zapalenie tętnic
Zapalenie tętnic (arteritis) to grupa chorób zapalnych obejmujących ściany tętnic różnego kalibru. Proces zapalny może dotyczyć wszystkich warstw naczynia (panarteriitis) lub jedynie śródbłonka (endarteritis). W przebiegu tych schorzeń dochodzi do uszkodzenia ściany naczynia, co może prowadzić do jej zwężenia, zamknięcia, rozwarstwienia lub powstania tętniaka.
Etiologia zapaleń tętnic jest różnorodna i obejmuje procesy autoimmunologiczne, infekcyjne, polekowe oraz idiopatyczne. Do najczęstszych pierwotnych zapaleń naczyń zalicza się olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic (GCA), zapalenie tętnic Takayasu, guzkowe zapalenie tętnic (PAN) oraz chorobę Kawasaki. Wtórne zapalenia tętnic mogą występować w przebiegu chorób układowych tkanki łącznej, infekcji (np. kiły, gruźlicy) oraz jako reakcja na niektóre leki.
Objawy kliniczne zależą od lokalizacji i rozległości zmian zapalnych. Typowe manifestacje obejmują gorączkę, osłabienie, utratę masy ciała oraz objawy niedokrwienia narządów zaopatrywanych przez zajęte tętnice. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (markery stanu zapalnego), obrazowych (USG Doppler, angio-CT, angio-MR, arteriografia) oraz histopatologicznych. Leczenie obejmuje głównie glikokortykosteroidy oraz leki immunosupresyjne, a w niektórych przypadkach interwencje wewnątrznaczyniowe lub chirurgiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wieńcowa – Etiologia i przyczyny
Choroba wieńcowa (CHD/CAD) jest przewlekłym schorzeniem sercowo-naczyniowym, którego główną patogenezę stanowi miażdżyca tętnic wieńcowych. Proces ten rozpoczyna się uszkodzeniem śródbłonka pod wpływem czynników takich jak nadciśnienie tętnicze, palenie tytoniu, hipercholesterolemia (zwłaszcza podwyższony poziom LDL i lipoproteiny(a)) oraz cukrzyca, prowadząc do odkładania się blaszek miażdżycowych złożonych z lipidów, komórek zapalnych i macierzy pozakomórkowej. Niestabilne blaszki, charakteryzujące się cienką pokrywą włóknistą i dużym rdzeniem lipidowym, są podatne na pęknięcie, co wywołuje aktywację płytek i powstawanie zakrzepów, skutkując ostrymi zespołami wieńcowymi, w tym zawałem mięśnia sercowego. Oprócz miażdżycy, inne rzadsze etiologie choroby wieńcowej obejmują skurcz tętnicy wieńcowej, dysfunkcję śródbłonka, rozwarstwienie tętnicy, zatory, zapalenia naczyń oraz wady wrodzone.
bezdech senny, białko C-reaktywne, blaszka miażdżycowa, cholesterol HDL, cholesterol LDL, choroba autoimmunologiczna, choroba wieńcowa, cukrzyca, dysfunkcja śródbłonka, hipercholesterolemia, lipoproteina a, miażdżyca, mięsień sercowy, nadciśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, palenie tytoniu, przewlekła choroba nerek, rodzinna hipercholesterolemia, rozwarstwienie tętnicy wieńcowej, skurcz tętnicy wieńcowej, tętnica wieńcowa, tlenek węgla, trójglicerydy, zaburzenie tarczycy, zapalenie tętnic, zator tętnicy wieńcowej, zawał serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulvestrant EVER Pharma 250 mg
Dane przedkliniczne dotyczące fulwestrantu wskazują na niską toksyczność ostrą oraz dobrą tolerancję przy wielokrotnym podawaniu domięśniowym u różnych gatunków zwierząt. Obserwowane reakcje miejscowe, takie jak zapalenie mięśni i ziarniniaki, były głównie związane z substancjami pomocniczymi. Efekty farmakologiczne antyestrogenowe dotyczyły głównie żeńskiego układu rozrodczego oraz narządów wrażliwych na hormony u obu płci. U psów w terapii przewlekłej (12 miesięcy) stwierdzono zapalenie tętnic. W badaniach kardiologicznych przy dawkach wielokrotnie przekraczających stężenia terapeutyczne (Cmax >15 razy) odnotowano niewielkie zmiany w EKG, które nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Fulwestrant nie wykazywał potencjału mutagennego ani genotoksycznego.
dystocja, działanie antyestrogenowe, ekspozycja układowa, genotoksyczność, gonadotropiny, hormonalne sprzężenie zwrotne, nowotwór sznura płciowego, nowotwór z komórek Leydiga, obumieranie zarodka, poronienie, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżycie zarodka, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, uniesienie odcinka ST, wpływ na reprodukcję, zaawansowany rak piersi, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, zgięcie śródstopia, ziarniniaki, ziarniszczak jajnika, zmniejszenie płodności, zrąb jajnika - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulvestrant Glenmark 250 mg/5 ml
Dane przedkliniczne dotyczące fulwestrantu wskazują na jego niską toksyczność ostrą oraz dobrą tolerancję w badaniach wielokrotnego podawania u różnych gatunków zwierząt. Obserwowane reakcje miejscowe, takie jak zapalenie mięśni i ziarniniaki, wiązały się głównie z substancjami pomocniczymi. W badaniach na szczurach i psach ujawniono efekty antyestrogenowe, obejmujące zmiany w żeńskim układzie rozrodczym oraz narządach wrażliwych na hormony u obu płci. U psów po 12-miesięcznej terapii odnotowano zapalenie tętnic. Wpływ na układ sercowo-naczyniowy (uniesienie odcinka ST, zahamowanie zatokowe) wystąpił przy stężeniach wielokrotnie przekraczających maksymalne stężenia u ludzi (Cmax >15-krotnie wyższe), co ogranicza ich znaczenie kliniczne. Fulwestrant nie wykazuje działania genotoksycznego, co potwierdza jego korzystny profil bezpieczeństwa.
badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dystocja, działanie antyestrogenowe, działanie genotoksyczne, nowotwór sznura płciowego, nowotwór z komórek Leydiga, obumieranie zarodka, patologiczne zgięcie śródstopia, rak piersi, uniesienie odcinka ST, zaburzenie hormonalnego sprzężenia zwrotnego, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, ziarniniak, ziarniszczak jajnika - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulvestrant Medical Valley 250 mg
Dane przedkliniczne dotyczące fulwestrantu wskazują na jego niską toksyczność ostrą oraz dobrą tolerancję przy wielokrotnym podawaniu domięśniowym u różnych gatunków zwierząt. Obserwowane reakcje miejscowe, takie jak zapalenie mięśni i ziarniniaki, wiązały się głównie z substancjami pomocniczymi. W badaniach na szczurach i psach ujawniono objawy działania antyestrogenowego, szczególnie dotyczące układu rozrodczego, a u psów po 12 miesiącach stosowania odnotowano zapalenie tętnic. Wpływ na układ sercowo-naczyniowy (uniesienie odcinka ST, zahamowanie zatokowe) wystąpił jedynie przy stężeniach przekraczających 15-krotnie wartości terapeutyczne u ludzi. Fulwestrant nie wykazał działania genotoksycznego, co potwierdza jego bezpieczeństwo genetyczne. W zakresie reprodukcji, dawki zbliżone do terapeutycznych powodowały odwracalne zmniejszenie płodności, zwiększoną śmiertelność zarodków oraz wady rozwojowe u szczurów i królików, co jest konsekwencją mechanizmu antyestrogenowego leku.
badanie EKG, badanie toksykologiczne, dystocja, działanie antyestrogenowe, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, ekspozycja układowa, fulwestrant, genotoksyczność, gonadotropina, mechanizm antyestrogenowy, nowotwór sznura płciowego, nowotwór z komórek Leydiga, obumieranie zarodków, sprzężenie zwrotne, układ sercowo-naczyniowy, uniesienie odcinka ST, zaawansowany rak piersi, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, ziarniniak, ziarniszczak jajnika - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulvestrant Sandoz 250 mg/5 ml
Dane przedkliniczne fulwestrantu wskazują na niską toksyczność po jednorazowym podaniu oraz dobrą tolerancję różnych postaci leku przy dawkach wielokrotnych u zwierząt. Reakcje lokalne w miejscu wstrzyknięcia, takie jak zapalenie mięśni i ziarniniaki, były głównie efektem działania substancji pomocniczych, z nasileniem zapalenia u królików w porównaniu do soli fizjologicznej. Działania toksyczne obserwowane u szczurów i psów po podaniu domięśniowym wiązały się z aktywnością antyestrogenową fulwestrantu, obejmując zmiany w żeńskim układzie rozrodczym oraz inne narządy wrażliwe na hormony. U psów po 12-miesięcznej terapii odnotowano zapalenie tętnic. W badaniach kardiologicznych u psów stwierdzono niewielkie zmiany w EKG przy ekspozycji ponad 15-krotnie wyższej niż u ludzi, co sugeruje ograniczone znaczenie kliniczne. Fulwestrant nie wykazuje działania genotoksycznego, co potwierdza jego bezpieczeństwo genetyczne.
aktywność antyestrogenowa, badanie EKG, dystocja, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, gonadotropina, guz z komórek Leydiga, nowotwór sznura płciowego, obumieranie zarodka, pole pod krzywą stężenia, poronienie, rak piersi, ryzyko teratogenne, sprzężenie zwrotne, uniesienie odcinka ST, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, ziarniniak, ziarniszczak jajnika - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulwestrant Accord 250 mg/5 ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne fulwestrantu wykazały niską toksyczność ostrą oraz dobrą tolerancję przy wielokrotnym podawaniu domięśniowym u różnych gatunków zwierząt. Reakcje miejscowe obejmowały zapalenie mięśni i ziarniniaki, związane z substancjami pomocniczymi. U szczurów i psów obserwowano efekty antyestrogenowe, głównie dotyczące żeńskiego układu rozrodczego oraz narządów wrażliwych na hormony. U psów po 12-miesięcznym podaniu fulwestrantu stwierdzono zapalenie tętnic. W badaniach kardiologicznych u psów po podaniu doustnym i dożylnym odnotowano zmiany w EKG (uniesienie odcinka ST, pojedynczy przypadek zahamowania zatokowego) przy ekspozycji >15-krotnie wyższej niż u ludzi, co ogranicza ich znaczenie kliniczne. Fulwestrant nie wykazywał działania genotoksycznego. Wpływ na reprodukcję i rozwój zarodka u szczurów i królików potwierdza mechanizm antyestrogenowy, manifestujący się odwracalnym zmniejszeniem płodności, zwiększoną śmiertelnością zarodków, dystocją, poronieniami oraz wadami rozwojowymi płodów.
dystocja, działanie antyestrogenowe, działanie genotoksyczne, fulwestrant, komórki Leydiga, nowotwór sznura płciowego, poronienie, przeżycie zarodków, uniesienie odcinka ST, wada płodu, zaawansowany rak piersi, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, ziarniniak, ziarniszczak jajnika, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulvestrant Fresenius Kabi 250 mg/5 ml
Dane przedkliniczne dotyczące fulwestrantu wskazują na niską toksyczność ostrą po jednorazowym podaniu oraz dobrą tolerancję przy podawaniu wielokrotnym u różnych gatunków zwierząt. W miejscu podania obserwowano zapalenie mięśni i ziarniniaki, związane z substancjami pomocniczymi. U szczurów i psów stwierdzono objawy antyestrogenowego działania leku, głównie na żeński układ rozrodczy oraz narządy wrażliwe na hormony. U psów po 12-miesięcznej terapii odnotowano zapalenie tętnic. Działania niepożądane układu sercowo-naczyniowego (uniesienie odcinka ST w EKG, zahamowanie zatokowe) wystąpiły przy stężeniach przekraczających 15-krotnie wartości terapeutyczne u ludzi, co ogranicza ich znaczenie kliniczne. Fulwestrant nie wykazuje działania genotoksycznego. Wpływ na reprodukcję obejmował odwracalne zmniejszenie płodności, zmniejszone przeżycie zarodków, dystocję oraz liczne anomalie płodowe u szczurów i królików, co jest konsekwencją działania antyestrogenowego leku.
