metabolizm topiramatu

Topiramat, stosowany w leczeniu padaczki i profilaktyce migreny, podlega ograniczonemu metabolizmowi wątrobowemu. Około 70-80% leku jest wydalane w postaci niezmienionej przez nerki. Pozostała część podlega hydroksylacji, hydrolizie i glukuronidacji, tworząc metabolity o minimalnej aktywności farmakologicznej.

Enzymy cytochromu P450, głównie CYP2C19, uczestniczą w metabolizmie topiramatu, ale w znacznie mniejszym stopniu niż w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych. Dzięki temu topiramat rzadziej wchodzi w interakcje z innymi lekami, chociaż może wpływać na metabolizm środków antykoncepcyjnych zawierających etynyloestradiol oraz inhibitorów anhydrazy węglanowej.

Metabolizm topiramatu może ulegać zmianom pod wpływem induktorów enzymatycznych (np. karbamazepiny, fenytoiny), co prowadzi do zmniejszenia stężenia topiramatu w surowicy. Klirens leku jest zwiększony u dzieci w porównaniu z dorosłymi, co może wymagać dostosowania dawkowania w zależności od wieku pacjenta. U osób z zaburzeniami funkcji nerek może być konieczne zmniejszenie dawki ze względu na spowolnioną eliminację leku.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Toramat 200 mg

Topiramat wykazuje unikalne właściwości farmakokinetyczne w porównaniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, cechując się długim okresem półtrwania około 21 godzin, liniową farmakokinetyką oraz głównie nerkowym wydalaniem (≥81% dawki). Po podaniu doustnym dawki 100 mg osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 1,5 μg/ml w czasie 2-3 godzin (Tmax), a biodostępność wynosi co najmniej 81%, niezależnie od przyjęcia pokarmu. Wiązanie z białkami osocza jest niskie (13-17%), a objętość dystrybucji waha się od 0,55 do 0,8 l/kg, z mniejszą wartością u kobiet. Metabolizm jest umiarkowany (około 20% u zdrowych ochotników, do 50% przy indukcji enzymatycznej), a metabolity wykazują słabe lub brak działania przeciwpadaczkowego. Klirens nerkowy wynosi 17-18 ml/min, a całkowity klirens osoczowy 20-30 ml/min. Stan stacjonarny stężeń osiągany jest po 4-8 dniach stosowania, z Cmax w stanie stacjonarnym około 6,76 μg/ml przy dawce 100 mg dwa razy dziennie.
biodostępność leku, działanie niepożądane, działanie przeciwpadaczkowe, enzym metabolizujący leki, farmakokinetyka leku, hemodializa, indukcja enzymatyczna, interakcja farmakologiczna, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, liniowość farmakokinetyczna, metabolizm topiramatu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stężenie topiramatu, stężenie w osoczu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Toramat 25 mg

Topiramat wykazuje liniową farmakokinetykę z długim okresem półtrwania około 21 godzin oraz wysokim stopniem wchłaniania ≥ 81%, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) 1,5 μg/ml po pojedynczej dawce 100 mg w ciągu 2-3 godzin (Tmax). Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (13-17%) i jest wydalany głównie przez nerki, z co najmniej 81% dawki eliminowanej w postaci niezmienionej. Klirens osoczowy wynosi 20-30 ml/min, a u pacjentów z prawidłową czynnością nerek stan stacjonarny osiągany jest po 4-8 dniach stosowania. Umiarkowany metabolizm (około 20%) topiramatu nie generuje istotnych klinicznie metabolitów, a interakcje z lekami indukującymi enzymy mogą zwiększać metabolizm do 50%. W terapii skojarzonej z fenytoiną lub karbamazepiną obserwuje się wzrost stężenia topiramatu w osoczu zależny od dawki.
Cmax, dostępność biologiczna topiramatu, działanie przeciwpadaczkowe, enzymy metabolizujące leki, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm topiramatu, monitorowanie stężenia w osoczu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania w osoczu, parametr farmakokinetyczny, reabsorpcja kanalikowa, stan stacjonarny, stężenie topiramatu w osoczu, terapia skojarzona, Tmax, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Qsiva 7,5 mg + 46 mg

Produkt leczniczy Qsiva zawiera fenterminę (chlorowodorek) oraz topiramat w kapsułkach o zmodyfikowanym uwalnianiu, charakteryzujących się wysoką dostępnością biologiczną (fentermina 75-85%, topiramat 81-95%). Maksymalne stężenia (Cmax) osiągane są odpowiednio po medianie 6 godzin (zakres 2-10 h) dla fenterminy oraz 10 godzin (zakres 7-16 h) dla topiramatu, bez klinicznie istotnego wpływu pokarmu na ich biodostępność. Obie substancje wykazują niskie wiązanie z białkami osocza (fentermina 17,5%, topiramat 13-17%) oraz ograniczony metabolizm, z dominującą eliminacją nerkową w postaci niezmienionej (fentermina 75-85%, topiramat około 70%). Okres półtrwania wynosi 21 godzin dla fenterminy i 49 godzin dla topiramatu, a pozorny całkowity klirens (CL/F) odpowiednio 7,84 l/godz. i 1,35 l/godz. Farmakokinetyka obu składników jest liniowa względem dawki, a po podaniu wielokrotnym obserwuje się wzrost Cmax i AUC (fentermina 2,5-2,9-krotny, topiramat 3,7-5,2-krotny).
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dostępność biologiczna fenterminy, dostępność biologiczna topiramatu, enzym CYP3A4, erytrocyt, farmakokinetyka populacyjna, hydroksylacja i hydroliza, inhibitor CYP2C19, klirens całkowity, kwas glukuronowy, łagodna niewydolność wątroby, łagodne zaburzenie czynności nerek, liniowość farmakokinetyki, metabolizm topiramatu, metoda Monte Carlo, N-oksydacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, p-hydroksylacja, pole pod krzywą, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, umiarkowana niewydolność wątroby, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etopro 100 mg

Topiramat charakteryzuje się liniową farmakokinetyką z wydłużonym okresem półtrwania około 21 godzin przy dawkach 50-100 mg podawanych 2× dziennie. Po jednorazowej dawce 100 mg u zdrowych ochotników maksymalne stężenie w osoczu (Cmₐₓ) wynosi około 1,5 µg/ml, osiągane w czasie 2-3 godzin (Tmₐₓ), a biodostępność doustna przekracza 81%. Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (13-17%) oraz objętość dystrybucji zmieniającą się odwrotnie proporcjonalnie do dawki (0,55-0,8 l/kg). Metabolizm topiramatu u zdrowych osób jest niewielki (~20%), jednak przy jednoczesnym stosowaniu induktorów enzymatycznych może wzrosnąć do 50%. Główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe, stanowiące co najmniej 81% dawki, z około 66% leku wydalanym w postaci niezmienionej w moczu w ciągu 4 dni. Klirens nerkowy wynosi około 17-18 ml/min, a całkowity klirens osoczowy 20-30 ml/min. Stan stacjonarny osiągany jest po 4-8 dniach regularnego podawania, przy czym Cmₐₓ w stanie stacjonarnym dla dawki 100 mg 2× dziennie wynosi średnio 6,76 µg/ml.
biodostępność, biorównoważność, biotransformacja, dystrybucja w organizmie, działanie przeciwpadaczkowe, eliminacja z organizmu, enzym metabolizujący, hemodializa, hepatopatia, hydroksylacja, induktor enzymów, interakcja farmakokinetyczna, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie leku, metabolizm topiramatu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, prawidłowa czynność nerek, reabsorpcja kanalikowa, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, stężenie osoczowe, tabletka powlekana, terapia skojarzona, terapia uzupełniająca, topiramat, wchłanianie doustne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby

metabolizm topiramatu

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Toramat 200 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Toramat 25 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Qsiva 7,5 mg + 46 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Etopro 100 mg