utlenienie azotu

Utlenienie azotu to proces, w którym atomy azotu wchodzą w reakcje chemiczne z tlenem, tworząc tlenki azotu o różnym stopniu utlenienia. W medycynie najistotniejsze znaczenie ma tlenek azotu (NO), który pełni funkcję przekaźnika sygnałów w organizmie, wpływając na rozszerzenie naczyń krwionośnych, agregację płytek krwi i przekaźnictwo nerwowe.

Tlenek azotu jest syntetyzowany w śródbłonku naczyń krwionośnych przez enzym syntazę tlenku azotu (NOS) z L-argininy. W kardiologii wykorzystuje się działanie naczyniorozszerzające NO, stosując leki będące donorami tlenku azotu, jak nitrogliceryna czy izosorbid, w leczeniu choroby wieńcowej i niewydolności serca.

Zaburzenia w metabolizmie tlenku azotu wiążą się z patogenezą nadciśnienia tętniczego, miażdżycy oraz dysfunkcji śródbłonka. W diagnostyce pulmonologicznej pomiar wydychanego tlenku azotu (FeNO) stanowi nieinwazyjny marker stanu zapalnego dróg oddechowych, szczególnie przydatny w monitorowaniu przebiegu astmy oskrzelowej.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elicea Q-Tab 20 mg

Escytalopram, substancja czynna leku Elicea Q-Tab, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% oraz Tmax około 4 godzin po podaniu doustnym. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę z okresem półtrwania około 30 godzin po wielokrotnym podaniu, a jego klirens osoczowy wynosi około 0,6 l/min. Escytalopram ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia leku) i didemetylowanego (<5%). Zarówno lek, jak i metabolity wykazują umiarkowane wiązanie z białkami osocza (<80%) i są eliminowane drogą metaboliczną i nerkową, z głównym wydalaniem metabolitów z moczem. Stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu stosowania, przy dawce 10 mg średnie stężenie w osoczu wynosi 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
AUC, biodostępność escytalopramu, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, Elicea Q-Tab, escytalopram, farmakokinetyka escytalopramu, glukuronidacja, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, polimorfizm genetyczny, racemiczna mieszanina cytalopramu, stan stacjonarny, szybki metabolizm, Tmax, utlenienie azotu, wiązanie z białkami osocza, wolni metabolizerzy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nexpram 10 mg

Escytalopram, substancja czynna leku Nexpram (dostępnego w dawkach 10 mg i 20 mg), charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% oraz Tmax wynoszącym około 4 godziny po podaniu doustnym. Objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest poniżej 80%. Lek wykazuje farmakokinetykę liniową z okresem półtrwania około 30 godzin i klirensem osoczowym około 0,6 l/min. Stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu stosowania, przy dawce 10 mg/dobę średnie stężenie w osoczu wynosi 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l). Metabolizm escytalopramu odbywa się głównie w wątrobie z udziałem izoenzymu CYP2C19, a także CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do aktywnych metabolitów demetylowanego i didemetylowanego, które stanowią odpowiednio 28-31% i poniżej 5% stężenia leku w osoczu.
AUC, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, CYP2C19, CYP3A4, escytalopram, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, glukuronidacja, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit N-tlenek, metabolity demetylowane, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, racemat cytalopramu, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, szybki metabolizm, Tmax, utlenienie azotu, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Escytalopram – Właściwości farmakokinetyczne

Escytalopram charakteryzuje się wysoką, około 80% bezwzględną biodostępnością po podaniu doustnym, niezależnie od spożycia pokarmu, oraz średnim Tmax wynoszącym 4 godziny po wielokrotnym podaniu. Objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest stosunkowo niskie (<80%). Lek ulega metabolizmowi w wątrobie głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia escytalopramu) i didemetylowanego (<5%). Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy po podaniu doustnym to około 0,6 l/min. Farmakokinetyka escytalopramu jest liniowa, a stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu stosowania, przy dawce 10 mg/dzień osiągając średnie stężenie 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
AUC, biodostępność escytalopramu, biotransformacja, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram, eliminacja escytalopramu, eliminacja nerkowa, eliminacja wątrobowa, escytalopram, farmakokinetyka escytalopramu, glukuronidy, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, metabolizm wątrobowy, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, utlenienie azotu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, zaburzenia czynności wątroby

utlenienie azotu

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Elicea Q-Tab 20 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Nexpram 10 mg

Escytalopram – Właściwości farmakokinetyczne