dystocja, działanie antyestrogenowe, działanie niepożądane, fulwestrant, genotoksyczność, gonadotropina, nowotwór z komórek Leydiga, obumarcie zarodka, podanie domięśniowe, rak piersi, układ sercowo-naczyniowy, uniesienie odcinka ST, zaburzenie hormonalnego sprzężenia zwrotnego, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, ziarniniak, ziarniszczak jajnika - Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwienie jelit – Etiologia i przyczyny
Niedokrwienie jelitowe to stan kliniczny charakteryzujący się ograniczeniem lub całkowitym zatrzymaniem przepływu krwi przez naczynia zaopatrujące jelita, co prowadzi do uszkodzenia tkanki jelitowej, a w skrajnych przypadkach do martwicy i perforacji. Redukcja przepływu krwi o co najmniej 75% utrzymująca się ponad 12 godzin jest krytyczna dla rozwoju niedokrwienia. Etiologia obejmuje zator tętniczy (40-50% przypadków ostrego niedokrwienia krezkowego, najczęściej tętnicy krezkowej górnej), zakrzepicę tętniczą (15-25%), niezatykające niedokrwienie krezkowe (NOMI, 20-30%) oraz zakrzepicę żylną krezkową (5-15%). Migotanie przedsionków jest głównym czynnikiem ryzyka zatorów tętniczych, odpowiadając za około 50% zatorów tętnicy krezkowej. Przewlekłe niedokrwienie krezkowe w 95% przypadków wynika z miażdżycy naczyń, a czynniki ryzyka obejmują wiek powyżej 50 lat, palenie tytoniu, cukrzycę, nadciśnienie tętnicze i hiperlipidemię. NOMI występuje u pacjentów w stanie krytycznym z niskim rzutu serca lub stosujących leki wazokonstrykcyjne, natomiast zakrzepica żylna krezkowa wiąże się z zaburzeniami krzepnięcia, nowotworami i marskością wątroby.
blaszka miażdżycowa, choroba naczyń obwodowych, choroba wieńcowa, choroba zapalna, czerwienica prawdziwa, dysplazja włóknisto-mięśniowa, guzkowe zapalenie tętnic, hipercholesterolemia, kardiomiopatia, martwica jelit, miażdżyca naczyń, migotanie przedsionków, mutacja czynnika V Leiden, nadkrzepliwość, niedokrwienie jelit, niedokrwienie jelitowe, niedokrwienie okrężnicy, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedomykalność zastawki aortalnej, ostre niedokrwienie krezkowe, perforacja jelit, przepływ krwi, przepuklina, przewlekłe niedokrwienie krezkowe, rozwarstwienie aorty, skręt jelit, skrzeplina przyścienna, stan nadkrzepliwości, tętniak aorty, toczeń, triada Virchowa, trombocytoza, uszkodzenie śródbłonka, wada zastawkowa serca, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żylna krezkowa, zapalenie naczyń, zapalenie tętnic, zapalenie tętnic Takayasu, zapalenie wsierdzia, zator septyczny, zator tętnicy krezkowej, zator tętniczy, zawał mięśnia sercowego, zespół przedziału brzusznego, zwężenie tętnicy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulvestrant Stada 250 mg/5 ml
Fulwestrant wykazuje niski poziom toksyczności ostrej w badaniach przedklinicznych, z dobrze tolerowanym profilem bezpieczeństwa u różnych gatunków zwierząt przy wielokrotnym podawaniu domięśniowym. Zaobserwowano miejscowe reakcje zapalne, głównie związane z substancjami pomocniczymi, oraz efekty antyestrogenowe obejmujące żeński układ rozrodczy i narządy wrażliwe na hormony u obu płci. U psów po 12-miesięcznej terapii stwierdzono zapalenie tętnic, a podawanie doustne i dożylne wiązało się z niewielkimi zmianami w EKG przy stężeniach leku przekraczających 15-krotnie poziomy terapeutyczne u ludzi. Fulwestrant nie wykazał działania genotoksycznego, co potwierdza jego bezpieczeństwo przy długotrwałym stosowaniu.
dystocja, działanie antyestrogenowe, działanie genotoksyczne, fulwestrant, gonadotropina, nieprawidłowości płodu, nowotwór sznura płciowego, nowotwór z komórek Leydiga, obumieranie zarodków, poronienie, uniesienie odcinka ST, zaawansowany rak piersi, zaburzenia płodu, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, ziarniniak, ziarniszczak jajnika, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulvestrant SUN 250 mg/5 ml
Fulwestrant, substancja czynna produktu Fulvestrant SUN, wykazuje niewielką toksyczność ostrą oraz dobrą tolerancję w badaniach przedklinicznych na zwierzętach przy wielokrotnym podawaniu domięśniowym. Obserwowano miejscowe reakcje zapalne w miejscu wstrzyknięcia, głównie związane z rozpuszczalnikiem, a także efekty antyestrogenowe, szczególnie w żeńskim układzie rozrodczym. U psów po 12-miesięcznym podawaniu odnotowano zapalenie tętnic, a w badaniach sercowo-naczyniowych przy ekspozycji ponad 15-krotnie wyższej niż terapeutyczna u ludzi stwierdzono niewielkie zmiany w EKG i zahamowanie zatokowe, co prawdopodobnie nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Fulwestrant nie wykazuje działania genotoksycznego, jednak wpływa na reprodukcję i rozwój zarodkowo-płodowy, powodując u szczurów i królików zmniejszoną płodność, poronienia, dystocję oraz zwiększoną liczbę wad rozwojowych przy dawkach zbliżonych do terapeutycznych.
