przyspieszona eliminacja
Przyspieszona eliminacja to zjawisko farmakokinetyczne polegające na szybszym niż standardowo usuwaniu leku z organizmu. Proces ten może być spowodowany wieloma czynnikami, w tym indukcją enzymów wątrobowych, zwiększonym przepływem krwi przez wątrobę lub nerki, zmianami w wiązaniu z białkami osocza, czy też genetycznymi wariantami enzymów metabolizujących leki.
W praktyce klinicznej przyspieszona eliminacja może prowadzić do obniżenia stężenia terapeutycznego leku we krwi, co skutkuje zmniejszeniem jego skuteczności. Zjawisko to jest szczególnie istotne w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym, gdzie nawet niewielkie zmiany w stężeniu mogą wpływać na efekt terapeutyczny lub bezpieczeństwo terapii.
Najczęstszą przyczyną przyspieszonej eliminacji jest indukcja enzymatyczna, zwłaszcza cytochromu P450, powodowana przez leki (np. ryfampicynę, karbamazepinę, fenytoinę), używki (alkohol, tytoń), czy składniki diety. W przypadku stwierdzenia przyspieszonej eliminacji konieczne może być dostosowanie dawkowania, zwiększenie częstotliwości podawania leku lub zmiana terapii na alternatywną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Teriflunomide Medical Valley 14 mg
Teriflunomid, podawany doustnie w dawce 14 mg, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) oraz mediana czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu wynoszącą 1-4 godziny po wielokrotnym podaniu. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 7-14 mg, a jego stan stacjonarny osiągany jest powoli, po około 100 dniach, z istotnym współczynnikiem kumulacji AUC wynoszącym około 34. Teriflunomid wiąże się w ponad 99% z białkami osocza, głównie albuminą, a jego objętość dystrybucji po podaniu dożylnym wynosi 11 litrów. Metabolizm leku jest umiarkowany, z głównym szlakiem hydrolizy, a wydalanie odbywa się głównie z żółcią (37,5% z kałem) oraz moczem (22,6%), przy biologicznym okresie półtrwania około 19 dni. Klirens całkowity po dożylnym podaniu wynosi 30,5 mL/h.
albumina, biodostępność, cholestyramina, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka teriflunomidu, hydroliza, N-acetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania biologiczny, przeciwwskazanie, przyspieszona eliminacja, sekrecja bezpośrednia, sprzęganie z siarczanami, stężenie stanu stacjonarnego, stwardnienie rozsiane, tabletka powlekana, teriflunomid, transporter BCRP, wchłanianie zwrotne, węgiel aktywowany, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Teriflunomide MSN 14 mg
Teriflunomid charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) oraz powolnym osiąganiem stanu stacjonarnego, które następuje po około 100 dniach (3,5 miesiąca) od rozpoczęcia terapii dawką 14 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w medianie po 1-4 godzinach, a lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%, głównie albumina). Objętość dystrybucji po dożylnym podaniu wynosi 11 l, a okres półtrwania biologicznego (t1/2z) to około 19 dni. Teriflunomid jest metabolizowany głównie przez hydrolizę i wydalany przede wszystkim z żółcią do przewodu pokarmowego (37,5% z kałem, 22,6% z moczem). Klirens całkowity po dożylnym podaniu wynosi 30,5 mL/h. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 7-14 mg, a czynniki takie jak wiek, masa ciała, płeć, rasa oraz stężenia albuminy i bilirubiny mają ograniczony wpływ na zmienność farmakokinetyczną (≤31%).
albumina, białko oporności raka piersi, bilirubina, biodostępność, cholestyramina, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka teriflunomidu, hydroliza, N-acetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przyspieszona eliminacja, sekrecja bezpośrednia, sprzęganie z siarczanami, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, transporter BCRP, utlenianie, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tifay 14 mg
Teriflunomid, substancja czynna leku TIFAY (14 mg), jest bezwzględnie przeciwwskazany w okresie ciąży i karmienia piersią ze względu na ryzyko ciężkich wad wrodzonych oraz przenikanie do mleka. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii i aż do momentu, gdy stężenie teriflunomidu w osoczu spadnie poniżej 0,02 mg/L. W przypadku podejrzenia ciąży należy natychmiast przerwać leczenie i wykonać test ciążowy. Przy planowaniu ciąży konieczne jest przerwanie terapii oraz zastosowanie procedury przyspieszonej eliminacji leku (cholestyramina 8 g 3x/d lub węgiel aktywowany 50 g co 12 h przez 11 dni), a następnie potwierdzenie stężenia teriflunomidu <0,02 mg/L w dwóch badaniach z odstępem co najmniej 14 dni. Po uzyskaniu takich wyników zaleca się odczekać minimum 1,5 miesiąca przed próbą zapłodnienia.
cholestyramina, doustny środek antykoncepcyjny, metoda antykoncepcji, opóźnienie miesiączki, pierwsza miesiączka, planowanie ciąży, przenikanie do mleka, przyspieszona eliminacja, ryzyko płodowe, stężenie teriflunomidu, stężenie w osoczu, teriflunomid, TIFAY, toksyczność zarodkowa, wada wrodzona, wchłanianie hormonów, węgiel aktywowany - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Teriflunomide Teva 14 mg
Teriflunomid jest przeciwwskazany w okresie ciąży ze względu na udokumentowane działanie teratogenne i ryzyko ciężkich wad wrodzonych. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii oraz do momentu, gdy stężenie leku w osoczu spadnie poniżej 0,02 mg/l. W przypadku podejrzenia ciąży lub opóźnienia miesiączki, należy natychmiast przerwać leczenie, wykonać test ciążowy i rozważyć procedurę przyspieszonej eliminacji teriflunomidu, która skraca czas obecności leku w organizmie. Procedura ta obejmuje podawanie cholestyraminy (8 g trzy razy dziennie przez 11 dni) lub węgla aktywowanego (50 g co 12 godzin przez 11 dni), po czym konieczne jest potwierdzenie stężenia leku poniżej 0,02 mg/l w dwóch badaniach wykonanych w odstępie co najmniej 14 dni. Należy również uwzględnić, że podczas eliminacji teriflunomidu może dochodzić do obniżenia skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie alternatywnych metod antykoncepcji.