retinopatia surowicza środkowa

Retinopatia surowicza środkowa (ang. Central Serous Chorioretinopathy, CSC lub CSCR) to choroba siatkówki charakteryzująca się gromadzeniem się płynu surowiczego pod nabłonkiem barwnikowym siatkówki, co prowadzi do jego odwarstwienia i wtórnego odwarstwienia neurosensorycznej części siatkówki. Stan ten najczęściej występuje u młodych i w średnim wieku mężczyzn (30-50 lat), często z osobowością typu A, narażonych na przewlekły stres.

Etiologia retinopatii surowiczej środkowej nie jest w pełni poznana, ale wiąże się ją z zaburzeniami przepływu krwi w naczyniówce i dysfunkcją nabłonka barwnikowego siatkówki. Czynnikami ryzyka są: podwyższony poziom kortyzolu (w tym stosowanie kortykosteroidów), stres, ciąża, nadciśnienie tętnicze i choroby autoimmunologiczne. Niektóre badania wskazują również na związek z infekcją Helicobacter pylori.

Pacjenci z CSC zgłaszają zazwyczaj jednostronne, bezbolesne zaburzenia widzenia centralnego, takie jak: zamazanie, mikropsja, metamorfopsje, zmniejszenie ostrości widzenia i centralne mroczki. W ostrej fazie choroby w badaniu oftalmoskopowym widoczne jest uniesienie siatkówki w okolicy plamki, a angiografia fluoresceinowa wykazuje charakterystyczny punkt przecieku (ang. „leakage”) z naczyniówki do przestrzeni podsiatkówkowej.

Retinopatia surowicza środkowa ma zazwyczaj charakter samoograniczający się i ustępuje samoistnie w ciągu 3-6 miesięcy. Jednak w około 40-50% przypadków dochodzi do nawrotów, a postać przewlekła może prowadzić do trwałego uszkodzenia siatkówki. Leczenie obejmuje unikanie steroidów, kontrolę czynników ryzyka oraz w wybranych przypadkach fotokoagulację laserową, fotodynamiczną terapię werteporfiną (PDT) lub leki przeciwmineralokortykoidowe (spironolakton, eplerenon).