badania toksykologiczne, badanie rakotwórczości, dystocja, działanie antyestrogenowe, ekspozycja terapeutyczna, ekspozycja układowa, fulwestrant, genotoksyczność, gonadotropiny, nowotwór sznura płciowego, nowotwór z komórek Leydiga, obumieranie zarodków, patologiczne zgięcie śródstopia, poronienie, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przeżycie zarodków, reakcje miejscowe, roztwór do wstrzykiwań, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność ostra, układ sercowo-naczyniowy, uniesienie odcinka ST, zaawansowany rak piersi, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, ziarniniak, ziarniszczak, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulvestrant medac 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fulwestrantu wykazały niską toksyczność ostrą po jednorazowym podaniu oraz dobrą tolerancję przy wielokrotnym podawaniu u różnych gatunków zwierząt. Reakcje miejscowe, takie jak zapalenie mięśni i ziarniniaki, były związane głównie z substancjami pomocniczymi. W badaniach na szczurach i psach obserwowano objawy antyestrogenowego działania fulwestrantu, w tym wpływ na żeński układ rozrodczy oraz narządy wrażliwe na hormony u obu płci. U psów po 12-miesięcznej terapii stwierdzono zapalenie tętnic. Wpływ na układ sercowo-naczyniowy, obejmujący niewielkie uniesienie odcinka ST i zahamowanie zatokowe, wystąpił przy stężeniach leku przekraczających 15-krotnie maksymalne stężenia osiągane u ludzi (Cmax), co sugeruje ograniczone znaczenie kliniczne. Fulwestrant nie wykazywał działania genotoksycznego, co potwierdza jego bezpieczeństwo genetyczne.
antyestrogen, badanie EKG, dystocja, działanie antyestrogenowe, działanie genotoksyczne, fulwestrant, hormonalne sprzężenie zwrotne, nowotwór sznura płciowego, nowotwór z komórek Leydiga, obumieranie zarodka, poronienie, stężenie gonadotropin, toksyczność ostra i przewlekła, układ rozrodczy, układ sercowo-naczyniowy, uniesienie odcinka ST, zaawansowany rak piersi, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, ziarniniak, ziarniszczak łagodny, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vastaloma 250 mg/5 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fulwestrantu, stosowanego w preparacie Vastaloma 250 mg/5 ml (roztwór do wstrzykiwań), wykazały niską toksyczność ostrą po jednorazowym podaniu oraz dobrą tolerancję przy wielokrotnym podawaniu u różnych gatunków zwierząt. W miejscu podania obserwowano zapalenie mięśni i ziarniniaki, przypisywane substancjom pomocniczym, z nasileniem zapalenia u królików. Domięśniowe podawanie fulwestrantu u szczurów i psów wywoływało objawy antyestrogenowe, głównie w żeńskim układzie rozrodczym oraz narządach wrażliwych na hormony. Długotrwałe stosowanie (12 miesięcy) u psów wiązało się z zapaleniem tętnic. Wpływ na układ sercowo-naczyniowy (uniesienie odcinka ST, zahamowanie zatokowe) występował przy stężeniach >15-krotnie wyższych niż u ludzi, co ogranicza jego znaczenie kliniczne. Fulwestrant nie wykazał potencjału genotoksycznego.
badanie EKG, badanie toksykologiczne, dystocja, działanie antyestrogenowe, fulwestrant, masa łożyska, nieprawidłowości płodu, nowotwór sznura płciowego, nowotwór z komórek Leydiga, obumieranie zarodków, poronienie, potencjał genotoksyczny, przeżycie zarodków, układ sercowo-naczyniowy, zaawansowany rak piersi, zaburzenia płodu, zaburzenie hormonalnego sprzężenia zwrotnego, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, ziarniniak, ziarniszczak jajnika, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulvestrant Eugia 250 mg
Badania przedkliniczne fulwestrantu wykazały niski poziom toksyczności ostrej oraz dobrą tolerancję po wielokrotnym podaniu domięśniowym u różnych gatunków zwierząt. Zaobserwowano miejscowe reakcje zapalne, w tym zapalenie mięśni i ziarniniaki, głównie związane z substancjami pomocniczymi, choć u królików zapalenie mięśni było bardziej nasilone niż po podaniu soli fizjologicznej. Długotrwałe podawanie fulwestrantu u psów (12 miesięcy) wiązało się z zapaleniem tętnic. Wpływ na układ sercowo-naczyniowy obejmował niewielkie uniesienie odcinka ST po podaniu doustnym oraz pojedynczy przypadek zahamowania zatokowego po podaniu dożylnym, jednak przy stężeniach przekraczających 15-krotnie dawki stosowane u ludzi. Fulwestrant nie wykazywał działania genotoksycznego, co potwierdza jego bezpieczeństwo genetyczne. W zakresie reprodukcji i rozwoju płodu, lek wywoływał odwracalne zmniejszenie płodności, zmniejszone przeżycie zarodków, dystocję oraz liczne anomalie rozwojowe u szczurów i królików, zgodnie z jego mechanizmem jako antagonisty receptorów estrogenowych.
antyestrogen, badanie EKG, badanie przedkliniczne, błoniak ziarnisty, dystocja, działanie antyestrogenowe, ekspozycja systemowa, fulwestrant, genotoksyczność, gonadotropina, guz z komórek Leydiga, hormonalne sprzężenie zwrotne, nowotwór sznura płciowego, obumieranie zarodków, patologiczne zgięcie śródstopia, poronienie, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rak piersi, receptor estrogenowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ sercowo-naczyniowy, uniesienie odcinka ST, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, ziarniniak, zmniejszenie płodności, zrąb jajnika - Leksykon substancji czynnych
Fulwestrant – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Fulwestrant wykazuje niską toksyczność ostrą po jednorazowym podaniu, a badania przedkliniczne na różnych gatunkach zwierząt potwierdziły dobrą tolerancję przy dawkach wielokrotnych. Reakcje miejscowe, takie jak zapalenie mięśni i ziarniniaki, są głównie związane z substancjami pomocniczymi. W badaniach na królikach zapalenie mięśni było bardziej nasilone po podaniu fulwestrantu niż po podaniu soli fizjologicznej. U szczurów i psów obserwowano objawy antyestrogenowe, zwłaszcza wpływ na żeński układ rozrodczy oraz inne narządy wrażliwe na hormony. U psów po 12-miesięcznym przewlekłym podawaniu stwierdzono zapalenie tętnic. Podawanie doustne i dożylne fulwestrantu u psów wykazało wpływ na układ sercowo-naczyniowy, m.in. uniesienie odcinka ST w EKG oraz zahamowanie zatokowe, jednak przy stężeniach wielokrotnie przekraczających te u ludzi (Cmax >15-krotnie). Fulwestrant nie wykazuje działania genotoksycznego.
