łagodna niewydolność wątroby
Łagodna niewydolność wątroby to stan, w którym funkcje wątroby są upośledzone, ale nie w stopniu zagrażającym życiu. Charakteryzuje się subklinicznymi objawami i łagodnymi nieprawidłowościami w badaniach laboratoryjnych, w tym podwyższonymi enzymami wątrobowymi (ALT, AST), zwiększonym poziomem bilirubiny czy zaburzeniami w syntezie białek osocza.
Przyczyny łagodnej niewydolności wątroby obejmują wczesne stadia przewlekłych chorób wątroby, jak niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (NAFLD), wirusowe zapalenie wątroby, autoimmunologiczne zapalenie wątroby czy polekowe uszkodzenie wątroby. W przeciwieństwie do ostrej niewydolności wątroby, stan ten rozwija się powoli, dając czas na wdrożenie odpowiedniego postępowania terapeutycznego.
Diagnostyka łagodnej niewydolności wątroby opiera się na badaniach laboratoryjnych, obrazowych (USG, elastografia, tomografia komputerowa) oraz ocenie klinicznej. Postępowanie terapeutyczne koncentruje się na leczeniu przyczyny podstawowej, modyfikacji stylu życia (dieta, aktywność fizyczna, eliminacja alkoholu) oraz monitorowaniu progresji choroby. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie pozwalają zapobiec rozwojowi ciężkiej niewydolności wątroby i jej powikłaniom.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosuvastatin/Ezetimibe Teva 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Rosuvastatin/Ezetimibe Teva jest wskazany u dorosłych pacjentów z hipercholesterolemią, u których wcześniej ustalono odpowiednią kontrolę lipidów stosując rozuwastatynę i ezetymib w oddzielnych preparatach, w dawkach odpowiadających zawartości leku złożonego (dostępne dawki: 5 mg + 10 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 10 mg). Lek należy podawać doustnie, raz na dobę, z posiłkiem lub niezależnie od posiłku, w trakcie stosowania diety hipolipemizującej. Produkt nie jest przeznaczony do inicjacji terapii ani do modyfikacji dawki – te etapy powinny być przeprowadzane za pomocą pojedynczych substancji czynnych. Szczególne grupy pacjentów, takie jak osoby powyżej 70. roku życia, pacjenci z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), pacjenci pochodzenia azjatyckiego oraz osoby z predyspozycjami do miopatii, powinny rozpoczynać leczenie rozuwastatyną w dawce początkowej 5 mg, a następnie przejść na lek złożony po ustaleniu odpowiedniej dawki. Stosowanie u dzieci poniżej 18 lat nie jest zalecane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
aktywna choroba wątroby, atazanawir, białko transportowe, ciężka niewydolność nerek, cyklosporyna, dieta obniżająca stężenie lipidów, ezetimibe, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność wątroby, lek wiążący kwasy żółciowe, lopinawir, miopatia, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Childa-Pugha, typranawir, umiarkowana niewydolność wątroby, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Coxydyna 60 mg
Etorykoksyb, zawarty w produkcie leczniczym Coxydyna, powinien być stosowany w najmniejszej skutecznej dawce i przez możliwie najkrótszy czas, ze względu na zwiększone ryzyko powikłań układu krążenia zależne od dawki i czasu terapii. Dawkowanie różni się w zależności od wskazań: w chorobie zwyrodnieniowej stawów (ChZS) zalecana dawka to 30 mg/dobę, maksymalnie 60 mg/dobę; w reumatoidalnym zapaleniu stawów (RZS) i zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa dawka początkowa wynosi 60 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 90 mg/dobę. W ostrym zapaleniu stawów w przebiegu dny moczanowej stosuje się 120 mg/dobę maksymalnie przez 8 dni, a w bólu po stomatologicznym zabiegu chirurgicznym 90 mg/dobę przez maksymalnie 3 dni. Dawkowanie powinno być okresowo oceniane, a w przypadku braku poprawy lub utrzymujących się objawów należy rozważyć alternatywne metody leczenia.
analgetyk pooperacyjny, ból pooperacyjny, choroba zwyrodnieniowa stawów, ciężka niewydolność wątroby, Coxydyna, dna moczanowa, etorykoksyb, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność wątroby, ostry zespół bólowy, powikłania układu krążenia, reumatoidalne zapalenie stawów, skala Child-Pugh, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ezehron Duo 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ezehron Duo zawiera rozuwastatynę i ezetymib, które wykazują specyficzne właściwości farmakokinetyczne. Rozuwastatyna osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, z biodostępnością około 20%, jest w dużej mierze wychwytywana przez wątrobę, a jej metabolizm ograniczony do około 10%, głównie przez CYP2C9. Okres półtrwania wynosi około 19 godzin, a około 90% dawki jest wydalane z kałem. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (ClCr <30 ml/min) stężenie rozuwastatyny wzrasta trzykrotnie, a jej N-demetylowego metabolitu dziewięciokrotnie. U osób z umiarkowaną niewydolnością wątroby (7-9 punktów w skali Childa-Pugha) obserwuje się co najmniej dwukrotne zwiększenie ekspozycji na lek. Polimorfizmy genetyczne SLCO1B1 i ABCG2 mogą zwiększać ekspozycję na rozuwastatynę, co wymaga rozważenia modyfikacji dawki.
ABCG2, albumina, BCRP, biodostępność, ciężka choroba nerek, ciężkie zaburzenia czynności nerek, CYP2C9, cytochrom P450, ezetymib, glukuronid fenolowy, hemodializa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, łagodna niewydolność wątroby, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, SLCO1B1, transporter OATP-C, umiarkowana niewydolność wątroby, wychwyt wątrobowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Binabic 50 mg
Binabic (bikalutamid) w dawce 50 mg doustnie raz na dobę jest wskazany u dorosłych mężczyzn, w tym osób w podeszłym wieku, z zaleceniem rozpoczęcia terapii co najmniej 3 dni przed włączeniem analogów LHRH lub jednocześnie z kastracją chirurgiczną, co optymalizuje skuteczność leczenia skojarzonego. Lek nie jest wskazany dla populacji pediatrycznej. U pacjentów z niewydolnością nerek nie wymaga się modyfikacji dawki, natomiast u chorych z łagodną niewydolnością wątroby standardowa dawka pozostaje bez zmian. W przypadku umiarkowanej lub ciężkiej niewydolności wątroby konieczna jest szczególna ostrożność ze względu na ryzyko kumulacji bikalutamidu i potencjalne nasilenie działań niepożądanych.
analog LHRH, bikalutamid, Binabic, ciężka niewydolność wątroby, droga doustna, działanie niepożądane, kastracja chirurgiczna, kumulacja leku, łagodna niewydolność wątroby, modyfikacja dawkowania, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, populacja pediatryczna, schemat dawkowania, tabletka powlekana, terapia bikalutamidem, terapia skojarzona, wywiad medyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Suvardio Plus 20 mg + 10 mg
Suvardio Plus jest lekiem złożonym zawierającym rozuwastatynę i ezetymib, wskazanym do leczenia hipercholesterolemii u dorosłych pacjentów, u których wcześniej uzyskano kontrolę lipidów stosując te substancje oddzielnie w dawkach odpowiadających preparatowi złożonemu (5 mg + 10 mg, 10 mg + 10 mg lub 20 mg + 10 mg). Lek należy podawać doustnie raz na dobę, o stałej porze, z posiłkiem lub niezależnie od posiłków. Suvardio Plus nie jest przeznaczony do inicjacji terapii; włączanie lub modyfikacja dawkowania powinny odbywać się za pomocą pojedynczych substancji, a po ustaleniu odpowiedniej dawki można przejść na preparat złożony. U pacjentów powyżej 70. roku życia, z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), pochodzenia azjatyckiego oraz u osób z predyspozycjami do miopatii zaleca się rozpoczęcie terapii rozuwastatyną w dawce 5 mg. Suvardio Plus jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz aktywną chorobą wątroby, a także niezalecany u osób z umiarkowaną i ciężką niewydolnością wątroby (7-9 i >9 punktów w skali Childa-Pugha). U pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby (5-6 punktów w skali Childa-Pugha) modyfikacja dawki nie jest konieczna.
aktywna choroba wątroby, białka transportowe, ciężka niewydolność nerek, cyklosporyna, dieta obniżająca stężenie lipidów, ekspozycja układowa, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, kontrola lipidów, łagodna niewydolność wątroby, leki wiążące kwasy żółciowe, lopinawir i typranawir, miopatia, OATP1B1 i BCRP, podanie doustne, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, rytonawir z atazanawirem, skala Childa-Pugha, Suvardio Plus, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zofenil Plus 30 mg + 12,5 mg
Lek Zofenil Plus, zawierający 30 mg zofenoprylu wapniowego oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, jest preparatem hipotensyjnym o licznych przeciwwskazaniach klinicznych. Bezwzględnie nie powinien być stosowany w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenności inhibitorów ACE oraz zagrożenie dla płodu. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na zofenopryl, inne inhibitory ACE, hydrochlorotiazyd, pochodne sulfonamidu oraz substancje pomocnicze, w tym 56,20 mg laktozy jednowodnej w tabletce. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, ciężką niewydolnością wątroby, ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych oraz jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej przy jedynej czynnej nerce. Ponadto, nie zaleca się łączenia Zofenilu Plus z sakubitrylem z walsartanem (konieczne 36-godzinne odstępy) oraz z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m².
