zakażenie wtórne
Zakażenie wtórne (infekcja wtórna) to proces zakaźny, który rozwija się w organizmie pacjenta już dotkniętego innym schorzeniem pierwotnym. Może ono wystąpić jako powikłanie infekcji pierwotnej, na przykład nadkażenie bakteryjne w przebiegu grypy lub COVID-19, lub jako konsekwencja osłabienia układu odpornościowego przez chorobę podstawową.
W praktyce klinicznej zakażenia wtórne stanowią istotne wyzwanie terapeutyczne, gdyż często charakteryzują się większą opornością na leczenie i występują u pacjentów z już upośledzoną odpornością. Szczególnie narażone są osoby hospitalizowane, z przewlekłymi chorobami lub po zabiegach chirurgicznych, u których dochodzi do kolonizacji patogenami szpitalnymi.
Diagnostyka zakażeń wtórnych wymaga starannej oceny klinicznej i często dodatkowych badań mikrobiologicznych, by odróżnić je od progresji choroby podstawowej. Leczenie powinno uwzględniać zarówno patogen odpowiedzialny za zakażenie wtórne, jak i stan kliniczny pacjenta oraz interakcje z terapią choroby pierwotnej.
Zapobieganie zakażeniom wtórnym obejmuje m.in. przestrzeganie zasad aseptyki i antyseptyki, racjonalną antybiotykoterapię, wdrażanie protokołów kontroli zakażeń szpitalnych oraz odpowiednią opiekę nad pacjentami z obniżoną odpornością.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tifay 14 mg
Przedkliniczne badania teriflunomidu, substancji czynnej leku Tifay (14 mg), wykazały toksyczność wielonarządową, obejmującą szpik kostny (hematopoeza), narządy limfatyczne (układ odpornościowy), błonę śluzową przewodu pokarmowego, narządy rozrodcze oraz trzustkę. Obserwowano hematologiczne skutki, takie jak niedokrwistość, trombocytopenia, leukopenia i limfopenia, co wiązano z hamowaniem proliferacji komórek. Zwierzęta laboratoryjne (myszy, szczury, psy) wykazywały większą wrażliwość na toksyczność teriflunomidu niż ludzie, przy dawkach odpowiadających lub niższych niż terapeutyczne. Badania genotoksyczności nie potwierdziły mutagenności ani klastogenności in vivo, a długoterminowe testy na szczurach i myszach nie wykazały działania rakotwórczego. Metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazywał mutagenność in vitro, lecz nie potwierdzono jej in vivo.
4-trifluorometyloanilina, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hematopoeza, leukopenia, limfocyt B, limfocyt T, limfopenia, małopłytkowość, narząd limfatyczny, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, potencjał genotoksyczny, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, szpik kostny, teriflunomid, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ odpornościowy, zakażenie wtórne - Leksykon substancji czynnych
Fluorometolon – Działania niepożądane
Fluorometolon, stosowany miejscowo w okulistyce w postaci kropli o stężeniu 1 mg/ml (Flarex, Flucon), jest kortykosteroidem narażonym na wywoływanie licznych działań niepożądanych, głównie dotyczących narządu wzroku. Najczęściej obserwuje się podrażnienie i przekrwienie oka (częstość niezbyt często, ≥1/1 000 do <1/100), podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe (również niezbyt często), a rzadziej obrzęk, świąd, osłabienie ostrości wzroku, jaskrę, zaćmę podtorebkową, ubytek pola widzenia, rozszerzenie źrenicy i opadanie powieki (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1 000). Działania niepożądane o częstości nieznanej obejmują ból oka, uczucie ciała obcego, niewyraźne widzenie, nasilone łzawienie oraz zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, co wymaga regularnego monitorowania podczas terapii długoterminowej. Kortykosteroidy mogą maskować objawy zakażeń oka, co sprzyja rozwojowi infekcji bakteryjnych, wirusowych i grzybiczych (rzadko), a także powodować reakcje alergiczne i upośledzenie gojenia tkanek (również rzadko). Bardzo rzadko (<1/10 000) może dojść do perforacji rogówki, zwłaszcza u pacjentów ze ścieńczeniem rogówki lub twardówki.
ból oka, ciało obce w oku, ciśnienie wewnątrzgałkowe, efekt odbicia, fluorometolon, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, infekcja wirusowa, jaskra, jaskra posteroidowa, kortykosteroid, krople do oczu, lek steroidowy, łzawienie, nadwrażliwość, narząd wzroku, niewyraźne widzenie, obrzęk oka, octan fluorometolonu, opadanie powieki, osłabienie ostrości wzroku, perforacja rogówki, podrażnienie oka, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, przekrwienie oka, przewód nosowo-łzowy, reakcja alergiczna, rozszerzenie źrenicy, ścieńczenie rogówki, ścieńczenie twardówki, świąd oka, ubytek pola widzenia, upośledzenie gojenia, uszkodzenie nerwu wzrokowego, zaburzenie smaku, zaćma podtorebkowa, zakażenie oka, zakażenie oportunistyczne, zakażenie wtórne, zwapnienie rogówki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fromilid 500 500 mg
Fromilid 500 zawiera 500 mg klarytromycyny, antybiotyku makrolidowego, stosowanego doustnie w postaci tabletek powlekanych. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka, wzdęcia oraz zaparcia, występujące szczególnie przy dawce dobowej 1000 mg. Ponadto często zgłaszane są zaburzenia smaku oraz bóle głowy. Rzadziej obserwuje się zaburzenia słuchu, wysypkę skórną, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT), duszność i bezsenność. U pacjentów z obniżoną odpornością, zwłaszcza z AIDS, mogą wystąpić leukopenia, trombocytopenia oraz wzrost stężenia azotu mocznikowego, co wymaga szczególnej uwagi i monitorowania parametrów laboratoryjnych.