badanie EKG, badanie przedkliniczne, dystocja, działanie antyestrogenowe, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, nowotwór sznura płciowego, nowotwór z komórek Leydiga, obumieranie zarodka, przeżycie zarodka, układ sercowo-naczyniowy, uniesienie odcinka ST, uszkodzenie zarodka, zaawansowany rak piersi, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, zgięcie śródstopia, ziarniniak, ziarniszczak jajnika, zmniejszenie płodności - Leksykon substancji czynnych
Moksyfloksacyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Moksyfloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk, wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania pacjentów. Należy zwrócić szczególną uwagę na możliwość wystąpienia reakcji anafilaktycznych, w tym zapaści sercowo-naczyniowej i obrzęku naczynioruchowego, które mogą pojawić się już po pierwszej dawce. Lek może wydłużać odstęp QTc o średnio 6 ms ± 26 ms, co zwiększa ryzyko arytmii, zwłaszcza u kobiet, osób starszych, pacjentów z ostrym niedokrwieniem mięśnia sercowego, wydłużeniem QT lub przyjmujących leki obniżające potas. Zgłaszano również przypadki piorunującego zapalenia wątroby, ciężkich reakcji skórnych (TEN, SJS, AGEP, DRESS) oraz długotrwałych, potencjalnie nieodwracalnych działań niepożądanych obejmujących układ mięśniowo-szkieletowy i nerwowy. Ryzyko zapalenia i zerwania ścięgien, zwłaszcza Achillesa, jest podwyższone u osób starszych, z niewydolnością nerek, po przeszczepach oraz stosujących kortykosteroidy, a objawy mogą pojawić się już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia terapii.
Chlamydia trachomatis, choroba Behçeta, Clostridium difficile, encefalopatia wątrobowa, fluorochinolon, gonokokowe zapalenie spojówek, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, nadwrażliwość na światło, Neisseria gonorrhoeae, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedomykalność zastawki, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, oporność na metycylinę, osutka krostkowa, polineuropatia czuciowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja hemolityczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, ropień jajowodowo-jajnikowy, rozwarstwienie aorty, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śpiączka hipoglikemiczna, Staphylococcus aureus, tętniak aorty, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic, zapalenie tętnic Takayasu, zapalenie wątroby, zapalenie wsierdzia, zerwanie ścięgna, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulvestrant Reddy 250 mg
Badania przedkliniczne fulwestrantu wykazały niski poziom toksyczności ostrej oraz dobrą tolerancję po wielokrotnym podaniu domięśniowym u różnych gatunków zwierząt. Lokalnie w miejscu podania obserwowano zapalenie mięśni i ziarniniaki, głównie związane z substancjami pomocniczymi, choć u królików stwierdzono nasilenie zapalenia mięśni także przez samą substancję czynną. W badaniach na szczurach i psach ujawniono efekty antyestrogenowe, obejmujące zmiany w układzie rozrodczym oraz zapalenie tętnic u psów po 12-miesięcznym podaniu. Wpływ na układ sercowo-naczyniowy był minimalny i występował przy stężeniach wielokrotnie przekraczających terapeutyczne (Cmax >15 razy). Fulwestrant nie wykazywał działania genotoksycznego, co potwierdza jego bezpieczeństwo genetyczne.
badanie EKG, dystocja, działanie antyestrogenowe, działanie genotoksyczne, fulwestrant, gonadotropina, kręg przedkrzyżowy, masa łożyska, nowotwór sznura płciowego, nowotwór z komórek Leydiga, obumieranie zarodków, poronienie, przeżycie zarodków, rozwój zarodkowo-płodowy, układ sercowo-naczyniowy, zaawansowany rak piersi, zaburzenie hormonalnego sprzężenia zwrotnego, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, zgięcie śródstopia, ziarniniak, ziarniszczak jajnika, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulvestrant Pharmascience 250 mg/5 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fulwestrantu wykazały niską toksyczność ostrą po jednorazowym podaniu oraz dobrą tolerancję przy podawaniu wielokrotnym u różnych gatunków zwierząt. Lokalnie obserwowano zapalenie mięśni i ziarniniaki, przypisywane substancjom pomocniczym, z nasileniem zapalenia u królików w porównaniu do soli fizjologicznej. Efekty antyestrogenowe fulwestrantu dotyczyły układu rozrodczego i hormonowrażliwych narządów u szczurów i psów, a długotrwałe podawanie (12 miesięcy) u psów wywoływało zapalenie tętnic. W badaniach kardiologicznych u psów stwierdzono niewielkie zmiany w EKG (uniesienie odcinka ST, zahamowanie zatokowe) przy stężeniach leku >15-krotnie wyższych niż u ludzi, co sugeruje ograniczone znaczenie kliniczne. Fulwestrant nie wykazywał potencjału genotoksycznego, co potwierdza jego bezpieczeństwo genetyczne.
