6 mm, ewolucja). Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, dermatoskopii i w razie potrzeby biopsji.
badanie dermatologiczne, badanie GWAS, biosynteza melaniny, ciekły azot, czynnik melanogenny, czynnik parakrynny, dermatosis papulosa nigra, dermatoskopia, fototyp skóry, hiperpigmentacja, mapowanie znamion, melanina, nowotwór skóry, oparzenie słoneczne, peeling chemiczny, promieniowanie UV, reguła ABCDE, rogowacenie łojotokowe, rogowacenie słoneczne, samobadanie skóry, solar lentigines, solarium, zabieg laserowy