ciężkie zaburzenie wątroby
Ciężkie zaburzenie wątroby to stan kliniczny charakteryzujący się znacznym upośledzeniem funkcji wątroby, który może zagrażać życiu pacjenta. Obejmuje ono szerokie spektrum schorzeń, w tym ostrą niewydolność wątroby, zaawansowaną marskość, ciężkie postacie wirusowego zapalenia wątroby czy toksyczne uszkodzenie wątroby.
Objawy ciężkiego zaburzenia wątroby obejmują żółtaczkę, encefalopatię wątrobową, zaburzenia krzepnięcia, wodobrzusze, zespół wątrobowo-nerkowy oraz nadciśnienie wrotne. W diagnostyce kluczowe znaczenie mają parametry biochemiczne (znacznie podwyższone aminotransferazy, bilirubina, obniżony albuminy), wskaźniki krzepnięcia (INR >1,5) oraz badania obrazowe.
Leczenie ciężkich zaburzeń wątroby wymaga często hospitalizacji, intensywnego nadzoru i postępowania interdyscyplinarnego. W przypadkach niewydolności wątroby konieczne może być zastosowanie systemów wspomagających funkcję wątroby lub pilne przeszczepienie narządu. Rokowanie zależy od etiologii, nasilenia uszkodzenia oraz wczesnego wdrożenia odpowiedniego leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Temsirolimus – Właściwości farmakokinetyczne
Temsirolimus, dostępny w postaci koncentratu do infuzji, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się wielowykładniczym spadkiem stężenia we krwi pełnej oraz preferencyjnym wiązaniem z białkiem FKBP-12 w komórkach krwi. Po dożylnym podaniu pojedynczej dawki 25 mg, średnie Cmax wynosiło 585 ng/ml, a AUC 1627 ng·h/ml, natomiast po schemacie 175 mg tygodniowo przez 3 tygodnie, a następnie 75 mg tygodniowo, Cmax wzrastało do około 2457-2574 ng/ml. Temsirolimus metabolizowany jest głównie w wątrobie do aktywnego metabolitu syrolimusu, którego AUC jest 2,7-krotnie wyższe niż leku macierzystego, a okres półtrwania wynosi 73,3 godziny (w porównaniu do 17,7 godziny temsirolimusu). Klirens leku wynosi średnio 11,4 ± 2,4 l/h, a wydalanie odbywa się głównie z kałem (78%), z minimalnym udziałem nerek (4,6%). Substancja jest substratem P-gp i wykazuje hamowanie izoenzymów CYP450, zwłaszcza CYP3A4/5 (Ki = 3,1 µM), co może prowadzić do interakcji farmakokinetycznych, szczególnie z lekami metabolizowanymi przez CYP3A4/5, np. midazolamem, którego AUC może wzrosnąć 3-4-krotnie podczas terapii temsirolimusem.
AUCsum, białko FKBP-12, chłoniak z komórek płaszcza, ciężkie zaburzenie wątroby, cytochrom P450, ekspozycja na lek, eskalacja dawki, farmakokinetyka, glikoproteina p, hydroksylowanie, interakcja lekowa, klirens leku, mikrosomy wątroby, modelowanie farmakokinetyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, populacja pediatryczna, redukcja dawki, seco-temsirolimus, stała dysocjacji, stała hamowania, stężenie leku, stężenie maksymalne, substancja przeciwnowotworowa, syrolimus, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Efigalo 0,5 mg
Leczenie fingolimodem (Efigalo) powinno być prowadzone pod ścisłym nadzorem lekarzy doświadczonych w terapii stwardnienia rozsianego. U dorosłych zalecana dawka wynosi 0,5 mg doustnie raz na dobę, bez konieczności modyfikacji w trakcie terapii. U dzieci i młodzieży powyżej 10 lat dawkowanie zależy od masy ciała: 0,25 mg raz na dobę dla pacjentów ≤40 kg (należy stosować inne preparaty fingolimodu, gdyż Efigalo 0,25 mg nie jest dostępny) oraz 0,5 mg raz na dobę dla masy ciała >40 kg. W przypadku wzrostu masy ciała powyżej 40 kg u pacjentów pediatrycznych, konieczna jest zmiana dawki na 0,5 mg z powtórnym monitorowaniem po pierwszej dawce. Monitorowanie jest również wskazane po przerwach w leczeniu przekraczających określone limity czasowe (np. ≥1 dzień w pierwszych 2 tygodniach terapii, ≥7 dni w 3. i 4. tygodniu, ≥2 tygodnie po miesiącu leczenia).
