klirens mirtazapiny
Klirens mirtazapiny to parametr farmakokinetyczny opisujący szybkość, z jaką organizm usuwa ten lek z krwioobiegu. Mirtazapina, będąca tetracyklicznym lekiem przeciwdepresyjnym, charakteryzuje się klirensem wynoszącym około 30-40 l/h, co przekłada się na relatywnie długi okres półtrwania wynoszący 20-40 godzin.
Metabolizm mirtazapiny zachodzi głównie w wątrobie przy udziale enzymów cytochromu P450, przede wszystkim CYP2D6, CYP1A2 i CYP3A4. W wyniku procesów biotransformacji powstają demetylowane i hydroksylowane metabolity, które są następnie wydalane z moczem i kałem. Klirens mirtazapiny może być istotnie zmniejszony u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek, co wiąże się z koniecznością modyfikacji dawkowania.
Wiek, płeć oraz interakcje lekowe mogą znacząco wpływać na klirens mirtazapiny. U osób starszych obserwuje się zmniejszenie klirensu o około 30%, co uzasadnia stosowanie niższych dawek początkowych. Jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazolu) lub CYP1A2 (np. fluwoksaminy) może prowadzić do zmniejszenia klirensu mirtazapiny i zwiększenia jej stężenia we krwi, podnosząc ryzyko działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mirzaten Q-Tab 45 mg
Mirtazapina (Mirzaten Q-Tab) stosowana jest w dawkach od 15 do 45 mg/dobę, z dawką początkową 15-30 mg, dostosowaną do stanu klinicznego pacjenta. Efekt przeciwdepresyjny pojawia się zwykle po 1-2 tygodniach, a pełna ocena skuteczności powinna nastąpić po 2-4 tygodniach. W przypadku braku odpowiedzi terapeutycznej dawkę można zwiększyć do maksymalnej 45 mg/dobę, z koniecznością rozważenia odstawienia leku po kolejnych 2-4 tygodniach bez poprawy. Leczenie depresji powinno trwać co najmniej 6 miesięcy od uzyskania remisji, a zakończenie terapii wymaga stopniowego zmniejszania dawki o 15 mg co 1-2 tygodnie, aby uniknąć objawów odstawienia. Preferowane jest podawanie leku wieczorem, ze względu na działanie sedatywne, a tabletki ulegają szybkiemu rozpadowi w jamie ustnej, co ułatwia podawanie pacjentom z trudnościami w połykaniu.
działanie sedatywne, efekt przeciwdepresyjny, farmakokinetyka i farmakodynamika, klirens kreatyniny, klirens mirtazapiny, mirtazapina, objawy odstawienia, odpowiedź kliniczna, odpowiedź terapeutyczna, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, remisja objawów, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia przeciwdepresyjna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakończenie leczenia - Leksykon leków
Interakcje leku – Mirtagen 45 mg
Mirtazapina wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie jej z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i przełomu nadciśnieniowego, wymagając 2-tygodniowego odstępu między terapiami. Jednoczesne stosowanie z lekami serotoninergicznymi (m.in. SSRI, tramadol, linezolid, sole litu, Hypericum perforatum) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta. Mirtazapina nasila działanie sedatywne benzodiazepin, leków przeciwpsychotycznych, opioidów oraz antagonistów H1, a także może wydłużać odstęp QTc w połączeniu z niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi i antybiotykami, co zwiększa ryzyko torsade de pointes. W dawce 30 mg/dobę mirtazapina powoduje statystycznie istotne zwiększenie INR u pacjentów leczonych warfaryną, co wymaga regularnego monitorowania. Alkohol etylowy nasila depresję OUN wywołaną przez mirtazapinę, prowadząc do nasilenia sedacji, zaburzeń koordynacji i ryzyka depresji oddechowej, dlatego pacjentom należy bezwzględnie odradzać spożycie alkoholu podczas terapii.