AIDS, anafilaksja, anoreksja, antybiotyk makrolidowy, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, ból stawowy, dolegliwości przewodu pokarmowego, duszność, działanie niepożądane, klarytromycyna, kołatanie serca, leukopenia, neutropenia, nudności, obniżona odporność, płytki krwi, pokrzywka, reakcja alergiczna, stan splątania, suchość jamy ustnej, świąd, szumy uszne, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka skórna, wzdęcia, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie słuchu, zaburzenie smaku, zakażenie Mycobacterium, zakażenie mykobakteryjne, zakażenie oportunistyczne, zakażenie wtórne, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby, zaparcia, zawroty głowy, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Przedawkowanie – Condyline 5 mg/ml
Preparat Condyline, zawierający 5 mg/ml podofilotoksyny w postaci roztworu do stosowania na skórę, może wywołać poważne powikłania zdrowotne w przypadku przedawkowania. Do głównych dróg przedawkowania należą: miejscowe zastosowanie dawek przekraczających zalecenia, aplikacja na zbyt rozległe powierzchnie skóry oraz przypadkowe połknięcie roztworu. Objawy przedawkowania różnią się w zależności od drogi ekspozycji – miejscowo obserwuje się nasilone podrażnienie, rumień, ból i obrzęk, które mogą prowadzić do wtórnych zakażeń i martwicy tkanek. Po połknięciu pojawiają się objawy ogólnoustrojowe, takie jak nudności, wymioty, biegunka, częstoskurcz, niedociśnienie tętnicze, przyspieszenie oddechu, niewydolność oddechowa, zawroty głowy, otępienie, śpiączka oraz neuropatia obwodowa, które mogą zagrażać życiu.
biegunka, Condyline, częstoskurcz, etanol, interakcja lekowa, martwica tkanek, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, nudność, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, płukanie żołądka, podofilotoksyna, podrażnienie skóry, powikłanie miejscowe, powikłanie ogólnoustrojowe, przewód pokarmowy, reakcja miejscowa, roztwór na skórę, rumień, śpiączka, środek przeczyszczający, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wstrząs, wymioty, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zakażenie wtórne, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Ugryzienie przez węża – Leczenie
Ugryzienia przez węże, zwłaszcza jadowite, stanowią poważne zagrożenie medyczne wymagające natychmiastowej interwencji. Rocznie dochodzi do około 5,4 mln ukąszeń na świecie, z czego ponad 500 000 skutkuje śmiercią lub trwałym kalectwem. W USA notuje się 7000-9000 ukąszeń jadowitych węży rocznie, z czego 20-30% ukąszeń żmij dołkowanych i 50% ukąszeń węży koralowych to ukąszenia suche, bez wprowadzenia jadu. Pierwsza pomoc powinna obejmować uspokojenie pacjenta, unieruchomienie kończyny, delikatne oczyszczenie rany i szybki transport do placówki medycznej, unikając stosowania opasek uciskowych, nacinań, ekstrakcji jadu czy leków przeciwbólowych z grupy NLPZ. Ocena kliniczna powinna uwzględniać badania morfologii, koagulologiczne (PT, INR, APTT, fibrynogen, D-dimery), biochemiczne, gazometrię oraz monitorowanie objawów miejscowych i ogólnoustrojowych zatrucia.
amoksycylina z kwasem klawulanowym, antysurowica, antytoksyna, antyvenin, badania koagulologiczne, cefalosporyna trzeciej generacji, choroba posurowicza, ciprofloksacyna, enzym wątrobowy, fasciotomia, fosfolipaza A2, gazometria krwi tętniczej, hipowolemia, inhibitor cholinesterazy, koagulopatia, martwica tkanek, morfologia krwi, neostygmina, niewydolność oddechowa, obrzęk dróg oddechowych, piperacylina z tazobaktamem, płynoterapia dożylna, profilaktyka przeciwtężcowa, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, świeżo mrożone osocze, tlenoterapia, uszkodzenie tkanek, zaburzenie krzepnięcia, zakażenie wtórne, zapalenie tkanki łącznej, zapaść krążeniowa, zatrucie jadem węża - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Altabactin
Produkt leczniczy Altabactin zawiera 250 IU bacytracyny (w postaci bacytracyny cynkowej) oraz 5 mg neomycyny (w postaci neomycyny siarczanu) na gram maści i jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 roku życia ze względu na ryzyko nefro- i ototoksyczności wynikające z wchłaniania substancji czynnych do krwiobiegu. Stosowanie na rozległe powierzchnie skóry, zwłaszcza na oparzenia przekraczające 20% powierzchni ciała, jest niewskazane, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. U osób z niewydolnością wątroby lub nerek zaleca się monitorowanie ogólnego badania moczu, obrazu krwi obwodowej oraz funkcji słuchu (audiometria) podczas terapii. Długotrwałe stosowanie w przewlekłym zapaleniu ucha środkowego wymaga szczególnej ostrożności ze względu na podwyższone ryzyko ototoksyczności.
antybiotyk aminoglikozydowy, bacytracyna cynkowa, badanie audiometryczne, badanie ogólne moczu, blokada nerwowo-mięśniowa, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne, fotouczulenie, kontaktowe zapalenie skóry, krew obwodowa, kwasica, leczenie przeciwbakteryjne, leczenie przeciwgrzybicze, miastenia, nadkażenie drobnoustrojami, neomycyna siarczan, neostygmina, przewlekłe zapalenie ucha środkowego, rana oparzeniowa, reakcja alergiczna, reakcja fototoksyczna, suplementacja wapnia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zakażenie wtórne - Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica pachwinowa – Etiologia i przyczyny
Grzybica pachwinowa (tinea cruris) jest zakażeniem dermatofitowym skóry, najczęściej wywoływanym przez Trichophyton rubrum, Epidermophyton floccosum oraz Microsporum spp. Infekcja lokalizuje się w okolicy pachwin, wewnętrznej powierzchni ud i pośladków, rozwijając się w warunkach ciepłych i wilgotnych. Drogi transmisji obejmują bezpośredni kontakt skóra-skóra, kontakt seksualny oraz pośredni przez zanieczyszczone ręczniki, odzież i sprzęt sportowy. Samozakażenie z innych miejsc, zwłaszcza z grzybicy stóp (tinea pedis) i paznokci (tinea unguium), jest częstym mechanizmem rozprzestrzeniania. Czynniki ryzyka to m.in. płeć męska, młody wiek, aktywność fizyczna, nadwaga, hiperhydroza, cukrzyca oraz immunosupresja. Charakterystyczne zmiany skórne mają postać pierścieniowatych, rumieniowych ognisk z aktywnym brzegiem i centralnym przejaśnieniem, często towarzyszy im świąd i stan zapalny.
Candida albicans, dermatofity, Epidermophyton floccosum, grzybica pachwinowa, grzybica paznokci, grzybica skóry gładkiej, grzybica stóp, hiperhydroza, keratyna, leczenie immunosupresyjne, liszajec zakaźny, mechanizmy obronne, Microsporum, reakcja immunologiczna, reakcja zapalna, stan zapalny, tinea cruris, Trichophyton interdigitale, Trichophyton mentagrophytes, Trichophyton rubrum, Trichophyton verrucosum, zakażenie grzybicze skóry, zakażenie kontaktowe, zakażenie wtórne, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie tkanki łącznej, zmiany pigmentacyjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teriflunomide G.L. Pharma 14 mg
Przedkliniczne badania toksyczności teriflunomidu przeprowadzone na myszach, szczurach i psach wykazały, że główne narządy docelowe toksyczności to szpik kostny, narządy limfoidalne, jama ustna, przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustka. Obserwowano niedokrwistość, małopłytkowość, leukopenię, limfopenię oraz wtórne zakażenia, co jest konsekwencją immunosupresji wynikającej z hamowania podziałów komórkowych. Zwierzęta laboratoryjne wykazywały większą wrażliwość na teriflunomid niż ludzie, a toksyczne efekty pojawiały się przy ekspozycji równej lub niższej od terapeutycznych stężeń u ludzi. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności in vitro ani klastogenności in vivo, a długoterminowe testy rakotwórczości na szczurach i myszach nie potwierdziły potencjału kancerogennego leku.
4-trifluorometyloanilina, dehydrogenaza dihydroorotanu, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, hamowanie podziałów komórkowych, komórka B, leukopenia, limfocyt T, limfopenia, małopłytkowość, narząd limfoidalny, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, odpowiedź przeciwciał, potencjał kancerogenny, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, przewód pokarmowy, szpik kostny, teriflunomid, układ immunologiczny, zakażenie wtórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teriflunomid Adamed 14 mg
Przedkliniczne badania teriflunomidu wykazały toksyczność wielonarządową, obejmującą szpik kostny (niedokrwistość, trombocytopenia, leukopenia, limfopenia), narządy limfatyczne (osłabienie funkcji immunologicznych i zakażenia wtórne), błony śluzowe przewodu pokarmowego, narządy rozrodcze (zaburzenia płodności) oraz trzustkę. Mechanizm toksyczności wiąże się z hamowaniem podziału komórek. Zwierzęta wykazywały większą wrażliwość na działanie teriflunomidu niż ludzie, z toksycznymi efektami obserwowanymi przy stężeniach równoważnych lub niższych od terapeutycznych stosowanych u ludzi. Badania genotoksyczności potwierdziły brak mutagenności in vitro i klastogenności in vivo, mimo że w warunkach in vitro zaobserwowano działanie klastogenne związane z hamowaniem DHO-DH. Metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazywał mutagenność i klastogenność in vitro, lecz nie potwierdzono tego in vivo. Długoterminowe badania na szczurach i myszach nie wykazały potencjału rakotwórczego teriflunomidu.
4-trifluorometyloanilina, czerwona krwinka, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie utleniające, immunoglobuliny, inhibicja enzymatyczna, leukopenia, limfopenia, narząd rozrodczy, narządy limfatyczne, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, szpik kostny, teriflunomid, toksyczność wielokrotna, trombocytopenia, układ immunologiczny, układ limfatyczny, zakażenie wtórne - Leksykon chorób i schorzeń
Oparzenie słoneczne – Leczenie
Oparzenie słoneczne to ostra reakcja zapalna skóry wywołana nadmierną ekspozycją na promieniowanie UV, objawiająca się rumieniem, bólem, obrzękiem i w cięższych przypadkach pęcherzami. Leczenie zależy od stopnia ciężkości: łagodne i umiarkowane oparzenia można leczyć domowo poprzez natychmiastowe unikanie słońca, stosowanie chłodnych kompresów, nawilżających preparatów z aloesem, miejscowego 1% hydrokortyzonu (3 razy dziennie przez 3 dni) oraz niesteroidowych leków przeciwzapalnych (ibuprofen, naproksen, aspiryna) w celu redukcji bólu i stanu zapalnego. Kluczowe jest także odpowiednie nawodnienie pacjenta. Pęcherze należy pozostawić nietknięte, aby zapobiec infekcji. W ciężkich przypadkach, zwłaszcza przy zajęciu >20% powierzchni ciała, obecności gorączki >38,3°C, dreszczy, nudności, objawów odwodnienia lub zakażenia, wskazana jest hospitalizacja z intensywną terapią nawadniającą, silnym leczeniem przeciwbólowym, antybiotykoterapią oraz ewentualnym przeszczepem skóry.
aloes, aspiryna, czerniak, doustny kortykosteroid, dysfagia, dyskomfort, hydrokortyzon, ibuprofen, koloidalna owsianka, lek przeciwhistaminowy, melatonina, naproksen, nawadnianie dożylne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oczar wirginijski, odwodnienie, oparzenie słoneczne, paracetamol, pęcherz, Polypodium leucotomos, promieniowanie ultrafioletowe, resuscytacja płynowa, rogowacenie słoneczne, stan zapalny skóry, uszkodzenie DNA, witamina C i E, zaćma, zakażenie wtórne, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teriflunomide Pharmascience 14 mg
Przedkliniczne badania teriflunomidu wykazały wieloaspektową toksyczność obejmującą głównie szpik kostny, narządy limfatyczne, przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustkę. W badaniach wielomiesięcznych na myszach, szczurach i psach stwierdzono niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię i limfopenię, co wskazuje na immunosupresję i wtórne zakażenia, związane z hamowaniem proliferacji komórek. Zwierzęta wykazywały większą wrażliwość na toksyczność niż ludzie, a toksyczne efekty pojawiały się nawet przy dawkach równoważnych lub niższych od terapeutycznych stosowanych u ludzi. Badania genotoksyczności potwierdziły brak mutagenności i klastogenności teriflunomidu in vivo, mimo że metabolit 4-trifluorometylanilina (TFMA) wykazywał działanie mutagenne in vitro. Nie zaobserwowano działania rakotwórczego w badaniach na szczurach i myszach, co sugeruje niskie ryzyko onkogenne.