25 mg, 5 mg, bezpieczeństwo stosowania leku, ciężkie zaburzenie wątroby, dawka 0, dostosowanie dawki, Efigalo, fingolimod, łagodne zaburzenie wątroby, monitorowanie pacjenta, pierwsza dawka leku, podanie doustne, przeciwwskazanie, przerwa w leczeniu, przerwanie leczenia, skala Child-Pugh, skuteczność terapii, stwardnienie rozsiane, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ralago 1 mg
Ralago zawiera rasagilinę w dawce 1 mg na tabletkę, stosowaną raz dziennie, zarówno w monoterapii, jak i jako uzupełnienie leczenia lewodopą w chorobie Parkinsona. Tabletki są białe, okrągłe, o średnicy 7 mm, i mogą być przyjmowane niezależnie od posiłku. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki. Stosowanie u dzieci i młodzieży nie jest zalecane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lepsitam 1000 mg
Lepsitam (lewetyracetam) jest dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 250 mg, 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg, z indywidualnym dostosowaniem dawkowania w zależności od wieku, masy ciała, rodzaju terapii oraz czynności nerek. Monoterapia jest zalecana dla pacjentów od 16 roku życia, rozpoczynając od dawki 250 mg dwa razy na dobę, zwiększanej do 500 mg dwa razy na dobę po 2 tygodniach, z możliwością dalszego zwiększania co 2 tygodnie do maksymalnej dawki 1500 mg dwa razy na dobę. Terapia wspomagająca jest wskazana u dorosłych i młodzieży ≥12 lat o masie ciała ≥50 kg, z dawką początkową 500 mg dwa razy na dobę, którą można zwiększać do 1500 mg dwa razy na dobę. U dzieci poniżej 6 lat zaleca się stosowanie roztworu doustnego, a dawkowanie u dzieci o masie ciała <50 kg jest odpowiednio zmodyfikowane, z maksymalną dawką 750 mg dwa razy na dobę. Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek jest dostosowywane na podstawie klirensu kreatyniny (CLkr), z podziałem na stopnie niewydolności nerek i odpowiednimi zakresami dawek, np. przy CLkr ≥80 ml/min dawka wynosi 500-1500 mg dwa razy na dobę, a przy CLkr <30 ml/min 250-500 mg dwa razy na dobę. U pacjentów dializowanych zaleca się dawkę 500-1000 mg raz na dobę oraz dawkę uzupełniającą po dializie 250-500 mg.
ciężkie zaburzenie wątroby, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dawka uzupełniająca, dializa, klirens kreatyniny, klirens lewetyracetamu, lewetyracetam, monoterapia, niewydolność nerek, powierzchnia ciała, roztwór doustny, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, stopniowe odstawianie leku, tabletka powlekana, terapia wspomagająca, wzór Schwartza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Febuxostat Laboratorios Liconsa 120 mg
Febuxostat Laboratorios Liconsa jest dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających 120 mg febuksostatu (w formie półwodnej). W leczeniu dny moczanowej zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 80 mg doustnie raz na dobę, niezależnie od posiłku. Po 2-4 tygodniach, jeśli stężenie kwasu moczowego w surowicy przekracza 6 mg/dl (357 µmol/l), dawkę można zwiększyć do 120 mg raz na dobę. Efekt terapeutyczny jest szybki, umożliwiając kontrolę poziomu kwasu moczowego już po 2 tygodniach. Celem leczenia jest utrzymanie stężenia kwasu moczowego poniżej 6 mg/dl (357 µmol/l). Profilaktyka przeciw zaostrzeniom dny powinna trwać co najmniej 6 miesięcy. W przypadku zespołu rozpadu guza stosuje się dawkę 120 mg raz na dobę, rozpoczynając terapię 2 dni przed chemioterapią i kontynuując przez minimum 7 dni, z możliwością wydłużenia do 9 dni w zależności od przebiegu leczenia.
cel terapeutyczny, chemioterapia, ciężkie zaburzenie nerek, ciężkie zaburzenie wątroby, dna moczanowa, febuksostat, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, kwas moczowy w surowicy, łagodne zaburzenie wątroby, leki cytotoksyczne, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaostrzenie dny moczanowej, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Prohidna 80 mg
Produkt leczniczy Prohidna zawiera febuksostat w dawce 80 mg w formie tabletek powlekanych i jest wskazany do leczenia dny moczanowej. Zalecana dawka początkowa to 80 mg raz na dobę, podawana niezależnie od posiłku. Celem terapii jest obniżenie i utrzymanie stężenia kwasu moczowego w surowicy poniżej 6 mg/dl (357 μmol/l). W przypadku utrzymania się stężenia powyżej 6 mg/dl po 2-4 tygodniach leczenia, dawkę można zwiększyć do 120 mg raz na dobę. Efekt terapeutyczny jest widoczny już po 2 tygodniach stosowania. Profilaktyka przeciw zaostrzeniom dny powinna być kontynuowana przez co najmniej 6 miesięcy od rozpoczęcia terapii febuksostatem.
ciężkie zaburzenie nerek, ciężkie zaburzenie wątroby, dawka leku, dna moczanowa, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, febuksostat, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, kwas moczowy, profilaktyka zaostrzeń, stężenie w surowicy, tabletki powlekane, umiarkowane zaburzenie wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaostrzenie dny moczanowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fingolimod Fresenius Kabi 0,5 mg
Fingolimod Fresenius Kabi jest dostępny w postaci twardych kapsułek zawierających 0,5 mg fingolimodu (chlorowodorku) i stosowany doustnie w dawce 0,5 mg raz na dobę, niezależnie od posiłków. Terapia powinna być inicjowana i monitorowana przez neurologa z doświadczeniem w leczeniu stwardnienia rozsianego, ze względu na ryzyko działań kardiologicznych po pierwszej dawce. W przypadku przerwania terapii konieczne jest ponowne monitorowanie kardiologiczne, jeśli przerwa wynosiła ≥1 dzień w pierwszych 2 tygodniach, >7 dni w 3.-4. tygodniu lub >2 tygodnie po co najmniej miesiącu leczenia. Kapsułki należy połykać w całości, bez otwierania, aby nie zaburzyć farmakokinetyki leku.
biodostępność, chlorowodorek, ciężkie zaburzenie wątroby, efekt kardiologiczny, farmakokinetyka, farmakologia kliniczna, fingolimod, klasyfikacja Child-Pugh, monitorowanie kardiologiczne, monitorowanie pierwszej dawki, neurolog, parametry wątrobowe, skuteczność terapeutyczna, sposób podawania leku, stwardnienie rozsiane, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dexmedetomidine Kabi 100 mcg/ml
Deksmedetomidyna wykazuje farmakokinetykę opartą na dwukompartmentowym modelu dystrybucji z szybkim okresem półtrwania fazy alfa około 6 minut oraz końcowym okresem półtrwania od 1,35 do 3,68 godziny (średnio 1,9-2,5 godziny) u zdrowych ochotników. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 1,16-2,16 l/kg (90-151 litrów), a klirens osoczowy 0,46-0,73 l/godz./kg (35,7-51,1 l/godz.) dla masy ciała około 69 kg. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawkowania 0,2-1,4 µg/kg/godz., bez kumulacji przy terapii do 14 dni. Lek wiąże się z białkami osocza w 94%, głównie z albuminą. Metabolizm zachodzi intensywnie w wątrobie, obejmując N-koniugację, N-metylację oraz oksydację przez cytochrom P450 (izozymy CYP2A6, CYP1A2, CYP2E1, CYP2D6, CYP2C19). Metabolity, głównie N-glukuronidy i hydroksy-metabolity, są wydalane głównie z moczem (95% dawki w ciągu 9 dni), przy czym mniej niż 1% leku jest wydalane niezmienione.