antyestrogen, błoniak ziarnisty, dystocja, działanie antyestrogenowe, elektrokardiogram, fulwestrant, komórki Leydiga, nowotwór sznura płciowego, obumieranie zarodków, poronienie, potencjał genotoksyczny, profil toksykologiczny, sprzężenie zwrotne, stężenie gonadotropin, układ sercowo-naczyniowy, uniesienie odcinka ST, zaawansowany rak piersi, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, zrąb jajnika - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cipronex
Cyprofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk, wymaga ostrożnego stosowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zapalenia i zerwania ścięgien (zwłaszcza ścięgna Achillesa), które mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia terapii i utrzymywać się do kilku miesięcy po jej zakończeniu. Szczególnie narażone są osoby w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności nerek, stosujące jednocześnie kortykosteroidy. Cyprofloksacyna nie jest zalecana jako monoterapia w ciężkich zakażeniach, zwłaszcza tych wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie i beztlenowe, oraz w zakażeniach układu oddechowego wywołanych przez Streptococcus pneumoniae. W leczeniu dzieci i młodzieży (5-17 lat) stosuje się ją zgodnie z wytycznymi, z uwagi na ryzyko artropatii, której częstość wynosiła do 9,0% w ciągu roku obserwacji. Dawkowanie wymaga dostosowania u pacjentów z niewydolnością nerek, a zawartość sodu w tabletkach (Cipronex 250 mg: 1,113 mg sodu; Cipronex 500 mg: 2,227 mg sodu) jest niska, co klasyfikuje produkt jako „wolny od sodu”.
artropatia obciążonych stawów, choroba Behçeta, ciężkie zakażenie, cyprofloksacyna, drgawki, fluorochinolon, hiperglikemia, hipoglikemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kryształy w moczu, martwica wątroby, miastenia, mukowiscydoza, Neisseria gonorrhoeae, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedomykalność zastawki aortalnej, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, płucna postać wąglika, polineuropatia czuciowa, reakcja alergiczna, reakcja fotowrażliwości, reakcja hemolityczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja psychotyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, śpiączka hipoglikemiczna, Streptococcus pneumoniae, tętniak i rozwarstwienie aorty, wydłużenie odstępu QT, zakażenie kości i stawów, zakażenie układu oddechowego, zapalenie jądra i najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic, zerwanie ścięgna, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Sjögrena, zespół Turnera - Leksykon substancji czynnych
Noradrenalina – Przedawkowanie
Przedawkowanie noradrenaliny, silnego agonisty receptorów alfa- i beta-adrenergicznych, prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych, takich jak ciężkie nadciśnienie tętnicze, odruchowa bradykardia, znaczny wzrost oporu naczyniowego obwodowego oraz zmniejszenie pojemności minutowej serca. Objawy neurologiczne obejmują silny ból głowy, światłowstręt oraz ryzyko krwotoku mózgowego. Dodatkowo mogą wystąpić objawy ze strony układu oddechowego (obrzęk płuc, duszność, bezdech), sercowo-naczyniowego (zaburzenia rytmu, ból zamostkowy, bladość powłok, potliwość) oraz miejscowe skutki wazokonstrykcji, takie jak białe przebarwienia skóry i martwica tkanek wokół miejsca wlewu. W preparacie Noradrenaline hameln opisano także objawy centralizacji krążenia, zawroty głowy, omdlenia i bezdech. W przypadku preparatu złożonego zawierającego lidokainę 2% i noradrenalinę 0,00125% WZF, przedawkowanie może manifestować się dwufazowymi objawami ze strony OUN: fazą pobudzenia (zaburzenia czucia, metaliczny smak, drgawki) oraz fazą depresji (śpiączka, depresja oddechowa i krążeniowa), a także objawami sercowo-naczyniowymi (tachykardia, wzrost ciśnienia, bradykardia, asystolia). Warto podkreślić, że dawki przekraczające dopuszczalne wartości lub podanie do naczyń krwionośnych może prowadzić do ciężkich powikłań, w tym migotania komór i martwicy mięśnia sercowego.
asystolia, automatyzm serca, bezdech, bladość powłok, ból głowy, ból zamostkowy, bradykardia odruchowa, centralizacja krążenia, depresja oddychania, diazepam, drgawka, drgawki kloniczno-toniczne, drżenie mięśni, duszność, działanie inotropowe dodatnie, działanie wazokonstrykcyjne, intubacja tchawicy, krwotok mózgowy, kwasica, leczenie objawowe, lek przeciwdrgawkowy, lidokaina, martwica mięśnia sercowego, martwica skóry, midazolam, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, niespójność mowy, niewydolność serca, noradrenalina, objaw neurologiczny, objaw żołądkowo-jelitowy, obrzęk płuc, odleżyna, omdlenie, opór naczyniowy, opór naczyniowy obwodowy, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie ruchowe, pojemność minutowa serca, rozszerzenie oskrzeli, skurcz naczyń skórnych, śpiączka, stan wstrząsowy, światłowstręt, szum uszny, tachykardia, tiopental, wentylacja zastępcza płuc, zaburzenie czucia, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zapalenie tętnic, zapaść krążeniowa, zawrót głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Solu-Medrol 250 mg
Solu-Medrol (metyloprednizolon w postaci soli sodowej bursztynianu) jest glikokortykosteroidem dostępnym w dawkach 40 mg, 125 mg, 500 mg oraz 1000 mg, stosowanym głównie objawowo, z wyjątkiem substytucyjnego leczenia zaburzeń endokrynologicznych, takich jak pierwotna i wtórna niedoczynność kory nadnerczy (często w skojarzeniu z mineralokortykosteroidami), wstrząs nadnerczowy, wrodzony przerost nadnerczy, a także w stanach okołooperacyjnych u pacjentów z niewydolnością kory nadnerczy. Lek znajduje zastosowanie w licznych chorobach reumatycznych (np. reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczycowe zapalenie stawów), układowych chorobach tkanki łącznej (np. toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie mięśnia sercowego), chorobach dermatologicznych (np. pęcherzyca, ciężka łuszczyca), ciężkich chorobach alergicznych (np. astma oskrzelowa, reakcje nadwrażliwości na leki), a także w leczeniu poważnych procesów zapalnych i alergicznych oka. Wskazania obejmują również choroby układu oddechowego (np. sarkoidoza, beryloza, zapalenie płuc wywołane Pneumocystis jiroveci u pacjentów z AIDS), hematologiczne (np. autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, idiopatyczna plamica małopłytkowa), choroby nowotworowe (białaczki, chłoniaki) oraz neurologiczne (obrzęk mózgu, zaostrzenia stwardnienia rozsianego, ostre urazy rdzenia kręgowego). W leczeniu urazów rdzenia kluczowe jest rozpoczęcie terapii w ciągu 8 godzin od urazu, a w przypadku zapalenia płuc Pneumocystis jiroveci – w ciągu 72 godzin od rozpoczęcia leczenia przeciwgrzybiczego.
alkohol benzylowy, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka, chłoniak, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, hiperkalcemia, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość, metyloprednizolon, nadwrażliwość, niedobór erytroblastów, niedoczynność kory nadnerczy, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość hipoplastyczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk krtani, obrzęk mózgu, opryszczkowate zapalenie skóry, owrzodzenie rogówki, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, półpasiec oczny, przerost nadnerczy, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, włośnica, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk kontaktowy, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyniówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rogówki, zapalenie siatkówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie spojówek, zapalenie tarczycy, zapalenie tęczówki, zapalenie tętnic, zapalenie wielomięśniowe, zespół Goodpasture’a, zespół Loefflera, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Gorączka q – Objawy
Gorączka Q, wywoływana przez Coxiella burnetii, może przebiegać w postaci ostrej lub przewlekłej. Ostra forma manifestuje się nagłą gorączką do 41°C, dreszczami, bólami głowy (często zaoczodołowymi), mięśni i stawów, suchym kaszlem oraz objawami ze strony przewodu pokarmowego. Powikłania obejmują atypowe zapalenie płuc (30-50% przypadków), zapalenie wątroby, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych oraz rzadkie zapalenie mięśnia sercowego lub osierdzia. Okres inkubacji wynosi od 4 dni do 6 tygodni, a objawy ostrej gorączki Q utrzymują się zwykle 1-4 tygodnie. Śmiertelność w ostrej postaci jest niska (1-2%). Przewlekła gorączka Q, definiowana jako infekcja trwająca ponad 6 miesięcy, najczęściej objawia się zapaleniem wsierdzia, szczególnie u pacjentów z wadami zastawek, protezami naczyniowymi lub immunosupresją. Objawy przewlekłej postaci to niska gorączka, nocne poty, utrata masy ciała, duszność i obrzęki kończyn dolnych. Nieleczona przewlekła forma ma wysoką śmiertelność sięgającą 65%, która spada do około 10% przy odpowiedniej terapii antybiotykowej.
atypowe zapalenie płuc, badanie serologiczne, ból zaoczodołowy, Coxiella burnetii, doksycyklina, gorączka Q, hydroksychlorochina, metoda PCR, nocne poty, objawy depresyjne, okres inkubacji, ostra gorączka Q, ostra niewydolność oddechowa, przewlekła choroba nerek, przewlekła gorączka Q, światłowstręt, zaburzenia pamięci krótkotrwałej, zapalenie kości i szpiku, zapalenie łożyska, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie mózgu i rdzenia, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie osierdzia, zapalenie stawów, zapalenie tętnic, zapalenie wsierdzia, zespół grypopodobny, zespół przewlekłego zmęczenia, zespół zmęczenia po gorączce Q - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulvestrant Zentiva 250 mg/5 ml
Fulwestrant, substancja czynna leku Fulvestrant Zentiva, wykazuje niski profil toksyczności ostrej po jednorazowym podaniu oraz dobrą tolerancję przy podawaniu wielokrotnym w badaniach na zwierzętach. Reakcje miejscowe, takie jak zapalenie mięśni i ziarniniaki, są głównie związane z substancjami pomocniczymi. W badaniach na szczurach i psach obserwowano efekty antyestrogenowe, szczególnie w układzie rozrodczym, a u psów po 12 miesiącach leczenia pojawiło się zapalenie tętnic. Wpływ na układ sercowo-naczyniowy (uniesienie odcinka ST, zahamowanie zatokowe) występował przy stężeniach ponad 15-krotnie wyższych niż u ludzi, co ogranicza jego znaczenie kliniczne. Fulwestrant nie wykazuje działania genotoksycznego, co jest istotne dla bezpieczeństwa długotrwałego stosowania.
antagonista receptora estrogenowego, dystocja, działanie antyestrogenowe, działanie genotoksyczne, efekt teratogenny, fulwestrant, nowotwór sznura płciowego, nowotwór z komórek Leydiga, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodkowo-płodowy, układ sercowo-naczyniowy, zaawansowany rak piersi, zaburzenie hormonalnego sprzężenia zwrotnego, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, ziarniniak - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba tętnic szyjnych – Etiologia i przyczyny
Choroba tętnic szyjnych, głównie spowodowana miażdżycą, charakteryzuje się zwężeniem lub okluzją tętnic szyjnych, co prowadzi do zmniejszonego przepływu krwi do mózgu i jest przyczyną 15-20% udarów niedokrwiennych. Proces patofizjologiczny rozpoczyna się od uszkodzenia śródbłonka, prowadząc do zapalenia i odkładania blaszek miażdżycowych złożonych z lipidów, cholesterolu, wapnia i tkanki włóknistej. Zwężenie tętnic szyjnych powyżej 50% jest istotnym czynnikiem ryzyka udaru, a ryzyko to wzrasta z wiekiem – od 0,5% u osób <60 r.ż. do 10% u osób >80 r.ż. Czynniki ryzyka obejmują niezmienne: wiek, płeć, rasę, historię rodzinną oraz modyfikowalne: palenie tytoniu (podwaja ryzyko udaru przy paczce dziennie), nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemię, cukrzycę, otyłość, brak aktywności fizycznej, dietę bogatą w tłuszcze nasycone, nadużywanie alkoholu i narkotyków rekreacyjnych. Podwyższony poziom białka C-reaktywnego (CRP) jest niezależnym markerem ryzyka udaru niedokrwiennego.