aliskiren, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, działanie teratogenne, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność wątroby, laktoza jednowodna, nadwrażliwość krzyżowa, niewydolność narządowa, obrzęk naczynioruchowy, pochodna sulfonamidu, preparat hipotensyjny, reakcja alergiczna, sakubitryl z walsartanem, terapia hipotensyjna, trymestr ciąży, umiarkowana niewydolność nerek, wrodzony obrzęk naczynioruchowy, współczynnik filtracji kłębuszkowej, Zofenil Plus, zofenopryl wapniowy, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ezehron Duo 15 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ezehron Duo to preparat złożony zawierający rozuwastatynę (15 mg, 30 mg lub 40 mg) oraz ezetymib (10 mg), przeznaczony do stosowania u dorosłych pacjentów z hipercholesterolemią, u których dawki poszczególnych składników zostały wcześniej ustalone w terapii skojarzonej. Lek podaje się doustnie, raz na dobę, z posiłkiem lub niezależnie od posiłku, przy czym ważne jest kontynuowanie diety hipolipemizującej. Ezehron Duo nie jest wskazany do rozpoczynania leczenia – najpierw należy ustalić odpowiednie dawki rozuwastatyny i ezetymibu podawanych oddzielnie, a następnie przejść na preparat złożony. U pacjentów powyżej 70. roku życia, z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), u osób pochodzenia azjatyckiego oraz u pacjentów z predyspozycjami do miopatii zaleca się początkową dawkę rozuwastatyny 5 mg. Stosowanie rozuwastatyny jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz u osób z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby (7-9 lub >9 punktów w skali Childa-Pugha), a także u pacjentów z aktywną chorobą wątroby.
aktywna choroba wątroby, atazanawir, białko transportowe, ciężka niewydolność nerek, cyklosporyna, dieta obniżająca stężenie lipidów, ezetymib, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność wątroby, lek wiążący kwasy żółciowe, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, OATP1B1, pochodzenie azjatyckie, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Childa-Pugha, typranawir, umiarkowana niewydolność wątroby, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Anastrozol Teva 1 mg
Anastrozol Teva jest dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających 1 mg anastrozolu, stosowanych doustnie w dawce 1 mg raz na dobę u pacjentek dorosłych, w tym w podeszłym wieku, bez konieczności modyfikacji dawki. Wskazaniem do terapii jest m.in. uzupełniające leczenie hormonalne u pacjentek po menopauzie z wczesnym rakiem piersi z obecnością receptorów estrogenowych (ER+), zalecane przez okres 5 lat. Lek nie jest rekomendowany dla dzieci i młodzieży z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności nerek oraz łagodnej niewydolności wątroby nie wymaga się zmiany dawkowania, natomiast u pacjentek z ciężkimi zaburzeniami tych narządów należy zachować szczególną ostrożność i monitorować funkcje nerek i wątroby przed i w trakcie terapii.
anastrozol, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, funkcja nerek, funkcja wątroby, hormonalne leczenie uzupełniające, łagodna niewydolność wątroby, leczenie uzupełniające, menopauza, podanie doustne, rak piersi ER+, receptor estrogenowy, tabletka powlekana, terapia adjuwantowa, wczesny rak piersi, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosuvastatin/Ezetimibe Teva 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Rosuvastatin/Ezetimibe Teva jest wskazany do stosowania u dorosłych pacjentów z hipercholesterolemią, u których wcześniej ustalono odpowiednią kontrolę lipidów przy użyciu rozuwastatyny i ezetymibu podawanych oddzielnie w dawkach odpowiadających preparatowi złożonemu (dostępne dawki: 5 mg + 10 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 10 mg). Lek należy przyjmować raz na dobę, niezależnie od posiłku, w trakcie stosowania diety hipolipemizującej. Produkt nie jest przeznaczony do inicjacji terapii ani do modyfikacji dawkowania, które powinny być prowadzone wyłącznie za pomocą pojedynczych substancji czynnych. Szczególne zalecenia dotyczą pacjentów powyżej 70 lat, z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), pochodzenia azjatyckiego oraz z predyspozycjami do miopatii, u których początkowa dawka rozuwastatyny powinna wynosić 5 mg. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby (Child-Pugh >7) oraz aktywną chorobą wątroby.