alkohol etylowy, amitryptylina, antagonista H1, azolowy środek przeciwgrzybiczy, benzodiazepina, błękit metylenowy, cymetydyna, depresja oddechowa, dziurawiec zwyczajny, EKG, erytromycyna, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy HIV, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, klirens mirtazapiny, komorowe zaburzenia rytmu serca, L-tryptofan, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek sedatywny, lek serotoninergiczny, lek wydłużający odstęp QTc, linezolid, lit, nefazodon, odstęp QT, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, przełom nadciśnieniowy, ryfampicyna, rysperydon, sole litu, SSRI, torsade de pointes, tramadol, tryptan, warfaryna, wenlafaksyna, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mirtor
Mirtazapina w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18. roku życia, u których obserwuje się zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i agresji. Leczenie tej grupy wymaga ścisłego monitorowania. U dorosłych pacjentów ryzyko samobójstwa jest podwyższone zwłaszcza w pierwszych tygodniach terapii oraz u osób z historią zachowań samobójczych. Zaleca się ograniczenie liczby przepisywanych tabletek, aby zminimalizować ryzyko przedawkowania. Istotne jest także monitorowanie objawów zahamowania czynności szpiku kostnego, takich jak gorączka czy ból gardła, ze względu na ryzyko granulocytopenii i agranulocytozy, szczególnie u osób powyżej 65 lat. W przypadku żółtaczki leczenie należy natychmiast przerwać.
agranulocytoza, akatyzja, ciężka reakcja skórna, cukrzyca, częstoskurcz komorowy, depresja, dławica piersiowa, działanie przeciwcholinergiczne, faza depresyjna, faza maniakalna, granulocytopenia, hipomania, jaskra ostra, klirens kreatyniny, klirens mirtazapiny, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, mania, mirtazapina, myśl samobójcza, nagły zgon, napad padaczkowy, niedociśnienie tętnicze, niepokój psychoruchowy, objaw paranoidalny, organiczne uszkodzenie mózgu, padaczka, pęcherzowe zapalenie skóry, próba samobójcza, przerost gruczołu krokowego, remisja, rumień wielopostaciowy, schizofrenia, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychiczne, zaburzenie psychotyczne, zachowanie buntownicze, zachowanie samobójcze, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Interakcje leku – Mirtagen 15 mg
Mirtazapina wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i przełomu nadciśnieniowego, wymagając co najmniej 2-tygodniowego odstępu między terapiami. Koedukacja z lekami serotoninergicznymi (m.in. SSRI, tramadol, linezolid, lit, dziurawiec) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłej obserwacji pacjenta. Mirtazapina nasila działanie sedatywne benzodiazepin, leków przeciwpsychotycznych, opioidów i antagonistów receptorów H1, a także może wydłużać odstęp QTc w połączeniu z niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi i antybiotykami, co zwiększa ryzyko torsade de pointes. Alkohol potęguje depresję OUN, dlatego jego spożycie należy bezwzględnie unikać podczas terapii. W dawce 30 mg/dobę mirtazapina powoduje istotne statystycznie zwiększenie INR u pacjentów na warfarynie, co wymaga monitorowania współczynnika INR.