czerwona krwinka, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja poznawcza, hamowanie podziału komórek, leukopenia, limfocyt B, limfocyt T, limfopenia, narząd limfatyczny, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, odpowiedź przeciwciał, płytka krwi, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, szpik kostny, teriflunomid, zakażenie wtórne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Floxal 3 mg/g
Przedawkowanie maści do oczu Floxal (ofloksacyna 3 mg/g) nie zostało dotychczas udokumentowane, co wskazuje na relatywnie wysoki profil bezpieczeństwa leku przy stosowaniu zgodnie z zaleceniami. Pojedyncza dawka 1 cm maści zawiera 0,12 mg ofloksacyny, a miejscowe stosowanie ogranicza ryzyko ogólnoustrojowego przedawkowania ze względu na niską biodostępność systemową. W przypadku miejscowego przedawkowania zaleca się przepłukanie oka czystą, przegotowaną i ostudzoną wodą, co pozwala na mechaniczne usunięcie nadmiaru substancji czynnej i zmniejszenie ryzyka podrażnienia lub innych działań niepożądanych.
absorpcja systemowa, aseptyka, biodostępność, gałka oczna, lanolina, maść do oczu, nieostre widzenie, obrzęk spojówek, ofloksacyna, okulista, podanie oczne, podrażnienie spojówek, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie leku, przedawkowanie miejscowe, przepłukanie oka, reakcja alergiczna, reakcja miejscowa, worek spojówkowy, zaburzenia widzenia, zakażenie wtórne - Leksykon chorób i schorzeń
Wszy głowowe – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wszy głowowe (Pediculus humanus capitis) to pasożyty bytujące na skórze głowy, szczególnie za uszami i na karku, żywiące się krwią. Diagnostyka opiera się na identyfikacji żywych wszy lub nimf, a obecność gnid w odległości do 6 mm od skóry wskazuje na aktywne zarażenie wymagające leczenia. Głównym objawem jest świąd skóry głowy, choć nie u wszystkich pacjentów występuje. Leczenie obejmuje preparaty dostępne OTC, takie jak permetryna 1% i pyretryny z butoksydem piperonylu, oraz leki na receptę, np. malation, miejscową i doustną iwermektynę, a także dimetikon, szczególnie u kobiet w ciąży, karmiących i małych dzieci. Zalecane jest także mechaniczne usuwanie wszy i gnid poprzez wyczesywanie na mokro co 2-3 dni przez 2-3 tygodnie. Powtórne leczenie jest konieczne po 7-9 dniach, jeśli preparat nie eliminuje gnid lub wszy pozostają żywe.
dimetikon, gnida, insektycyd, iwermektyna, lek przeciw wszom, malation, nimfa, oporność wszy, pasożyt, Pediculus humanus capitis, permetryna, podrażnienie skóry głowy, pyretryna z butoksydem piperonylu, skóra głowy, środek przeciwgrzybiczny, świąd, wesz głowowa, wet combing, wszawica głowowa, zakażenie bakteryjne, zakażenie wtórne, zapalenie skóry głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Maxibiotic (5 mg + 5000 j.m. 400 j.m.)/g
Preparat Maxibiotic w formie maści zawiera kombinację trzech antybiotyków: neomycyny siarczanu (5 mg/g), polimyksyny B siarczanu (5000 j.m./g) oraz bacytracyny cynkowej (400 j.m./g), co zapewnia szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego. Jest wskazany do leczenia powierzchniowych zakażeń skóry, takich jak otarcia, zadrapania, ukąszenia, oparzenia pierwszego i drugiego stopnia o niewielkiej powierzchni oraz powierzchniowe owrzodzenia skóry. Preparat stosuje się miejscowo, nakładając cienką warstwę 2-3 razy dziennie na oczyszczone i osuszone zmiany skórne, z możliwością zastosowania opatrunku ochronnego, szczególnie w przypadku zakażonych ran lub owrzodzeń. Czas terapii zależy od rodzaju i nasilenia zmian, zwykle do kilku dni przy drobnych urazach, a w przypadku owrzodzeń pod kontrolą lekarza.
bacytracyna cynkowa, drobna rana, działanie przeciwbakteryjne, leczenie systemowe, neomycyna siarczan, oparzenie pierwszego stopnia, oparzenie skóry, opatrunek ochronny, oporność bakterii, owrzodzenie skóry, polimyksyna B siarczan, profilaktyka przeciwbakteryjna, reakcja nadwrażliwości, terapia miejscowa, trudno gojąca się rana, zakażenie bakteryjne, zakażenie skóry, zakażenie wtórne, zmieniona chorobowo skóra - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clefirem 14 mg
Dane przedkliniczne dotyczące teriflunomidu, substancji czynnej preparatu Clefirem, wskazują na toksyczność wielonarządową przy wielokrotnym podawaniu doustnym u myszy (do 3 miesięcy), szczurów (do 6 miesięcy) oraz psów (do 12 miesięcy). Główne narządy docelowe to szpik kostny (zahamowanie hematopoezy), narządy limfatyczne (zaburzenia immunologiczne), jama ustna i przewód pokarmowy (zmiany zapalne), narządy rozrodcze (zaburzenia funkcji reprodukcyjnych) oraz trzustka (zmiany toksyczne). Zaobserwowano również utleniające działanie na erytrocyty, skutkujące niedokrwistością, trombocytopenią, leukopenią, limfopenią i zwiększoną podatnością na infekcje wtórne. Zwierzęta laboratoryjne wykazują większą wrażliwość na teriflunomid niż ludzie, a efekty toksyczne pojawiały się przy dawkach równoważnych lub niższych od terapeutycznych stosowanych u ludzi.
4-trifluorometyloanilina, aktywność klastogenna, czerwona krwinka, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, hematopoeza, immunoglobulina IgG, immunoglobulina IgM, leukopenia, limfocyt B, limfocyt T, limfopenia, narząd limfatyczny, narząd rozrodczy, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, płytka krwi, przewód pokarmowy, szpik kostny, teriflunomid, układ krwiotwórczy, uszkodzenie chromosomu, zakażenie wtórne - Leksykon chorób i schorzeń
Kalcifilaksja – Objawy
Kalcifilaksja, zwana także kalcyficzną arteriolopatią mocznicową, to rzadka, ale potencjalnie śmiertelna choroba charakteryzująca się kalcyfikacją małych naczyń krwionośnych, prowadzącą do niedokrwienia i martwicy tkanek. Najczęściej dotyczy pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek poddawanych dializoterapii, choć może wystąpić także u osób bez niewydolności nerek. Klinicznie manifestuje się intensywnym, często palącym bólem, który może poprzedzać widoczne zmiany skórne, takie jak siatkowy rumień (livedo reticularis), bolesne guzki i plamiste przebarwienia o barwie fioletowo-czerwonej lub brunatnej. Progresja choroby prowadzi do powstawania głębokich, niegojących się owrzodzeń pokrytych czarno-brązowym strupem, martwicy skóry i tkanek podskórnych (sucha gangrena), najczęściej lokalizujących się w obszarach bogatych w tkankę tłuszczową (brzuch, uda, pośladki, piersi). Wskaźnik śmiertelności jednorocznej wynosi od 45% do 80%, a u pacjentów z owrzodzeniami przekracza 80% w ciągu 6 miesięcy, głównie z powodu posocznicy wynikającej z zakażenia ran.
ból neuropatyczny, ból nocyceptywny, dializoterapia, hiperalgezja, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, iloczyn wapniowo-fosforanowy, kalcifilaksja, kalcyficzna arteriolopatia mocznicowa, kalcyfikacja naczyń krwionośnych, kortykosteroid, livedo reticularis, martwica skóry, martwica tłuszczowa, nadczynność przytarczyc, nagła śmierć sercowa, niegojące się owrzodzenie, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, parathormon, posocznica, przetoka odbytniczo-pochwowa, sepsa, zakażenie wtórne, zespół niebieskiego palca, złamanie patologiczne, złóg wapnia - Leksykon substancji czynnych
Octan glatirameru – Działania niepożądane
Octan glatirameru, stosowany w dawkach 20 mg/ml oraz 40 mg/ml (Copaxone), charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych, z dominującymi reakcjami miejscowymi w miejscu wstrzyknięcia, które występują u 70% pacjentów w porównaniu do 37% w grupie placebo. Najczęstsze objawy to rumień, ból, stwardnienie tkanek, świąd, obrzęk oraz zapalenie, z rzadszymi, ale poważnymi powikłaniami jak lipoatrofia i martwica skóry. Ponadto, u 31% pacjentów obserwuje się reakcje ogólnoustrojowe bezpośrednio po iniekcji, takie jak rozszerzenie naczyń (uderzenia gorąca), ból w klatce piersiowej, duszność, kołatanie serca i częstoskurcz, które mogą imitować ostre stany kardiologiczne i wymagać różnicowania diagnostycznego, zwłaszcza u osób z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Dane pochodzą z czterech badań klinicznych obejmujących łącznie ponad 1000 pacjentów z RRMS oraz wysokim ryzykiem rozwoju CDMS, obserwowanych do 36 miesięcy.
ból w klatce piersiowej, choroba układu sercowo-naczyniowego, Copaxone, częstoskurcz, duszność, kołatanie serca, kontrola dermatologiczna, lipoatrofia, martwica skóry, nawracająca postać stwardnienia rozsianego, octan glatirameru, reakcja alergiczna, reakcja ogólnoustrojowa, reakcja systemowa, rozszerzenie naczyń, RRMS, rumień, stan zapalny, stwardnienie rozsiane, stwardnienie tkanek, uderzenie gorąca, węzeł chłonny, zakażenie wtórne, zanik tkanki tłuszczowej - Leksykon chorób i schorzeń
Pyoderma gangrenosum – Objawy
Pyoderma gangrenosum (PG) to rzadka, zapalna dermatoza o często gwałtownym przebiegu, charakteryzująca się bolesnymi, szybko powiększającymi się owrzodzeniami o sinofioletowym, podminowanym brzegu i martwiczej podstawie. Występuje z częstością około 1/100 000, najczęściej u osób w wieku 20-50 lat, z przewagą kobiet. Zmiany lokalizują się głównie na kończynach dolnych (60,4%), ale mogą pojawiać się także na głowie, szyi, tułowiu i okolicach okołostomijnych. Charakterystyczne jest zjawisko patergii, czyli powstawanie nowych zmian po drobnych urazach skóry. PG manifestuje się również objawami ogólnoustrojowymi, takimi jak gorączka, bóle stawów i mięśni oraz złe samopoczucie. Wyróżnia się kilka klinicznych wariantów PG, w tym klasyczny wrzodziejący (85% przypadków), pęcherzowy, krostkowy, powierzchowny ziarniniakowaty oraz okołostomijny, zróżnicowanych pod względem lokalizacji, przebiegu i powiązań z chorobami współistniejącymi, takimi jak nieswoiste zapalenia jelit (IBD) czy choroby hematologiczne (np. ostra białaczka szpikowa). Proces gojenia jest długotrwały, często pozostawia blizny o charakterystycznym wyglądzie siateczkowatym, a nawroty występują u około 66-70% leczonych pacjentów.
artralgia, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna skóry, gammapatia monoklonalna, hiperpigmentacja, hipopigmentacja, krostka, mialgia, nieswoista choroba zapalna jelit, ostra białaczka szpikowa, patergia, podłoże zapalne, posocznica, pyoderma gangrenosum, rumień guzowaty, szpiczak mnogi, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakażenie wtórne, zespół autoimmunologiczny, zespół mielodysplastyczny, zespół PAPA, zespół PAPASH, zespół PASH - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fusacid
Krem Fusacid zawiera kwas fusydynowy w stężeniu 20 mg/g (w postaci półwodnej 20,3 mg/g) i jest stosowany miejscowo w leczeniu zakażeń bakteryjnych. Należy zwrócić szczególną uwagę na ryzyko rozwoju oporności mikroorganizmów przy przedłużonym stosowaniu, co może prowadzić do nawrotów infekcji lub zakażeń wtórnych, w tym grzybiczych. Preparat zawiera również substancje pomocnicze o potencjale alergizującym, takie jak butylohydroksyanizol (E 320), propylu parahydroksybenzoesan (E 216) oraz metylu parahydroksybenzoesan (E 218), które mogą wywoływać miejscowe reakcje nadwrażliwości, w tym kontaktowe zapalenie skóry. Przed rozpoczęciem terapii wskazany jest szczegółowy wywiad alergologiczny.