białko C-reaktywne, blaszka miażdżycowa, choroba naczyń obwodowych, choroba tętnic szyjnych, choroba wieńcowa, dysplazja włóknisto-mięśniowa, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, miażdżyca, mini-udar, naczynie mózgowe, nadciśnienie tętnicze, przejściowy atak niedokrwienny, radioterapia szyi, rozwarstwienie tętnicy szyjnej, skrzep, tętniak, tętnica szyjna wewnętrzna, udar mózgu, udar niedokrwienny, zakrzepica, zapalenie tętnic, zatorowość - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levalox
Lewofloksacyna, substancja czynna leku Levalox, jest fluorochinolonowym antybiotykiem o szerokim spektrum działania, jednak jej stosowanie wiąże się z licznymi poważnymi działaniami niepożądanymi i wymaga szczególnej ostrożności. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z historią ciężkich reakcji na chinolony, a także u osób z padaczką, miastenią czy niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Należy unikać stosowania u pacjentów z zakażeniami MRSA bez potwierdzonej wrażliwości drobnoustrojów oraz uwzględniać lokalne dane dotyczące oporności E. coli. Infuzje lewofloksacyny powinny trwać odpowiednio: 250 mg przez co najmniej 30 minut, 500 mg przez co najmniej 60 minut, aby zminimalizować ryzyko tachykardii i spadku ciśnienia tętniczego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zapalenia i zerwania ścięgien, zwłaszcza u osób starszych, z niewydolnością nerek, po przeszczepach, stosujących kortykosteroidy lub przyjmujących dawkę 1000 mg/dobę. Ponadto, fluorochinolony zwiększają ryzyko tętniaka i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami takimi jak choroby tkanki łącznej, nadciśnienie czy wcześniejsze choroby serca.
antagonista witaminy K, antybiotyk fluorochinolonowy, Bacillus anthracis, choroba Behçeta, choroba związana z Clostridium difficile, Escherichia coli, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, lewofloksacyna, martwica wątroby, miastenia, MRSA, Mycobacterium tuberculosis, nadwrażliwość na światło, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedomykalność zastawki serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, polineuropatia czuciowa, polineuropatia czuciowo-ruchowa, posocznica, reakcja polekowa z eozynofilią, reumatoidalne zapalenie stawów, rozwarstwienie aorty, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, ścięgno Achillesa, śpiączka hipoglikemiczna, tachykardia, tendinopatia, tętniak aorty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wąglik płucny, warfaryna, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zakażenie dróg moczowych, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic, zapaść krążeniowa, zerwanie ścięgna, zespół długiego QT, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Sjögrena, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera - Leksykon leków
Przedawkowanie – Noradrenaline hameln 0,2 mg/ml
Przedawkowanie noradrenaliny prowadzi do istotnych zaburzeń hemodynamicznych, przede wszystkim znacznego wzrostu ciśnienia tętniczego, co może skutkować poważnymi powikłaniami sercowo-naczyniowymi, w tym odruchową bradykardią, różnorodnymi arytmiami, a nawet migotaniem komór. Dodatkowo, może dojść do martwicy mięśnia sercowego z objawami niewydolności serca. W układzie oddechowym obserwuje się duszność, bezdech oraz obrzęk płuc, natomiast w układzie nerwowym pojawiają się zawroty głowy i omdlenia. Skóra pacjenta jest blada, zimna i słabo ukrwiona z powodu centralizacji krążenia, a miejscowo wokół miejsca infuzji mogą wystąpić białe przebarwienia prowadzące do martwicy tkanek podskórnych. W przypadku zapalenia tętnic w obrębie przewodu pokarmowego mogą pojawić się objawy żołądkowo-jelitowe.
bezdech, bladość skóry, bradykardia odruchowa, centralizacja krążenia, duszność, dyspnea, działanie wazokonstrykcyjne, martwica mięśnia sercowego, martwica skóry, migotanie komór, niedokrwienie tkanek, niewydolność mięśnia sercowego, objaw żołądkowo-jelitowy, obrzęk płuc, omdlenie, powikłanie sercowo-naczyniowe, przedawkowanie noradrenaliny, skurcz naczyń obwodowych, utrata przytomności, wymiana gazowa, wynaczynienie, wzrost ciśnienia tętniczego, zaburzenie rytmu serca, zapalenie tętnic, zawrót głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulvestrant Vipharm 250 mg/5 ml
Fulwestrant wykazuje niską toksyczność ostrą po jednorazowym podaniu oraz dobrą tolerancję przy wielokrotnym podawaniu w badaniach na różnych gatunkach zwierząt. Reakcje miejscowe, takie jak zapalenie mięśni i ziarniniaki, są głównie związane z substancjami pomocniczymi. W badaniach toksyczności przewlekłej u psów (12 miesięcy) odnotowano zapalenie tętnic, a także efekty antyestrogenowe dotyczące żeńskiego układu rozrodczego i narządów wrażliwych na hormony u obu płci. Wpływ na układ sercowo-naczyniowy obejmował niewielkie uniesienie odcinka ST w EKG po podaniu doustnym oraz zahamowanie zatokowe u jednego psa po podaniu dożylnym, jednak przy stężeniach >15-krotnie wyższych niż terapeutyczne u ludzi. Fulwestrant nie wykazuje potencjału genotoksycznego.
badanie EKG, badanie toksykologiczne, dystocja, działanie antyestrogenowe, ekspozycja układowa, gonadotropina, nowotwór sznura płciowego, nowotwór z komórek Leydiga, obumieranie zarodka, poronienie, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodkowo-płodowy, sprzężenie zwrotne, toksyczność ostra, układ sercowo-naczyniowy, uniesienie odcinka ST, zaawansowany rak piersi, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, zgięcie śródstopia, ziarniniak, ziarniszczak łagodny, zrąb jajnika