aktywna choroba wątroby, atazanawir, białko transportowe, ciężka niewydolność nerek, cyklosporyna, dawka początkowa, dieta obniżająca stężenie lipidów, ezetymib, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność wątroby, lek wiążący kwasy żółciowe, lopinawir, miopatia, pochodzenie azjatyckie, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Childa-Pugha, typranawir, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Linorion 2,5 mg
Lenalidomid, występujący w postaci racemicznej (S(-) 56%, R(+) 44%), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając Cmax w 0,5-2 godziny. Farmakokinetyka leku jest liniowa względem dawki, bez istotnej kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Biodostępność lenalidomidu zmniejsza się o około 20% (AUC) i 50% (Cmax) przy jednoczesnym spożyciu posiłku wysokotłuszczowego, jednak w praktyce klinicznej lek może być podawany niezależnie od posiłku. Lenalidomid wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (23-29%) i nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki (90% w moczu, z czego 82% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3-5 godzin, zależnym od czynności nerek. Klirens nerkowy przekracza filtrację kłębuszkową, wskazując na aktywny transport wydalania.
białko oporności raka piersi, bilirubina całkowita, biodostępność leku, Cmax, cytochrom P450, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroksy-lenalidomid, izoenzym CYP1A2, klirens kreatyniny, klirens lenalidomidu, klirens nerkowy, łagodna niewydolność wątroby, lenalidomid, Linorion, N-acetylo-lenalidomid, niewydolność nerek, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmisartanum Teva B.V. 40 mg
Telmisartanum Teva B.V. w dawce 40 mg, dostępny w postaci białych lub prawie białych tabletek, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na telmisartan lub substancje pomocnicze, w tym 19,2 mg sorbitolu na tabletkę, co jest istotne u osób z nietolerancją sorbitolu. Lek nie powinien być stosowany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu i noworodka. Przeciwwskazania obejmują także zaburzenia odpływu żółci oraz ciężką niewydolność wątroby, gdzie metabolizm leku jest znacząco zaburzony. Ponadto, jednoczesne stosowanie telmisartanu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz u osób z GFR < 60 ml/min/1,73 m² z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca, dysfagia, hiperkaliemia, hipotonia, inhibitor ACE, łagodna niewydolność wątroby, nadwrażliwość na telmisartan, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pierwszy trymestr ciąży, przesączanie kłębuszkowe, sorbitol, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna, zaburzenia odpływu żółci, zaburzenie funkcji nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aricept 10 mg
Aricept (donepezil chlorowodorek) jest stosowany w leczeniu otępienia w chorobie Alzheimera, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg (4,56 mg donepezylu) i 10 mg (9,12 mg donepezylu). Terapia powinna być prowadzona przez specjalistę zgodnie z kryteriami diagnostycznymi DSM V i ICD 10. Leczenie rozpoczyna się od dawki 5 mg/dobę podawanej doustnie wieczorem przez minimum 1 miesiąc, co pozwala na ocenę skuteczności i osiągnięcie stężenia stacjonarnego leku. W przypadku dobrej tolerancji i konieczności zwiększenia efektu terapeutycznego dawkę można zwiększyć do maksymalnie 10 mg/dobę. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie pozostaje bez zmian, natomiast u osób z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby dawkę należy dostosować indywidualnie ze względu na zwiększoną ekspozycję na lek. Brak jest danych dotyczących stosowania u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia.
bezsenność, choroba Alzheimera, ciężka niewydolność wątroby, dawka początkowa, donepezyl, donepezyl chlorowodorek, efekt terapeutyczny, ekspozycja na lek, klirens donepezylu, koszmary senne, łagodna niewydolność wątroby, leczenie podtrzymujące, nietypowe sny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, otępienie w chorobie Alzheimera, tabletki powlekane, tolerancja pacjenta, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia snu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xaleba 60 mg
Etorykoksyb (Xaleba) należy stosować w najmniejszej skutecznej dawce i jak najkrócej, ze względu na zwiększone ryzyko powikłań układu krążenia związane z dawką i czasem terapii. W chorobie zwyrodnieniowej stawów dawka początkowa wynosi 30 mg/dobę, maksymalnie 60 mg/dobę; w reumatoidalnym zapaleniu stawów oraz zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa dawka początkowa to 60 mg/dobę, maksymalnie 90 mg/dobę. W ostrym zapaleniu stawów w przebiegu dny moczanowej stosuje się 120 mg/dobę przez maksymalnie 8 dni, a w bólu po stomatologicznym zabiegu chirurgicznym 90 mg/dobę przez maksymalnie 3 dni. Po ustabilizowaniu stanu klinicznego w RZS i ZZSK można rozważyć redukcję dawki do 60 mg/dobę. U pacjentów z niewydolnością wątroby dawki należy dostosować według skali Child-Pugh: do 60 mg/dobę przy łagodnej niewydolności (5-6 pkt), do 30 mg/dobę przy umiarkowanej (7-9 pkt), a stosowanie jest przeciwwskazane przy ciężkiej niewydolności (≥10 pkt). Pacjenci z klirensem kreatyniny <30 ml/min nie powinni stosować etorykoksybu.