amitryptylina, antagonista receptora H1, azolowy lek przeciwgrzybiczy, benzodiazepina, błękit metylenowy, cymetydyna, dysfagia, działanie hamujące alkoholu, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenytoina, induktor enzymu CYP3A4, inhibitor enzymu CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, klirens mirtazapiny, L-tryptofan, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, lit, mirtazapina, nefazodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, przełom nadciśnieniowy, ryfampicyna, rysperydon, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, torsade de pointes, tramadol, tryptan, warfaryna, wartość INR, wenlafaksyna, współczynnik INR, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – AuroMirta ORO 45 mg
AuroMirta ORO zawiera mirtazapinę w dawkach 15 mg, 30 mg i 45 mg, stosowaną w leczeniu depresji u dorosłych. Standardowa dawka terapeutyczna wynosi 15-45 mg/dobę, z rozpoczęciem terapii zwykle od 15 lub 30 mg, dostosowaną do stanu klinicznego pacjenta. Efekty terapeutyczne pojawiają się po 1-2 tygodniach, a pełna odpowiedź powinna nastąpić w ciągu 2-4 tygodni. W przypadku braku poprawy dawkę można zwiększyć do 45 mg, a jeśli po kolejnych 2-4 tygodniach nie ma efektu, należy rozważyć przerwanie leczenia. Zalecany czas terapii to minimum 6 miesięcy, z koniecznością stopniowego odstawiania leku. U osób starszych (>65 lat) dawka początkowa i zakres dawkowania są takie same, jednak zwiększanie dawki wymaga ścisłego nadzoru ze względu na zmiany farmakokinetyczne i ryzyko działań niepożądanych. U pacjentów z umiarkowanymi do ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny <40 ml/min) oraz z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się ostrożność i możliwe zmniejszenie dawki, z koniecznością monitorowania parametrów nerkowych i wątrobowych.
badanie kliniczne, depresja, dysfagia, działanie leku, działanie niepożądane, farmakokinetyka, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens mirtazapiny, mirtazapina, objawy odstawienia, odpowiedź terapeutyczna, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, parametry wątrobowe, placebo, postać farmaceutyczna, remisja depresji, tabletka ulegająca rozpadowi, terapia przeciwdepresyjna, właściwości sedatywne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie snu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mirtagen 15 mg
Produkt Mirtagen, zawierający mirtazapinę w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, wykazuje skuteczność terapeutyczną w leczeniu depresji przy dawkowaniu indywidualnie dostosowanym do stanu klinicznego pacjenta. Standardowa dawka dobowa u dorosłych wynosi 15-45 mg, z dawką początkową 15 lub 30 mg, a pełną ocenę efektu terapeutycznego zaleca się po 2-4 tygodniach stosowania. W przypadku braku poprawy po zwiększeniu dawki do 45 mg, terapię należy przerwać i rozważyć alternatywne metody leczenia. U pacjentów geriatrycznych dawka jest taka sama, jednak zwiększanie jej wymaga ścisłej kontroli klinicznej. U pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 40 ml/min) oraz wątroby zaleca się ostrożność i ewentualną redukcję dawki, ze względu na zmniejszony klirens mirtazapiny. Produkt nie jest zalecany dla osób poniżej 18 roku życia z powodu braku potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa. Mirtazapina charakteryzuje się okresem półtrwania 20-40 godzin, co umożliwia podawanie leku raz na dobę, najlepiej wieczorem, co może korzystnie wpływać na jakość snu.
badanie kliniczne, dawka dobowa, depresja, dysfagia, efekt terapeutyczny, faza eliminacji, fenyloketonuria, jakość snu, klirens kreatyniny, klirens mirtazapiny, mirtazapina, objawy odstawienia, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie depresyjne, zaburzenie snu, zawrót głowy, zmniejszanie dawki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mirtagen
Mirtazapina w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18 roku życia, ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i agresji. U dorosłych poniżej 25 roku życia również obserwuje się podwyższone ryzyko samobójstw, co wymaga ścisłej obserwacji, zwłaszcza w początkowej fazie terapii i przy zmianie dawki. Zaleca się ograniczenie ilości wydawanych tabletek, aby zmniejszyć ryzyko przedawkowania. Istotne jest monitorowanie objawów zahamowania czynności szpiku kostnego (np. gorączka, ból gardła), które mogą prowadzić do agranulocytozy, szczególnie u osób powyżej 65 roku życia. W przypadku żółtaczki lub objawów infekcji należy natychmiast przerwać leczenie i wykonać morfologię krwi. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek konieczne jest ostrożne dostosowanie dawki, gdyż klirens mirtazapiny może być zmniejszony nawet o 50%, a stężenie w osoczu zwiększone do 115%.
agranulocytoza, agranulocytoza odwracalna, akatyzja, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresja, dławica piersiowa, faza maniakalna, fenyloketonuria, granulocytopenia, hipertermia, hipomania, hiponatremia, jaskra ostra, klirens kreatyniny, klirens mirtazapiny, lek przeciwdepresyjny, mioklonia, mirtazapina, morfologia krwi, myśl samobójcza, napad padaczkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niepokój psychoruchowy, organiczne uszkodzenie mózgu, padaczka, pęcherzowe zapalenie skóry, próba samobójcza, rozrost gruczołu krokowego, rumień wielopostaciowy, schizofrenia, SSRI, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie psychiczne, zaburzenie psychotyczne, zachowanie samobójcze, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie jamy ustnej, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mirtagen 45 mg
Mirtagen, zawierający mirtazapinę w dawkach 15 mg, 30 mg oraz 45 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, stosowany jest w leczeniu depresji. Zalecana dawka dobowa mieści się w zakresie 15-45 mg, z dawką początkową 15 mg lub 30 mg, dostosowaną do stanu klinicznego pacjenta. Efekty terapeutyczne obserwuje się zwykle po 1-2 tygodniach, a optymalne rezultaty po 2-4 tygodniach stosowania. W przypadku braku poprawy po 2-4 tygodniach od zwiększenia dawki do maksymalnej 45 mg, należy rozważyć przerwanie terapii. Leczenie depresji powinno trwać minimum 6 miesięcy, a odstawianie mirtazapiny wymaga stopniowego zmniejszania dawki, aby zapobiec objawom odstawienia. Preparat można podawać raz na dobę wieczorem lub w dwóch dawkach podzielonych, z większą dawką wieczorną, co jest możliwe dzięki okresowi półtrwania leku wynoszącemu 20-40 godzin.
dawka dobowa, dawka maksymalna, dawka podzielona, depresja, efekt terapeutyczny, klirens kreatyniny, klirens mirtazapiny, mirtazapina, objaw choroby, objawy odstawienia, okres półtrwania w fazie eliminacji, reakcja na lek, schemat dawkowania, stan kliniczny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mirtor 45 mg
Mirtor, zawierający mirtazapinę, dostępny jest w tabletkach ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 15 mg, 30 mg oraz 45 mg. Zalecana dawka dobowa mieści się w zakresie 15-45 mg, z dawką początkową 15 mg lub 30 mg, dostosowaną do stanu klinicznego pacjenta. Pierwsze efekty terapeutyczne obserwuje się po 1-2 tygodniach, a pełna ocena skuteczności powinna nastąpić po 2-4 tygodniach. W przypadku braku poprawy dawkę można zwiększyć do maksymalnej 45 mg, a jeśli po kolejnych 2-4 tygodniach nie nastąpi poprawa, leczenie należy przerwać. Terapia u pacjentów z depresją powinna trwać co najmniej 6 miesięcy po ustąpieniu objawów, a odstawienie leku powinno odbywać się stopniowo, aby uniknąć objawów odstawienia. U osób starszych stosuje się takie same dawki, jednak zwiększanie dawki wymaga ścisłej kontroli lekarskiej. U pacjentów z klirensem kreatyniny <40 ml/min lub zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest rozważenie redukcji dawki lub wydłużenia odstępów między dawkami ze względu na zmniejszony klirens mirtazapiny. Lek nie jest zalecany u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia z powodu braku skuteczności i obaw o bezpieczeństwo.
dawka dobowa, dawka podzielona, depresja, działanie sedatywne, efekt terapeutyczny, klirens kreatyniny, klirens mirtazapiny, mirtazapina, odpowiedź kliniczna, odpowiedź terapeutyczna, okres półtrwania eliminacji, poprawa kliniczna, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, ustąpienie objawów, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienia leku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – AuroMirta ORO 30 mg
Lek AuroMirta ORO zawiera mirtazapinę i jest dostępny w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 15 mg, 30 mg oraz 45 mg. U dorosłych pacjentów dawka dobowa mieści się w zakresie 15-45 mg, z dawką początkową 15 mg lub 30 mg, dostosowywaną w zależności od odpowiedzi terapeutycznej ocenianej po 2-4 tygodniach. Pełne działanie terapeutyczne pojawia się zwykle po 1-2 tygodniach, a minimalny czas leczenia u pacjentów z depresją to 6 miesięcy od ustąpienia objawów. Zaleca się stopniowe odstawianie leku, aby uniknąć objawów odstawienia. U pacjentów geriatrycznych dawkowanie jest takie samo, jednak zwiększanie dawki wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego. U pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 40 ml/min) oraz wątroby należy rozważyć dostosowanie dawkowania ze względu na zmniejszony klirens mirtazapiny. Leku nie zaleca się stosować u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa.
dawka początkowa, dawka podzielona, depresja, działanie terapeutyczne, klirens kreatyniny, klirens mirtazapiny, mirtazapina, objawy odstawienia, odpowiedź na leczenie, odpowiedź terapeutyczna, odstawianie stopniowe, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, początek działania leku, remisja, tabletka ulegająca rozpadowi, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mirzaten Q-Tab
Mirzaten Q-Tab jest przeciwwskazany u pacjentów poniżej 18 roku życia ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i wrogości. U osób starszych oraz pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek (klirens kreatyniny <40 ml/min i ≤10 ml/min) konieczne jest ostrożne dawkowanie i monitorowanie, gdyż klirens mirtazapiny może być zmniejszony o 30-50%, a stężenie w osoczu wzrastać nawet o 115%. Należy zwracać uwagę na objawy agranulocytozy, takie jak gorączka i ból gardła, oraz na ryzyko wydłużenia odstępu QT i poważnych reakcji skórnych (SJS, TEN, DRESS). Pacjenci z chorobami serca, zaburzeniami przewodzenia, cukrzycą, niedociśnieniem tętniczym, padaczką, jaskrą z wąskim kątem oraz zaburzeniami oddawania moczu wymagają szczególnej ostrożności. W trakcie terapii konieczne jest ścisłe monitorowanie ryzyka samobójstw, zwłaszcza u osób poniżej 25 roku życia i z historią zachowań samobójczych.
agranulocytoza, akatyzja, cukrzyca, częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, fenyloketonuria, granulocytopenia, hipertermia, hiponatremia, klirens kreatyniny, klirens mirtazapiny, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, lek przeciwdepresyjny, majaczenie, mania, mirtazapina, myśl samobójcza, napad padaczkowy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, organiczny zespół mózgowy, ostra jaskra, padaczka, pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja polekowa z eozynofilią, remisja, rumień wielopostaciowy, schizofrenia, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SIADH, SSRI, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie psychotyczne, zachowanie samobójcze, zahamowanie szpiku kostnego, zawał mięśnia sercowego, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mirzaten Q-Tab 15 mg
Mirzaten Q-Tab to lek przeciwdepresyjny zawierający mirtazapinę, dostępny w dawkach 15 mg, 30 mg i 45 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej. Zalecana dawka dobowa mieści się w zakresie 15-45 mg, z dawką początkową 15 mg lub 30 mg, dostosowywaną w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta. Efekt terapeutyczny zwykle pojawia się po 1-2 tygodniach, a pełna odpowiedź kliniczna powinna nastąpić w ciągu 2-4 tygodni. W przypadku braku poprawy dawkę można zwiększyć do maksymalnie 45 mg, a jeśli po kolejnych 2-4 tygodniach nie nastąpi poprawa, leczenie należy przerwać. Terapia powinna trwać co najmniej 6 miesięcy, a odstawianie leku powinno odbywać się stopniowo, aby uniknąć objawów odstawienia. U pacjentów geriatrycznych stosuje się te same dawki, jednak zwiększanie dawki wymaga ścisłej kontroli lekarskiej. U pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <40 ml/min) oraz z zaburzeniami czynności wątroby dawkę należy indywidualnie dostosować ze względu na zmniejszony klirens mirtazapiny.
aspartam, ciężkie zaburzenie wątroby, dawka początkowa, dawka podzielona, efekt przeciwdepresyjny, faza eliminacji, jednorazowa dawka dobowa, klirens kreatyniny, klirens mirtazapiny, laktoza, lek przeciwdepresyjny, mirtazapina, objawy odstawienia, pacjent geriatryczny, sorbitol, substancja pomocnicza, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mirzaten 30 mg 30 mg
Mirzaten (mirtazapina półwodna) jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 30 mg i 45 mg, z zalecanym dawkowaniem u dorosłych w zakresie 15-45 mg/dobę. Leczenie rozpoczyna się zwykle od 15 mg lub 30 mg, a działanie przeciwdepresyjne ujawnia się po 1-2 tygodniach, z oceną skuteczności po 2-4 tygodniach. W przypadku braku odpowiedzi dawkę można stopniowo zwiększać do maksymalnej 45 mg, a jeśli po kolejnych 2-4 tygodniach nie nastąpi poprawa, leczenie należy zakończyć. Terapia powinna trwać co najmniej 6 miesięcy lub do całkowitego ustąpienia objawów, z zaleceniem stopniowego odstawiania leku w celu uniknięcia objawów odstawienia. U osób w podeszłym wieku stosuje się ten sam schemat dawkowania, jednak zwiększanie dawki wymaga ścisłej kontroli lekarskiej.
dawka dobowa, dawka początkowa, dawka skuteczna, depresja, działanie niepożądane, działanie przeciwdepresyjne, efekt terapeutyczny, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens mirtazapiny, mirtazapina półwodna, objaw odstawienia, odpowiedź kliniczna, odpowiedź terapeutyczna, okres półtrwania, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mirtor 30 mg
Mirtor (mirtazapina) jest dostępny w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 15 mg, 30 mg oraz 45 mg. Zalecana dawka dobowa mieści się w zakresie 15-45 mg, z dawką początkową 15 mg lub 30 mg, dostosowaną do stanu klinicznego pacjenta. Efekt terapeutyczny zwykle pojawia się po 1-2 tygodniach, a ocenę skuteczności przeprowadza się po 2-4 tygodniach terapii. W przypadku braku poprawy dawkę można zwiększyć do maksymalnej 45 mg. Leczenie powinno trwać co najmniej 6 miesięcy po uzyskaniu remisji, aby zapobiec nawrotom. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <40 ml/min) i wątroby zaleca się ostrożne dawkowanie i ścisłe monitorowanie, ze względu na możliwe zmniejszenie klirensu mirtazapiny. Produkt nie jest zalecany dla osób poniżej 18. roku życia ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa w tej grupie.
dawka dobowa, dawka początkowa, dawka podzielona, depresja, dysfagia, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, klirens kreatyniny, klirens mirtazapiny, lek psychotropowy, mirtazapina, objawy depresyjne, objawy odstawienne, okres półtrwania eliminacji, remisja objawów, tabletka ulegająca rozpadowi, właściwości sedatywne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienny - Leksykon leków
Interakcje leku – Mirtor 45 mg
Mirtazapina wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) z mirtazapiną oraz zachowanie co najmniej 2-tygodniowego odstępu przed i po terapii, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Podobne ryzyko występuje przy łączeniu mirtazapiny z lekami serotoninergicznymi, takimi jak SSRI, wenlafaksyna, tramadol, tryptany, L-tryptofan, buprenorfina, linezolid, błękit metylenowy oraz preparaty z dziurawcem. Mirtazapina może nasilać działanie sedatywne benzodiazepin, leków przeciwpsychotycznych, antagonistów receptorów H1 i opioidów, a także zwiększać ryzyko wydłużenia odstępu QTc przy jednoczesnym stosowaniu z lekami o takim działaniu, co wymaga monitorowania EKG. W terapii z warfaryną (dawka mirtazapiny 30 mg/dobę) obserwuje się statystycznie istotne zwiększenie INR, co wymaga regularnego monitorowania tego parametru. Ponadto, spożywanie alkoholu podczas leczenia mirtazapiną nasila depresję OUN, zwiększając ryzyko sedacji, zaburzeń koordynacji i upadków, szczególnie u osób starszych.
benzodiazepina, cymetydyna, dysfagia, działanie sedatywne, erytromycyna, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, karbamazepina, ketokonazol, klirens mirtazapiny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek serotoninergiczny, lek uspokajający, mirtazapina, nefazodon, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, SSRI, torsade de pointes, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mirzaten 45 mg 45 mg
Mirzaten (mirtazapina) stosuje się w dawkach od 15 mg do 45 mg na dobę, rozpoczynając terapię od 15 mg lub 30 mg podawanych raz dziennie wieczorem. Efekt przeciwdepresyjny pojawia się zwykle po 1-2 tygodniach, a pełna odpowiedź kliniczna powinna być widoczna w ciągu 2-4 tygodni. W przypadku braku poprawy dawkę można zwiększyć do maksymalnie 45 mg, a jeśli po kolejnych 2-4 tygodniach nie nastąpi poprawa, leczenie należy przerwać. Terapia powinna trwać co najmniej 6 miesięcy od ustąpienia objawów, z zaleceniem stopniowego odstawiania leku, aby uniknąć objawów odstawienia. U osób starszych dawka jest taka sama, jednak zwiększanie jej wymaga ścisłej kontroli lekarskiej. U pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <40 ml/min) oraz wątroby należy zachować ostrożność ze względu na zmniejszony klirens mirtazapiny. Leku nie stosuje się u osób poniżej 18 roku życia z powodu braku potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa.
badanie kliniczne, dawka początkowa, dawka podzielona, dawka terapeutyczna, efekt przeciwdepresyjny, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens mirtazapiny, mirtazapina, objawy depresji, objawy odstawienia, odpowiedź kliniczna, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, tabletka powlekana, terapia przeciwdepresyjna, właściwości farmakokinetyczne, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Mirtor 30 mg
Mirtazapina, zawarta w preparacie Mirtor, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Farmakodynamicznie, przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie mirtazapiny z inhibitorami MAO, wymagające 2-tygodniowego odstępu między terapiami, ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych. Równoczesne podawanie z lekami serotoninergicznymi (m.in. SSRI, tryptany, tramadol, lit, dziurawiec) może prowadzić do zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłej obserwacji pacjenta. Mirtazapina nasila działanie leków uspokajających (benzodiazepiny, opioidy, leki przeciwpsychotyczne, przeciwhistaminowe H1), a także może zwiększać ryzyko wydłużenia odstępu QTc przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwpsychotycznymi lub antybiotykami. W dawce 30 mg/dobę mirtazapina może podnosić INR u pacjentów leczonych warfaryną, co wymaga monitorowania tego parametru. Ponadto, alkohol nasila depresyjny wpływ mirtazapiny na OUN, dlatego jego spożycie jest przeciwwskazane podczas terapii.
amitryptylina, antagonista receptora H1, azolowy środek przeciwgrzybiczny, benzodiazepiny, błękit metylenowy, buprenorfina, cymetydyna, częstoskurcz komorowy, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenelzyna, fenytoina, induktor enzymu CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, klirens mirtazapiny, komorowe zaburzenia rytmu serca, L-tryptofan, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, lek uspokajający, lek wydłużający odstęp QTc, linezolid, lit, mirtazapina, moklobemid, nefazodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, ryfampicyna, rysperydon, sole litu, torsade de pointes, tramadol, tranylcypromina, tryptany, warfaryna, wartość INR, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy