metabolity sytagliptyny
Sytagliptyna jest inhibitorem dipeptydylopeptydazy-4 (DPP-4) stosowanym w leczeniu cukrzycy typu 2. Po wchłonięciu ulega ograniczonemu metabolizmowi, głównie za pośrednictwem izoenzymu CYP3A4 z udziałem CYP2C8.
Głównym metabolitem sytagliptyny jest N-deetylosytagliptyna, który wykazuje aktywność hamującą DPP-4 na poziomie około 50% aktywności związku macierzystego. Metabolit ten nie przyczynia się znacząco do ogólnej aktywności hipoglikemizującej leku. Poza N-deetylosytagliptyną zidentyfikowano również hydroksylowane pochodne, które mają minimalne znaczenie kliniczne.
Sytagliptyna jest wydalana głównie w postaci niezmienionej z moczem (około 87%), a tylko niewielka część (13-14%) w formie metabolitów. Dzięki ograniczonemu metabolizmowi, ryzyko interakcji lekowych na poziomie enzymów cytochromu P450 jest stosunkowo niskie, co stanowi korzystny profil bezpieczeństwa sytagliptyny w porównaniu do niektórych innych leków przeciwcukrzycowych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Produkt leczniczy Lonamo Duo zawiera sytagliptynę (chlorowodorek jednowodny) oraz metforminę (chlorowodorek). Farmakokinetyka sytagliptyny po podaniu doustnym dawki 100 mg wykazuje szybkie wchłanianie z Tmax 1-4 h, wysoką biodostępność około 87%, AUC 8,52 μM•h oraz Cmax 950 nM. Sytagliptyna jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej (79% dawki), z klirensem nerkowym około 350 mL/min i okresem półtrwania około 12,4 h. Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na izoenzymy CYP. Metformina wykazuje Tmax około 2,5 h, biodostępność 50-60%, niepełne wchłanianie (20-30% dawki wydalane z kałem), Vd 63-276 L oraz klirens nerkowy >400 mL/min. Metformina jest wydalana w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,5 h. Wchłanianie metforminy jest nieliniowe i zależne od posiłków, które zmniejszają Cmax i AUC. Farmakokinetyka obu substancji nie wymaga dostosowania dawki u osób w podeszłym wieku, z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥ 45 mL/min) lub wątroby (Child-Pugh ≤ 9).
AUC sytagliptyny, biodostępność bezwzględna, biodostępność sytagliptyny, chlorowodorek jednowodny, cukrzyca typu 2, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, glikoproteina p, hemodializa, inhibitor DPP-4, izoenzymy CYP, klirens nerkowy, metabolity sytagliptyny, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, przesączanie kłębkowe, skala Child-Pugh, transporter anionów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Sytagliptyna, podawana doustnie w dawce 100 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax wynoszącym 1-4 godziny, wysoką biodostępnością około 87% oraz średnim AUC 8,52 µM•hr i Cmax 950 nM u osób zdrowych. Lek wykazuje liniową zależność AUC od dawki, jednak Cmax i C24h nie są w pełni proporcjonalne. Objętość dystrybucji wynosi około 198 litrów, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek, a stopień wiązania z białkami osocza jest niski (38%). Sytagliptyna jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej (79% z moczem), z okresem półtrwania około 12,4 godziny i klirensem nerkowym około 350 ml/min, co sugeruje aktywne wydzielanie kanalikowe. Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na izoenzymy cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Pokarm nie wpływa na farmakokinetykę leku, a akumulacja po wielokrotnym podaniu jest minimalna.
biodostępność bezwzględna, cukrzyca typu 2, glikoproteina p, hemodializa, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4, klirens nerkowy, metabolity sytagliptyny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, ograniczony metabolizm, okres półtrwania, skala Child-Pugh, szybkie wchłanianie, transporter hOAT-3, transportery leków, wiązanie z białkami osocza, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna
