blokada beta-adrenergiczna

Blokada beta-adrenergiczna (beta-blokada) to mechanizm farmakologiczny polegający na blokowaniu receptorów beta-adrenergicznych, co hamuje oddziaływanie na nie katecholamin – adrenaliny i noradrenaliny. Leki beta-adrenolityczne (beta-blokery) działają antagonistycznie wobec układu współczulnego, powodując efekty odwrotne do stymulacji adrenergicznej.

Blokery receptora beta-adrenergicznego dzielą się na nieselektywne (blokujące receptory β1 i β2) oraz kardioselektywne (blokujące głównie receptory β1 występujące w sercu). Podstawowe efekty blokady beta-adrenergicznej obejmują: zmniejszenie częstości akcji serca, obniżenie ciśnienia tętniczego, redukcję kurczliwości mięśnia sercowego oraz zmniejszenie szybkości przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym.

Wskazania do stosowania beta-blokerów obejmują nadciśnienie tętnicze, chorobę niedokrwienną serca, zaburzenia rytmu serca, niewydolność serca, kardiomiopatię przerostową oraz jaskrę. Beta-blokada jest również stosowana w profilaktyce wtórnej po zawale mięśnia sercowego, gdzie znacząco zmniejsza śmiertelność.

Najczęstsze działania niepożądane blokady beta-adrenergicznej to bradykardia, hipotensja, skurcz oskrzeli (szczególnie przy stosowaniu nieselektywnych beta-blokerów u pacjentów z astmą), zaburzenia przewodzenia w sercu, zmęczenie oraz zaburzenia metaboliczne (np. maskowanie objawów hipoglikemii u diabetyków). Z tego powodu wybór odpowiedniego leku z tej grupy powinien być zawsze zindywidualizowany.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl