utrata słuchu przewodzeniowego

Utrata słuchu przewodzeniowego (niedosłuch przewodzeniowy) to rodzaj niedosłuchu spowodowany zaburzeniami w przewodzeniu dźwięku w uchu zewnętrznym lub środkowym. W przeciwieństwie do niedosłuchu odbiorczego, który dotyczy uszkodzenia ucha wewnętrznego lub nerwu słuchowego, przy niedosłuchu przewodzeniowym struktury odpowiedzialne za odbiór dźwięku pozostają nieuszkodzone.

Główne przyczyny utraty słuchu przewodzeniowego obejmują: zablokowanie przewodu słuchowego (woszczynę, ciała obce, guzy), perforację błony bębenkowej, zapalenie ucha środkowego (ostre lub wysiękowe), otosklerozę (unieruchomienie strzemiączka), urazy mechaniczne ucha środkowego oraz wady wrodzone (np. zarośnięcie przewodu słuchowego zewnętrznego).

Diagnostyka niedosłuchu przewodzeniowego opiera się na badaniu otoskopowym, audiometrii tonalnej (charakterystyczna luka powietrzno-kostna), tympanometrii oraz badaniach obrazowych. W większości przypadków utrata słuchu przewodzeniowego jest odwracalna poprzez leczenie farmakologiczne, chirurgiczne lub zastosowanie aparatów słuchowych.

Istotną cechą diagnostyczną niedosłuchu przewodzeniowego jest zachowana prawidłowa percepcja dźwięków przewodzonych drogą kostną przy upośledzonym przewodnictwie powietrznym. Pacjenci z tym typem niedosłuchu często lepiej słyszą w hałaśliwym otoczeniu (w przeciwieństwie do osób z niedosłuchem odbiorczym), a ich głos może wydawać się im głośniejszy niż jest w rzeczywistości.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Utrata słuchu – Leczenie

Leczenie utraty słuchu wymaga indywidualnego podejścia, uwzględniającego etiologię i stopień ubytku. Standardowo stosuje się aparaty słuchowe, szczególnie w przypadku ubytku odbiorczego, które wzmacniają dźwięki i poprawiają percepcję mowy. W ciężkich przypadkach rekomendowane są implanty ślimakowe, które bezpośrednio stymulują nerw słuchowy, a także implanty zakotwiczone w kości (BAHA), implanty ucha środkowego oraz implanty pnia mózgu, stosowane w wybranych wskazaniach. Farmakoterapia, zwłaszcza kortykosteroidy podawane systemowo lub intratympanalnie, jest kluczowa w nagłej utracie słuchu typu odbiorczego (SSNHL), z najlepszym efektem przy wdrożeniu w ciągu 2 tygodni od wystąpienia objawów. Terapia tlenem hiperbarycznym (HBOT) pod ciśnieniem 2,0-2,5 ATA, stosowana w ciągu 14 dni od początku SSNHL, poprawia słuch średnio o 19,3 dB w umiarkowanych i 37,7 dB w ciężkich ubytkach. Interwencje chirurgiczne, takie jak stapedektomia czy tympanoplastyka, są skuteczne w leczeniu ubytków przewodzeniowych wynikających z anatomicznych uszkodzeń ucha zewnętrznego lub środkowego.
aparat słuchowy, audiolog, błona bębenkowa, choroba Ménière’a, czytanie z ruchu warg, drenaż ucha środkowego, implant pnia mózgu, implant ślimakowy, implant ucha środkowego, implant zakotwiczony w kości, komórka progenitorowa, komórka rzęsata, kortykosteroid, laryngolog, mezenchymalna komórka macierzysta, nerw słuchowy, otoskleroza, rehabilitacja słuchowa, stapedektomia, szum uszny, terapia dźwiękowa, terapia genowa, terapia komórkami macierzystymi, terapia regeneracyjna, terapia tlenem hiperbarycznym, tinnitus, tympanoplastyka, ucho środkowe, ucho wewnętrzne, ucho zewnętrzne, utrata słuchu przewodzeniowego
Leksykon chorób i schorzeń
Ból ucha – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Prognoza u pacjentów z otalgią, zwłaszcza w kontekście ostrego zapalenia ucha środkowego (AOM), jest generalnie bardzo dobra, a śmiertelność z powodu AOM jest obecnie rzadkością dzięki wczesnej diagnostyce i leczeniu. Czynniki prognostyczne obejmują liczbę epizodów AOM, sezonowość występowania oraz nasilenie objawów. Dzieci z mniej niż trzema epizodami AOM mają trzykrotnie większe prawdopodobieństwo ustąpienia objawów po pojedynczym cyklu antybiotykoterapii. Większość przypadków bólu ucha ustępuje w ciągu kilku dni, a nawet przewlekłe infekcje ucha reagują na leczenie, choć mogą wymagać długotrwałej terapii. Powikłania wewnątrz-skroniowe i wewnątrzczaszkowe są rzadkie, ale wiążą się z wysoką śmiertelnością, podczas gdy przewlekłe infekcje, choć nie zagrażają życiu, mogą prowadzić do dyskomfortu i utraty słuchu.
antybiotykoterapia, czynnik prognostyczny, diagnostyka otologiczna, etiologia, infekcja ucha, nawracające epizody, ostre zapalenie ucha środkowego, otalgia, otalgia pierwotna, otalgia wtórna, powikłanie wewnątrzczaszkowe, powikłanie wewnątrzskroniowe, przewlekła infekcja ucha, terapia antybiotykowa, utrata słuchu, utrata słuchu przewodzeniowego, wskaźnik nawrotu, wskaźnik śmiertelności, zapalenie ucha środkowego
Leksykon chorób i schorzeń
Perforacja błony bębenkowej – Diagnostyka i diagnoza

Perforacja błony bębenkowej to uszkodzenie prowadzące do otworu lub rozdarcia w błonie oddzielającej przewód słuchowy zewnętrzny od ucha środkowego, co może skutkować utratą słuchu przewodzeniowego, zaburzeniami równowagi oraz zwiększonym ryzykiem infekcji ucha środkowego. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na badaniu otoskopowym, które pozwala ocenić wielkość i lokalizację perforacji, a w razie trudności stosuje się tympanometrię, gdzie perforacja manifestuje się płaskim tympanogramem i zwiększoną równoważną objętością przewodu słuchowego zewnętrznego. Badania audiologiczne, w tym audiometria i testy kamertonowe, są niezbędne do oceny stopnia utraty słuchu, zwłaszcza gdy przekracza ona 30 dB, co może wskazywać na uszkodzenie łańcucha kosteczek słuchowych. Wskazane są także badania mikrobiologiczne przy obecności wydzieliny oraz obrazowe (CT kości skroniowej bez kontrastu 0,6 mm, MRI) w przypadku urazów, podejrzenia złamania podstawy czaszki lub objawów neurologicznych.
audiogram, audiometria, badanie otoskopowe, badanie tympanometryczne, barotrauma, mikroskop otologiczny, nerwiak nerwu słuchowego, oczopląs, otolaryngolog, otoskop, perforacja błony bębenkowej, perlak, posiew mikrobiologiczny, przewlekłe zapalenie ucha środkowego, rezonans magnetyczny, tympanometria, tympanoplastyka, ucho środkowe, utrata słuchu przewodzeniowego, zapalenie ucha zewnętrznego

utrata słuchu przewodzeniowego

Powiązane wpisy

Utrata słuchu – Leczenie

Ból ucha – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Perforacja błony bębenkowej – Diagnostyka i diagnoza