zaburzenia smaku i węchu

Zaburzenia smaku i węchu to dysfunkcje sensoryczne, które mogą występować niezależnie lub łącznie, znacząco wpływając na jakość życia pacjenta. Hiposmia (osłabienie węchu), anosmia (całkowita utrata węchu), hypogeusia (osłabienie smaku) oraz ageusia (całkowita utrata smaku) to główne postacie kliniczne tych zaburzeń.

Etiologia zaburzeń smaku i węchu jest złożona i obejmuje: infekcje górnych dróg oddechowych (w tym COVID-19), urazy głowy, choroby neurodegeneracyjne (choroba Parkinsona, Alzheimera), zaburzenia endokrynologiczne (niedoczynność tarczycy), stosowanie niektórych leków (m.in. antybiotyki, leki przeciwdepresyjne), ekspozycję na toksyny oraz zmiany anatomiczne w jamie nosowej i zatokach przynosowych.

Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie laryngologiczne, testy węchowe (np. test identyfikacji zapachów University of Pennsylvania Smell Identification Test – UPSIT), badania obrazowe (MRI, CT) oraz w wybranych przypadkach ocenę neurologiczną. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową, a w przypadkach idiopatycznych można rozważyć trening węchowy, który wykazuje skuteczność w niektórych grupach pacjentów.

Szczególnie istotna jest świadomość, że zaburzenia smaku i węchu mogą być wczesnymi objawami chorób neurodegeneracyjnych, występując nawet kilka lat przed klasycznymi objawami motorycznymi, co nadaje im wartość diagnostyczną jako potencjalnym biomarkerom. Przewlekłe zaburzenia wymagają kompleksowej oceny i interdyscyplinarnego podejścia terapeutycznego.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl