cholinergiczny receptor muskarynowy
Cholinergiczny receptor muskarynowy to białko błonowe należące do rodziny receptorów sprzężonych z białkiem G. Występuje w pięciu podtypach (M1-M5) i pełni kluczową rolę w przekazywaniu sygnałów w układzie nerwowym poprzez wiązanie acetylocholiny.
Receptory te mają istotne znaczenie w regulacji wielu procesów fizjologicznych, w tym pracy serca, kurczliwości mięśni gładkich, wydzielania gruczołowego oraz funkcji poznawczych w ośrodkowym układzie nerwowym. Podtypy M1, M3 i M5 są sprzężone z białkiem Gq/11 i aktywują fosfolipazę C, natomiast M2 i M4 działają poprzez białko Gi/o, hamując cyklazę adenylową.
W praktyce klinicznej receptory muskarynowe stanowią punkt uchwytu dla wielu leków stosowanych w terapii chorób układu oddechowego (np. bromek ipratropium w POChP i astmie), chorób układu moczowego (np. leki przeciwcholinergiczne w pęcherzu nadreaktywnym), chorób układu pokarmowego (leki rozkurczowe) oraz chorób neurologicznych i psychiatrycznych (np. leki przeciwparkinsonowskie).
Zaburzenia funkcji receptorów muskarynowych wiązane są z patogenezą wielu schorzeń, w tym choroby Alzheimera, choroby Parkinsona, schizofrenii oraz zaburzeń funkcji układu autonomicznego. Badania nad selektywnymi modulatorami tych receptorów stanowią ważny kierunek w poszukiwaniu nowych terapii farmakologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Clopixol-Depot 200 mg
Dekanonian zuklopentyksolu, substancja czynna preparatu Clopixol Depot, jest neuroleptykiem z grupy pochodnych tioksantenu (kod ATC: N05AF05), stosowanym w leczeniu przewlekłych stanów psychotycznych. Jego mechanizm działania opiera się na silnym blokowaniu receptorów dopaminergicznych D2 oraz D1, a także receptorów α1-adrenergicznych i serotoninergicznych 5-HT2, przy jednoczesnym braku powinowactwa do receptorów muskarynowych i α2-adrenergicznych. W warunkach in vivo wykazuje większe powinowactwo do receptorów D2, co koreluje z jego silnym działaniem przeciwpsychotycznym. Lek zwiększa stężenie prolaktyny w surowicy poprzez blokadę receptorów D2 w przysadce mózgowej. Postać depot w oleju zapewnia przedłużone działanie neuroleptyczne, umożliwiając stosowanie mniejszych dawek w porównaniu do form doustnych, bez wyraźnej sedacji i z niskim ryzykiem interakcji ze środkami znieczulającymi.
5-hydroksytryptamina, blokada receptora dopaminergicznego, cholinergiczny receptor muskarynowy, dekanonian zuklopentyksolu, działanie neuroleptyczne, leczenie podtrzymujące, lek przeciwpsychotyczny, nawrót choroby, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna tioksantenu, postać o przedłużonym uwalnianiu, prolaktyna, przewlekły stan psychotyczny, przysadka mózgowa, receptor 5-HT2, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy H1, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, sedacja, uspokojenie polekowe, zachowanie agresywne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ranofren 10 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Ranofren, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy diazepin, oksazepin, tiazepin i oksepin (kod ATC: N05AH03). Charakteryzuje się wysokim powinowactwem do receptorów serotoninowych (5HT2A/2C, 5HT3, 5HT6), dopaminowych (D1-D5), muskarynowych (M1-M5), adrenergicznych (α1) oraz histaminowych (H1), z przewagą wiązania do receptorów 5HT2 nad D2, co tłumaczy jej korzystny profil kliniczny i mniejsze ryzyko objawów pozapiramidowych. W badaniach elektrofizjologicznych olanzapina selektywnie hamuje aktywność neuronów dopaminergicznych w układzie mezolimbicznym (A10), minimalnie wpływając na drogi prążkowia (A9), co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku zaburzeń motorycznych. Działanie przeciwpsychotyczne obserwuje się w dawkach niższych niż te wywołujące katalepsję, a lek dodatkowo wykazuje właściwości przeciwlękowe.
cholinergiczny receptor muskarynowy, choroba afektywna dwubiegunowa, diazepiny, dysfagia, działanie przeciwmaniakalne, działanie przeciwpsychotyczne, efekt przeciwlękowy, epizod mieszany, haloperydol, katalepsja, klasyczny neuroleptyk, lek przeciwpsychotyczny, lek stabilizujący nastrój, neuron dopaminergiczny, objawy maniakalne, objawy pozapiramidowe, olanzapina, receptor adrenergiczny, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor serotoninowy, remisja objawów manii, schizofrenia, skala depresji Montgomery-Åsberg, stabilizator nastroju, terapia skojarzona, układ mezolimbiczny, walproinian sodu, zaburzenie schizoafektywne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zolafren-Swift 15 mg
Olanzapina, substancja czynna preparatu Zolafren-Swift, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym o szerokim spektrum działania, obejmującym antagonizm receptorów serotoninowych (5HT2A/2C, 5HT3, 5HT6), dopaminowych (D1-D5), muskarynowych (M1-M5), adrenergicznych (α1) oraz histaminowych (H1). Charakteryzuje się wyższym powinowactwem do receptorów 5HT2 niż D2, co przekłada się na skuteczność kliniczną oraz korzystniejszy profil działań niepożądanych, zwłaszcza ograniczenie objawów pozapiramidowych. Badania PET i SPECT potwierdzają selektywne wysycenie receptorów serotoninowych i dopaminowych, a także korelację skuteczności z mniejszym wysyceniem receptorów D2 w prążkowiu u pacjentów ze schizofrenią. Olanzapina jest dostępna w tabletkach ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5, 10, 15 i 20 mg.
antagonista receptorowy, cholinergiczny receptor muskarynowy, choroba afektywna dwubiegunowa, diazepina, działanie niepożądane, epizod maniakalny, epizod mieszany, klasyczny neuroleptyk, lek przeciwmaniakalny, lek przeciwpsychotyczny, lek psycholeptyczny, objawy maniakalne, objawy negatywne, objawy pozytywne, olanzapina, pozytronowa tomografia emisyjna, receptor adrenergiczny, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor serotoninowy, schizofrenia, skala depresji Montgomery-Åsberg, terapia skojarzona, tomografia emisyjna pojedynczego fotonu, układ pozapiramidowy, walproinian sodu, zaburzenie schizoafektywne, zapobieganie nawrotom