błona śluzowa spojówki, butylohydroksyanizol, drobnoustroje oporne, kontaktowe zapalenie skóry, krem Fusacid, kwas fusydynowy, lek przeciwbakteryjny, metylu parahydroksybenzoesan, objaw nadwrażliwości, oporność mikroorganizmów, podrażnienie błon śluzowych, preparat miejscowy, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja alergiczna, reakcja alergiczna skórna, reakcja nadwrażliwości miejscowa, wrażliwość patogenów, zakażenie wtórne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – APAP dla dzieci FORTE 40 mg/ml
APAP dla dzieci FORTE 40 mg/ml to zawiesina doustna zawierająca paracetamol, przeznaczona do leczenia bólu o małym i umiarkowanym nasileniu oraz gorączki u dzieci o masie ciała do 40 kg (od 0 miesięcy do 12 lat), młodzieży i dorosłych, w tym osób starszych. Dawkowanie jest precyzyjnie dostosowane do masy ciała pacjenta, z zalecaną dawką dobową około 60 mg/kg podzieloną na 4-6 dawek (15 mg/kg co 6 godzin lub 10 mg/kg co 4 godziny). Przykładowo, dla niemowląt o masie 3 kg jednorazowa dawka wynosi 45 mg (1,125 ml zawiesiny), a dawka dobowa 180 mg (4,5 ml). Minimalny odstęp między dawkami wynosi odpowiednio 6 lub 4 godziny, w zależności od schematu dawkowania. Zawiesinę należy przed użyciem dobrze wstrząsnąć, a dawkowanie precyzyjnie odmierzać dołączoną strzykawką doustną. Lek można podawać z posiłkiem lub bez, choć posiłek może opóźnić efekt działania.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pimafucort (10 mg + 10 mg + 3500 I.U.)/g
Pimafucort krem to preparat złożony zawierający natamycynę (10 mg/g), hydrokortyzon (10 mg/g) oraz neomycynę w postaci siarczanu (3500 I.U./g), łączący działanie przeciwzapalne, przeciwgrzybicze i przeciwbakteryjne. Wskazany jest do krótkotrwałego leczenia powierzchniowych dermatoz zapalnych, które reagują na kortykosteroidy i współistnieją z wtórnym zakażeniem bakteryjnym lub grzybiczym wrażliwym odpowiednio na neomycynę i natamycynę. Wskazania obejmują m.in. wyprysk kontaktowy i atopowy z nadkażeniem, łojotokowe zapalenie skóry oraz reakcje alergiczne skóry z wtórnym zakażeniem. Preparat nie jest zalecany w pierwotnych zakażeniach skóry, długotrwałej terapii ani gdy patogen jest niewrażliwy na składniki aktywne.
dermatoza zapalna, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwgrzybicze, działanie przeciwzapalne, hydrokortyzon, kortykosteroid, łojotokowe zapalenie skóry, metylu parahydroksybenzoesan, nadkażenie bakteryjne, nadkażenie grzybicze, natamycyna, neomycyna, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja alergiczna skóry, wyprysk atopowy, wyprysk kontaktowy, zakażenie wtórne - Leksykon substancji czynnych
Tuberkulina – Działania niepożądane
Preparat Tuberculin PPD RT 23 AJV (2 T.U./0,1 ml) wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na licznych doświadczeniach klinicznych, gdzie działania niepożądane są przeważnie łagodne i przejściowe. Najczęściej obserwowane są reakcje miejscowe w miejscu wstrzyknięcia, takie jak ból, swędzenie, podrażnienie, a u osób o wysokiej wrażliwości mogą pojawić się pęcherze lub martwica skóry (częstość 1/10 000 do 1/1000), które zwykle ustępują samoistnie. Objawy ogólnoustrojowe obejmują niewielką gorączkę (często ≥1/100 do <1/10) oraz powiększenie węzłów chłonnych (częstość 1/1000 do 1/100), które zazwyczaj nie wymagają interwencji. Bardzo rzadkie (<1/10 000) są reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, stanowiąca bezpośrednie zagrożenie życia i wymagająca natychmiastowej pomocy medycznej z podaniem adrenaliny.
adrenalina, ból głowy, choroba nowotworowa, ciężka reakcja alergiczna, interwencja dermatologiczna, lek przeciwgorączkowy, martwica skóry, martwica tkanki, objaw ogólnoustrojowy, owrzodzenie skóry, pęcherz skórny, pokrzywka, postępowanie w anafilaksji, powiększenie węzłów chłonnych, próba tuberkulinowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja miejscowa, reakcja nadwrażliwości, stan zapalny, tuberkulina, tuberkulina PPD RT 23, zaburzenie skóry, zaburzenie układu chłonnego, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu nerwowego, zakażenie wtórne, zmiana martwicza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tapamol 240 mg/5 ml
Tapamol to doustna zawiesina paracetamolu o stężeniu 240 mg/5 ml, stosowana w leczeniu bólu i gorączki u dzieci. Zalecana jednorazowa dawka wynosi 10-15 mg/kg masy ciała, z odstępem między dawkami minimum 4-6 godzin, maksymalnie 4 dawki na dobę, co odpowiada dawce dobowej 60 mg/kg. U dzieci poniżej 3 miesięcy stosowanie wymaga konsultacji lekarskiej, a lek nie powinien być podawany dłużej niż 3 dni bez nadzoru medycznego. Przekroczenie maksymalnej dawki dobowej niesie ryzyko hepatotoksyczności. Dawkowanie jest precyzyjnie dostosowane do wieku i masy ciała dziecka, np. u niemowląt 0-3 miesiąca (do 4 kg) jednorazowo podaje się 1,25 ml (60 mg), maksymalnie 5 ml (240 mg) na dobę, natomiast u dzieci 11-12 lat (do 45,6 kg) dawka jednorazowa to 14,25 ml (684 mg), a maksymalna dobowa 57 ml (2736 mg).
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Micafungin Day Zero 100 mg
Mykafungina, będąca inhibitorem syntezy 1,3-β-D-glukanu, wykazuje silne działanie grzybobójcze wobec gatunków Candida oraz hamuje wzrost Aspergillus. Mechanizm działania opiera się na selektywnym blokowaniu kluczowego składnika ściany komórkowej grzybów, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach przedklinicznych wykazano, że stosunek AUC/MIC jest kluczowy dla skuteczności, z wartościami około 2400 dla C. albicans i 1300 dla C. glabrata. EUCAST określił progi MIC dla różnych gatunków Candida, np. dla C. albicans próg wrażliwości wynosi ≤0,016 mg/L, a oporności >0,016 mg/L. Wartości MIC dla C. tropicalis i C. krusei są wyższe, co może wpływać na skuteczność terapii, choć dane kliniczne nie potwierdzają istotnych różnic w wynikach leczenia.