analgezja pooperacyjna, choroba zwyrodnieniowa stawów, ciężka niewydolność wątroby, dna moczanowa, działanie przeciwbólowe, etorykoksyb, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność wątroby, lek przeciwbólowy, ostre zapalenie stawów, ostry zespół bólowy, reumatoidalne zapalenie stawów, skala Child-Pugh, umiarkowana niewydolność wątroby, zabieg stomatologiczny chirurgiczny, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atrozol 1 mg
Dawkowanie anastrozolu (Atrozol) u pacjentek dorosłych, w tym osób w podeszłym wieku, wynosi 1 mg doustnie raz na dobę i jest stosowane zarówno w leczeniu zaawansowanego raka piersi, jak i terapii uzupełniającej, szczególnie we wczesnym raku piersi z receptorami estrogenowymi, gdzie zalecany czas terapii wynosi 5 lat. U pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek oraz łagodną niewydolnością wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak w przypadku ciężkich zaburzeń nerek oraz umiarkowanych i ciężkich zaburzeń wątroby zaleca się zachowanie ostrożności i ścisłe monitorowanie parametrów klinicznych. Preparat jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
anastrozol, ciężkie zaburzenia czynności nerek, działania niepożądane, hormonalne leczenie uzupełniające, łagodna niewydolność wątroby, leczenie uzupełniające, menopauza, objawy niepożądane, parametry wątrobowe, rak piersi, stężenie terapeutyczne leku, terapia uzupełniająca, zaawansowany rak piersi, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Egistrozol 1 mg
Produkt leczniczy Egistrozol zawiera 1 mg anastrozolu w postaci tabletek powlekanych i jest wskazany do stosowania doustnego u pacjentek dorosłych, w tym w podeszłym wieku, w dawce 1 tabletka 1 mg raz na dobę. W terapii uzupełniającej wczesnego raka piersi receptor-dodatniego u kobiet po menopauzie zalecany czas leczenia wynosi 5 lat. Nie wymaga się modyfikacji dawkowania u pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek oraz łagodną niewydolnością wątroby, natomiast u pacjentek z ciężkimi zaburzeniami tych narządów należy zachować szczególną ostrożność, bez zmiany dawki. Produkt nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Tabletki należy przyjmować w całości, bez rozkruszania, a każda zawiera 93 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentek z nietolerancją laktozy.
anastrozol, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, hormonalne leczenie uzupełniające, łagodna niewydolność wątroby, laktoza jednowodna, menopauza, nietolerancja laktozy, populacja pediatryczna, receptor hormonalny, status menopauzalny, tabletka powlekana, wczesny rak piersi, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva 20 mg + 10 mg
Farmakokinetyka rozuwastatyny w dawce 10 mg wykazuje maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 5 godzinach, z biodostępnością około 20% i objętością dystrybucji około 134 l. Lek jest silnie wiązany z białkami osocza (~90%) i podlega ograniczonemu metabolizmowi (około 10%) głównie przez CYP2C9, z udziałem CYP2C19, 3A4 i 2D6. Rozuwastatyna jest eliminowana głównie z kałem (90%) i w mniejszym stopniu z moczem (5%), z okresem półtrwania około 19 godzin. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) obserwuje się 3-krotne zwiększenie stężenia rozuwastatyny, a u osób z pochodzenia azjatyckiego AUC i Cmax są około 2-krotnie wyższe niż u rasy kaukaskiej. Polimorfizmy genetyczne w genach SLCO1B1 i ABCG2 mogą zwiększać ekspozycję na lek, co wymaga rozważenia modyfikacji dawki.
BCRP, biodostępność, cholesterol LDL, ciężka choroba nerek, ciężkie zaburzenia czynności nerek, CYP2C9, ezetymib, glukuronid ezetymibu, hepatocyt, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, krążenie jelitowo-wątrobowe, łagodna niewydolność wątroby, OATP-C, OATP1B1, okres półtrwania, podeszły wiek, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, wątroba - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Inspra 25 mg
Produkt leczniczy Inspra zawiera eplerenon w dawkach 25 mg i 50 mg, z maksymalną dawką dobową 50 mg. W leczeniu niewydolności serca po zawale mięśnia sercowego oraz przewlekłej niewydolności serca w klasie II NYHA, terapia rozpoczyna się od 25 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki do 50 mg w ciągu 4 tygodni. Kluczowe jest regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza podczas zwiększania dawki, z przeciwwskazaniem do rozpoczęcia terapii przy potasie >5,0 mmol/l. Kontrole potasu powinny odbywać się przed leczeniem, w pierwszym tygodniu, po miesiącu oraz okresowo w dalszym przebiegu terapii. Dawkowanie dostosowuje się według stężenia potasu: poniżej 5,0 mmol/l dawkę można zwiększać, 5,0–5,4 mmol/l utrzymuje się dawkę, 5,5–5,9 mmol/l dawkę zmniejsza się, a przy ≥6,0 mmol/l eplerenon należy odstawić, z możliwością ponownego włączenia po obniżeniu potasu poniżej 5,0 mmol/l.
amiodaron, ciężka niewydolność nerek, diltiazem, ekspozycja na lek, eplerenon, hiperkaliemia, inhibitor CYP3A4, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność nerek, łagodna niewydolność wątroby, maksymalna dawka dopuszczalna, niewydolność serca po zawale mięśnia sercowego, ostry zawał serca, przewlekła niewydolność serca, stężenie potasu w surowicy, umiarkowana niewydolność nerek, werapamil - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Palexia retard 250 mg
Palexia retard, zawierająca tapentadol chlorowodorek w dawkach od 25 mg do 250 mg, jest lekiem przeciwbólowym o przedłużonym uwalnianiu, stosowanym doustnie dwa razy na dobę co 12 godzin. Dawkowanie wymaga indywidualnego dostosowania w zależności od nasilenia bólu, wcześniejszego stosowania opioidów oraz stanu pacjenta. U dorosłych nieprzyjmujących wcześniej opioidów zaleca się rozpoczęcie terapii od 50 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększania dawki o 50 mg co 3 dni, nie przekraczając dawki dobowej 500 mg. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby dawkę początkową ogranicza się do 25 mg raz na 24 godziny, z maksymalną dawką dobową 50 mg, natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby stosowanie leku nie jest zalecane. U osób powyżej 65 roku życia dawkowanie standardowe, jednak z zachowaniem ostrożności ze względu na możliwe upośledzenie funkcji nerek i wątroby.
analgezja, chlorowodorek, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawkowanie tapentadolu, dolegliwość bólowa, działanie niepożądane, efekt przeciwbólowy, łagodna niewydolność nerek, łagodna niewydolność wątroby, lek opioidowy, mechanizm przedłużonego uwalniania, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objaw odstawienny, opioid, opioidowy lek przeciwbólowy, pacjent w podeszłym wieku, Palexia retard, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, umiarkowana niewydolność nerek, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tamsudil 0,4 mg
Tamsulosyna w postaci kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu 0,4 mg stosowana jest u dorosłych w dawce 1 kapsułki raz na dobę, przyjmowanej bezpośrednio po śniadaniu lub pierwszym posiłku dnia. Lek należy połykać w całości, popijając pełną szklanką wody, w pozycji siedzącej lub stojącej, bez rozgryzania czy żucia kapsułki, aby nie zaburzyć mechanizmu uwalniania substancji czynnej. Regularność podawania o stałej porze jest kluczowa dla optymalnej skuteczności terapeutycznej. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki. Natomiast stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Medical Valley 15 mg
Lenalidomid, będący mieszaniną racemiczną enancjomerów S(-) (56%) i R(+) (44%), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 0,5-2 godzin. Zarówno Cmax, jak i pole pod krzywą (AUC) rosną proporcjonalnie do dawki, a lek nie kumuluje się przy wielokrotnym podawaniu. Spożycie posiłków, zwłaszcza bogatych w tłuszcze, obniża AUC o około 20% i Cmax o około 50%, jednak w badaniach klinicznych lenalidomid stosowano niezależnie od posiłków. Lenalidomid wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (23-29%) i jest eliminowany głównie przez nerki (90% dawki w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3-5 godzin. Metabolizm jest minimalny, a lek nie jest substratem ani inhibitorem enzymów cytochromu P450 ani transporterów błonowych, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Wchłanianie i farmakokinetyka lenalidomidu są podobne u pacjentów z różnymi chorobami hematologicznymi oraz u osób w różnym wieku, choć zaleca się ostrożność i monitorowanie funkcji nerek u osób starszych.
aktywne wydzielanie nerkowe, AUC, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, choroba nerek w fazie końcowej, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cytochrom P450, eliminacja nerkowa, enzymy CYP, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, łagodna niewydolność wątroby, lenalidomid, mieszanina racemiczna, niewydolność nerek, OATP, okres półtrwania, stężenie leku w osoczu, szpiczak mnogi, transportery MRP, transportery OCT, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ezehron Duo 30 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ezehron Duo, zawierający rozuwastatynę (15 mg, 30 mg lub 40 mg) oraz ezetymib (10 mg), jest wskazany do stosowania u dorosłych pacjentów z hipercholesterolemią, u których dawki poszczególnych składników zostały wcześniej ustalone w terapii oddzielnymi preparatami. Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, przyjmowana o stałej porze, z lub bez posiłku. Ezehron Duo nie jest przeznaczony do inicjacji leczenia – włączanie terapii lub zmiany dawkowania należy przeprowadzać za pomocą oddzielnych leków, a następnie przejść na preparat złożony. U pacjentów powyżej 70. roku życia, z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), u osób pochodzenia azjatyckiego oraz u pacjentów z czynnikami predysponującymi do miopatii zaleca się rozpoczęcie terapii rozuwastatyną od dawki 5 mg. Stosowanie Ezehron Duo jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby (Child-Pugh ≥7) oraz aktywną chorobą wątroby.
aktywna choroba wątroby, atazanawir, białko transportowe, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, cyklosporyna, dieta obniżająca stężenie lipidów, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność wątroby, leki wiążące kwasy żółciowe, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, OATP1B1 i BCRP, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, rytonawir, skala Childa-Pugha, typranawir, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xaleba 30 mg
Podczas terapii etorykoksybem (Xaleba) istnieje zwiększone ryzyko powikłań układu krążenia, które koreluje z dawką i czasem leczenia. Zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy okres oraz regularną ocenę odpowiedzi na leczenie, zwłaszcza u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów (ChZS). Dawkowanie różni się w zależności od wskazania: ChZS – dawka początkowa 30 mg/d, maksymalna 60 mg/d; reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) i zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa – 60 mg/d z możliwością zwiększenia do 90 mg/d; ostry napad dny moczanowej – 120 mg/d przez maksymalnie 8 dni; ból po zabiegu stomatologicznym – 90 mg/d przez maksymalnie 3 dni. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagane dostosowanie dawki, jednak zalecana jest ostrożność.
ból pooperacyjny, choroba zwyrodnieniowa stawów, ciężka niewydolność wątroby, dna moczanowa, działanie przeciwbólowe, etorykoksyb, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność wątroby, leczenie przeciwbólowe, ostre zapalenie stawów, ostry zespół bólowy, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, reumatoidalne zapalenie stawów, skala Child-Pugh, układ krążenia, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenia czynności wątroby, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Paramax Quick 500 mg
Lek Paramax Quick zawiera 500 mg paracetamolu w formie proszku do sporządzania roztworu doustnego i dawkowany jest w zależności od masy ciała, wieku oraz stanu klinicznego pacjenta. Dla pacjentów o masie ciała 34-60 kg zaleca się 1 saszetkę co 4-6 godzin, maksymalnie 4 saszetki (2000 mg) na dobę, natomiast dla pacjentów powyżej 60 kg dawka wynosi 1-2 saszetki co 4-6 godzin, maksymalnie 6 saszetek (3000 mg) na dobę. Minimalny odstęp między dawkami to 4 godziny. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 lat i młodzieży o masie ciała <34 kg. U osób starszych nie ma konieczności modyfikacji dawkowania, jednak u pacjentów z łagodną do umiarkowaną niewydolnością wątroby dawka nie powinna przekraczać 2000 mg na dobę, a u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby lek jest przeciwwskazany.
ciężka niewydolność wątroby, dawka paracetamolu, dysfagia, łagodna niewydolność wątroby, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent geriatryczny, paracetamol, Paramax Quick, przesączanie kłębuszkowe, przewlekły alkoholizm, roztwór doustny, schemat dawkowania, toksyczność paracetamolu, zespół Gilberta - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Oxyduo 40 mg + 20 mg
Produkt leczniczy Oxyduo, zawierający 40 mg oksykodonu chlorowodorku i 20 mg naloksonu chlorowodorku w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje skuteczność przeciwbólową porównywalną z preparatami zawierającymi sam oksykodon. Dawkowanie należy indywidualizować w zależności od nasilenia bólu i wrażliwości pacjenta, rozpoczynając u opioidowo-naïwnych od 10 mg oksykodonu + 5 mg naloksonu co 12 godzin. Maksymalna dawka dobowa wynosi 160 mg oksykodonu i 80 mg naloksonu, a w przypadku konieczności stosowania wyższych dawek można rozważyć dodanie oksykodonu o przedłużonym uwalnianiu do 400 mg/dobę. W terapii bólu przebijającego zaleca się stosowanie dodatkowych dawek leku o natychmiastowym uwalnianiu, stanowiących 1/6 dobowej dawki oksykodonu; przekroczenie dwóch dawek pomocniczych na dobę wskazuje na konieczność zwiększenia dawki podstawowej Oxyduo.
ból nienowotworowy, ból przebijający, dawkowanie asymetryczne, dawkowanie symetryczne, działanie opioidów, hiperalgezja, łagodna niewydolność wątroby, leczenie bólu, leczenie przeciwbólowe, lek przeciwbólowy, naloksonu chlorowodorek, nasilenie bólu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy odstawienia, oksykodonu chlorowodorek, progresja choroby, przeczulica bólowa, przedawkowanie, skuteczność przeciwbólowa, stosowanie doustne, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tolerancja na opioidy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ezehron Duo 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ezehron Duo, zawierający rozuwastatynę i ezetymib, jest wskazany dla dorosłych pacjentów z kontrolowaną hipercholesterolemią, u których dawki obu substancji czynnych zostały wcześniej ustalone indywidualnie w terapii skojarzonej. Dostępny jest w dawkach 5 mg + 10 mg, 10 mg + 10 mg oraz 20 mg + 10 mg, przyjmowanych raz na dobę, niezależnie od posiłku. Nie jest zalecany do inicjacji leczenia, a modyfikacje dawkowania powinny być dokonywane wyłącznie przy użyciu oddzielnych preparatów. U pacjentów powyżej 70. roku życia oraz u osób z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) zaleca się początkową dawkę rozuwastatyny 5 mg. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby (7-9 i >9 punktów w skali Childa-Pugha), a także u osób z aktywną chorobą wątroby.
aktywna choroba wątroby, białko transportowe, białko transportujące, ciężka niewydolność nerek, cyklosporyna, ezetymib, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, kwas żółciowy, łagodna niewydolność wątroby, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Childa-Pugha, stężenie lipidów, substancja czynna, umiarkowana niewydolność nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Opokan-forte 15 mg
Dawkowanie meloksykamu w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Opokan-forte) powinno być indywidualnie dostosowane do pacjenta, z uwzględnieniem jego reakcji na leczenie. W chorobie zwyrodnieniowej stawów początkowa dawka wynosi 7,5 mg/dobę (stosowana w formie innego leku zawierającego meloksykam), którą w razie potrzeby można zwiększyć do maksymalnie 15 mg/dobę (jedna tabletka Opokan-forte). W leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa zalecana dawka to 15 mg/dobę, którą można zmniejszyć do 7,5 mg/dobę przy dobrej odpowiedzi terapeutycznej. Maksymalna dawka dobowa meloksykamu wynosi 15 mg, a lek należy podawać w dawce jednorazowej. U pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób ze zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 7,5 mg/dobę (inny preparat z meloksykamem).
choroba zwyrodnieniowa stawów, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dysfagia, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność wątroby, meloksykam, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent dializowany, reumatoidalne zapalenie stawów, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ezehron Duo 15 mg + 10 mg
Farmakokinetyka leku Ezehron Duo, zawierającego rozuwastatynę (10 mg) i ezetymib (10 mg), wykazuje istotne cechy kliniczne. Rozuwastatyna osiąga Cmax po około 5 godzinach, z biodostępnością około 20% i objętością dystrybucji około 134 l; około 90% wiąże się z albuminą. Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez CYP2C9, z metabolitami N-demetylowymi (aktywność ~50% słabsza) i laktonowymi (nieaktywne klinicznie). Eliminacja odbywa się głównie z kałem (90%) i moczem (5%), z okresem półtrwania około 19 godzin. U pacjentów azjatyckich obserwuje się 1,3- do 2-krotne zwiększenie AUC i Cmax, a u osób z ciężką niewydolnością nerek (Clkr <30 ml/min) stężenia rozuwastatyny i jej metabolitu wzrastają odpowiednio 3- i 9-krotnie. Polimorfizmy genetyczne SLCO1B1 i ABCG2 mogą zwiększać ekspozycję na rozuwastatynę, co wymaga rozważenia modyfikacji dawki. Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży z heterozygotyczną hipercholesterolemią jest porównywalna z dorosłymi.
białko transportowe OATP1B1, ciężka choroba nerek, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cyklosporyna, glukuronid fenolowy, hemodializa, hepatocyt, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, łagodna niewydolność wątroby, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, stężenie maksymalne w osoczu, transporter błonowy OATP-C, umiarkowana niewydolność wątroby, wiek podeszły