3-β-D-glukan, Aspergillus, Candida, Candida albicans, Candida glabrata, Candida guilliermondii, Candida krusei, Candida tropicalis, drożdżaki Candida, działanie grzybobójcze, endoskopia przełyku, flukonazol, Fusarium, gen Fks1, gen Fks2, infekcja Aspergillus, infekcja Candida, inwazyjna kandydoza, inwazyjne zakażenie grzybicze, kandydemia, kandydoza przełyku, lek przeciwgrzybiczny, lekowrażliwość drobnoustrojów, liposomalna amfoterycyna B, minimalne stężenie hamujące, neutropenia, oporność krzyżowa, przesączanie kłębuszkowe, przeszczep krwiotwórczych komórek macierzystych, ściana komórkowa grzyba, układowe zakażenie grzybicze, zakażenie wtórne, Zygomycetes - Leksykon substancji czynnych
Ekstrakt gęsty z kory dębu – Wskazania do stosowania
Ekstrakt gęsty z kory dębu (Quercus cortex) wykazuje wielokierunkowe działanie terapeutyczne, obejmujące właściwości ściągające, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne oraz miejscowo znieczulające. W preparacie Mucosit, ekstrakt ten stanowi 3,0 części na 10 g ekstraktu gęstego w 100 g żelu, co zapewnia skuteczne działanie miejscowe na błony śluzowe jamy ustnej. Substancja ta jest szczególnie wskazana w leczeniu zapalenia dziąseł (gingivitis), zapalenia przyzębia (periodontitis), krwawień i nadwrażliwości dziąseł, a także w terapii stanów zapalnych błony śluzowej jamy ustnej, takich jak stomatitis, afty, nadżerki oraz odleżyny po protezach zębowych. Dodatkowo, stosowanie po zabiegach chirurgicznych na przyzębiu, pod kontrolą lekarza stomatologa, przyspiesza gojenie ran, redukuje obrzęk i ryzyko zakażeń wtórnych oraz łagodzi dolegliwości bólowe.
afta, alantoina, błona śluzowa jamy ustnej, chirurgia przyzębia, choroba przyzębia, dolegliwość bólowa, ekstrakt z kory dębu, ekstrakt z nagietka, ekstrakt z podbiału, ekstrakt z rumianku, ekstrakt z szałwii, ekstrakt z tymianku, krwawienie z dziąseł, naczynia krwionośne, nadżerka błony śluzowej, obrzęk, odleżyna po protezie zębowej, olejek eteryczny, stomatitis, właściwości przeciwzapalne, zakażenie wtórne, zapalenie dziąseł, zapalenie jamy ustnej, zapalenie przyzębia, ziarninowanie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flucinar 0,25 mg/g
Flucinolon acetonid, składnik leku Flucinar, może wywoływać liczne działania niepożądane, zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe. Do najczęstszych miejscowych działań należą zanik i rozstępy skóry, teleangiektazje, hipertrichoza, zmiany trądzikopodobne, plamica posteroidowa, świąd, pieczenie, wysypka, łysienie oraz odbarwienia skóry. Stosowanie na powieki może prowadzić do jaskry i zaćmy. Zakażenia wtórne, w tym zapalenie mieszków włosowych, są możliwe wskutek obniżenia miejscowej odporności skóry. Ogólnoustrojowe działania niepożądane, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, aplikacji na dużą powierzchnię skóry, pod opatrunkiem okluzyjnym lub u dzieci, obejmują zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zespół Cushinga, hiperglikemię, nadciśnienie tętnicze, opóźnienie wzrostu u dzieci oraz obrzęki.
ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukromocz, hiperglikemia, hipertrichoza, jaskra, lek kortykosteroidowy, nadciśnienie tętnicze, opatrunek okluzyjny, opóźnienie wzrostu, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, plamica posteroidowa, pokrzywka, rozstępy skóry, teleangiektazja, trądzik, wysypka plamisto-grudkowa, zaćma, zahamowanie wzrostu naskórka, zakażenie wtórne, zanik tkanki podskórnej, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie okołoustne, zespół Cushinga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clobederm 0,5 mg/g
Preparat Clobederm 0,5 mg/g zawiera klobetazol propionian, silny kortykosteroid stosowany miejscowo, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem zarówno miejscowych, jak i ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Miejscowe efekty uboczne, o nieznanej częstości występowania, obejmują zmiany trądzikopodobne, plamicę posteroidową, zahamowanie wzrostu naskórka, pieczenie, świąd, zaniki tkanki podskórnej, suchość skóry, zaburzenia owłosienia, zmiany pigmentacyjne, teleangiektazje, stany zapalne skóry, wtórne zakażenia oraz uogólnioną łuszczycę krostkową. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wystąpienia poważnych powikłań ocznych, takich jak jaskra i zaćma, zwłaszcza przy aplikacji na skórę powiek. Ogólnoustrojowe działania niepożądane, również o nieznanej częstości, mogą obejmować zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zespół Cushinga, hamowanie wzrostu u dzieci, hiperglikemię, obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz zmniejszenie odporności. Ryzyko systemowych efektów wzrasta przy długotrwałym stosowaniu, aplikacji na duże powierzchnie skóry, stosowaniu pod opatrunkiem okluzyjnym oraz u pacjentów pediatrycznych.
ciśnienie śródgałkowe, cukromocz, hiperglikemia, jaskra, klobetazolu propionian, kortykosteroid miejscowy, księżycowata twarz, łuszczyca krostkowa, nadciśnienie tętnicze, opatrunek okluzyjny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, otyłość centralna, plamica posteroidowa, pokrzywka, reakcja alergiczna, rozstęp skórny, teleangiektazja, trądzik pospolity, wysypka plamisto-grudkowa, zaćma, zahamowanie wzrostu naskórka, zakażenie wtórne, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie skóry okołoustne, zespół Cushinga, zmiana pigmentacyjna, zmiany trądzikopodobne - Leksykon substancji czynnych
Klotrymazol – Działania niepożądane
Klotrymazol, szeroko stosowany lek przeciwgrzybiczy, charakteryzuje się dobrym profilem bezpieczeństwa, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu. Reakcje ogólnoustrojowe, takie jak reakcje alergiczne (w tym anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, duszność, niedociśnienie tętnicze, omdlenia), występują rzadko, ale wymagają natychmiastowej interwencji. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą skóry i błon śluzowych, manifestując się świądem, rumieniem, pieczeniem, wysypką, pokrzywką, kontaktowym zapaleniem skóry, złuszczaniem naskórka, parestezjami oraz pęcherzami. W postaciach dopochwowych obserwuje się często uczucie pieczenia, świąd, rumień, krwawienia, złuszczanie i upławy. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha i nudności, występują rzadziej. Częstość występowania działań niepożądanych waha się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), zależnie od rodzaju objawu i postaci leku.
duszność, interakcja lekowa, klotrymazol, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid miejscowy, krwawienie z pochwy, lek przeciwhistaminowy, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pęcherz skórny, pokrzywka, reakcja alergiczna ogólnoustrojowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja ogólnoustrojowa, rumień, substancja przeciwgrzybicza, świąd sromu, terapia przeciwgrzybicza, upławy, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zakażenie wtórne, złuszczanie naskórka, złuszczanie pochwy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teriflunomide Glenmark 14 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa teriflunomidu wykazały, że po wielokrotnym podaniu doustnym u myszy (do 3 miesięcy), szczurów (do 6 miesięcy) i psów (do 12 miesięcy) głównymi narządami docelowymi toksyczności były szpik kostny, narządy limfatyczne, jama ustna, przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustka. Obserwowano utleniające działanie na erytrocyty, niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię, limfopenię oraz zakażenia wtórne, co wiązało się z hamowaniem podziału komórek. Zwierzęta wykazywały większą wrażliwość na farmakologiczne i toksyczne działanie teriflunomidu niż ludzie, a efekty toksyczne pojawiały się przy dawkach odpowiadających lub niższych niż terapeutyczne u ludzi. W testach genotoksyczności teriflunomid nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, a działanie klastogenne in vitro było pośrednim efektem hamowania dehydrogenazy dihydroorotanowej. Metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) był mutagenny in vitro, ale nie in vivo. Badania rakotwórczości na szczurach i myszach nie wykazały potencjału rakotwórczego leku.
4-trifluorometyloanilina, anemia, badanie rakotwórczości, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, erytrocyt, immunoglobulina IgG, immunoglobulina IgM, leukopenia, limfocyt B, limfopenia, narząd limfatyczny, narząd rozrodczy, płytka krwi, przewód pokarmowy, szpik kostny, teriflunomid, trzustka, zakażenie wtórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teriflunomide Zentiva 14 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa teriflunomidu wykazały toksyczność po podaniu wielokrotnym u myszy (do 3 miesięcy), szczurów (do 6 miesięcy) i psów (do 12 miesięcy), z głównymi narządami docelowymi obejmującymi szpik kostny (niedokrwistość, leukopenia, limfopenia), narządy limfatyczne, przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustkę. Zaobserwowano utleniające działanie na erytrocyty oraz zmniejszenie liczby płytek krwi. Zwierzęta laboratoryjne wykazywały większą wrażliwość na farmakologiczne i toksyczne efekty teriflunomidu niż ludzie, z toksycznością pojawiającą się przy dawkach odpowiadających stężeniom terapeutycznym u ludzi lub niższych. Badania genotoksyczności nie potwierdziły działania mutagennego in vivo, mimo wykrycia klastogenności in vitro, co wiązano z hamowaniem dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH). Metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazywał mutagenność i klastogenność in vitro, ale nie in vivo. Długoterminowe badania rakotwórczości na szczurach i myszach nie wykazały potencjału kancerogennego teriflunomidu.
czerwona krwinka, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, działanie utleniające, leukopenia, limfocyt B, limfocyt T, limfopenia, narząd limfatyczny, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, płytki krwi, przeciwciała IgG, przeciwciała IgM, szpik kostny, teriflunomid, układ immunologiczny, układ rozrodczy, zakażenie wtórne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atecortin (5 mg + 10 000 j.m. + 15 mg)/ml
Atecortin to zawiesina do oczu i uszu zawierająca chlorowodorek oksytetracykliny (5 mg/ml), siarczan polimyksyny B (10 000 j.m./ml) oraz octan hydrokortyzonu (15 mg/ml). W okulistyce lek stosuje się w dawce 1-2 kropli do worka spojówkowego, 2-3 razy na dobę, przez 1-2 tygodnie, w zależności od nasilenia schorzenia i odpowiedzi na terapię. W leczeniu otologicznym zaleca się podawanie 2-4 kropli do kanału słuchowego zewnętrznego, 3 razy na dobę, przez około 7 dni. Przed każdym użyciem butelkę należy wstrząsnąć, aby zapewnić jednorodne rozprowadzenie substancji czynnych, co jest kluczowe dla skuteczności leczenia.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aregalu 14 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa teriflunomidu, substancji czynnej Aregalu, wykazały toksyczność wielokrotnego dawkowania w modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy) obejmującą głównie szpik kostny, narządy limfoidalne, przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustkę. Efekty hematologiczne obejmowały niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię i limfopenię, co wiązało się z immunosupresją i zwiększonym ryzykiem zakażeń wtórnych. Mechanizm toksyczności wynika z hamowania podziałów komórkowych. Genotoksyczność nie została potwierdzona in vivo, mimo że in vitro zaobserwowano efekt klastogenny, interpretowany jako pośredni skutek działania na enzym DHO-DH. Metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazywał mutagenność in vitro, lecz nie potwierdzono jej in vivo. Badania rakotwórczości na szczurach i myszach nie wykazały działania kancerogennego.
aktywność lokomotoryczna, czerwone krwinki, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, funkcje poznawcze, komórki B, leukopenia, limfocyty T, limfopenia, męskie narządy rozrodcze, narządy limfoidalne, narządy rozrodcze, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, odpowiedź przeciwciał, plemniki, płytki krwi, przeciwciała IgG, przeciwciała IgM, przewód pokarmowy, rozwój neurologiczny, szpik kostny, toksyczność dawkowania, trifluorometyloanilina, trombocytopenia, zakażenie wtórne