3-hydroksymetylo deksmedetomidyna, ciężkie zaburzenie wątroby, cytochrom P450, deksmedetomidyna, dwukompartmentowy model dystrybucji, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka liniowa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, klirens wątrobowy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, łagodne zaburzenie wątroby, N-koniugacja z kwasem glukuronowym, N-metylacja, objętość dystrybucji, oddział intensywnej opieki medycznej, okres półtrwania, oksydacja, umiarkowane zaburzenie wątroby, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Perindopril/Amlodipine Krka 4 mg + 10 mg
Perindopril/Amlodipine Krka to preparat złożony zawierający peryndopryl (tert-butyloamina) oraz amlodypinę (bezylan) w dawkach 4 mg + 5 mg, 4 mg + 10 mg, 8 mg + 5 mg oraz 8 mg + 10 mg, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego u pacjentów z ustaloną wcześniej optymalną dawką poszczególnych składników. Lek podaje się doustnie, zwykle jedną tabletkę na dobę, najlepiej rano przed posiłkiem, co zapewnia stabilne stężenie leku i skuteczną kontrolę ciśnienia. Preparat nie jest wskazany do inicjacji leczenia, a w przypadku konieczności zmiany dawki należy stosować oddzielnie peryndopryl i amlodypinę, a następnie powrócić do preparatu złożonego po ustaleniu optymalnej terapii. U pacjentów z klirensem kreatyniny ≥60 ml/min stosowanie jest możliwe, natomiast przy klirensie <60 ml/min zaleca się indywidualne dostosowanie dawek składników. Konieczne jest monitorowanie stężenia kreatyniny i potasu w surowicy, zwłaszcza u osób z niewydolnością nerek.
amlodypina, ciężkie zaburzenie wątroby, dawkowanie leku, farmakokinetyka leku, klirens kreatyniny, kontrola ciśnienia, łagodne zaburzenie wątroby, lek złożony, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, peryndopryl, preparat złożony, stężenie kreatyniny, stężenie leku w osoczu, stężenie potasu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – OtriAllergy Control 50 mcg/dawkę
Stosowanie aerozolu do nosa OtriAllergy Control, zawierającego flutykazonu propionian w dawce 50 mikrogramów/dawkę, jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w szczególności na chlorek benzalkoniowy, którego stężenie wynosi 0,02 mg na dawkę aerozolu (0,2 mg/ml). Objawy nadwrażliwości mogą obejmować reakcje skórne, podrażnienie błony śluzowej nosa, skurcz oskrzeli u astmatyków oraz obrzęk naczynioruchowy. Dodatkowo, preparatu nie należy stosować u pacjentów z aktywnymi infekcjami górnych dróg oddechowych, uszkodzeniem błony śluzowej nosa, ciężkimi zaburzeniami wątroby oraz u osób wymagających unikania konserwantów takich jak chlorek benzalkoniowy.
alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, chlorek benzalkoniowy, ciężkie zaburzenie wątroby, flutykazonu propionian, infekcja górnych dróg oddechowych, kortykosteroid donosowy, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, reakcja alergiczna, reakcja skórna, reakcja w miejscu podania, skurcz oskrzeli, substancja pomocnicza, uszkodzenie błony śluzowej nosa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pirfenidon Zentiva 801 mg
Decyzja o włączeniu terapii produktem Pirfenidon Zentiva powinna być podejmowana przez specjalistę z doświadczeniem w leczeniu idiopatycznego włóknienia płuc (IPF). Leczenie wymaga stopniowego zwiększania dawki przez 14 dni, rozpoczynając od 267 mg trzy razy na dobę (801 mg/dobę) w pierwszym tygodniu, następnie 534 mg trzy razy na dobę (1602 mg/dobę) w drugim tygodniu, aż do dawki podtrzymującej 801 mg trzy razy na dobę (2403 mg/dobę). Przekraczanie dawki 2403 mg/dobę nie jest zalecane. W przypadku przerwy w terapii powyżej 14 dni konieczne jest ponowne wdrożenie schematu adaptacyjnego. Lek należy przyjmować z posiłkiem, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.
aminotransferazy, ciężka reakcja nadwrażliwości, ciężkie zaburzenie wątroby, dawka podtrzymująca, dializoterapia, działanie niepożądane, filtr przeciwsłoneczny, idiopatyczne włóknienie płuc, klasyfikacja Childa-Pugha, nadwrażliwość na światło, nietolerancja pokarmowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pirfenidon, przewód pokarmowy, stężenie bilirubiny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tadalafil STADA 10 mg
Tadalafil STADA 10 mg, zawierający substancję czynną tadalafil, jest wskazany do leczenia zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn. Standardowa dawka wynosi 10 mg, przyjmowana doustnie co najmniej 30 minut przed planowaną aktywnością seksualną, z możliwością zwiększenia do 20 mg w przypadku niedostatecznej skuteczności. Maksymalna częstotliwość stosowania to raz na dobę. Dla pacjentów przewidujących częste stosowanie (≥2 razy w tygodniu) zaleca się schemat dawkowania 5 mg raz na dobę, z możliwością redukcji do 2,5 mg w zależności od tolerancji. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u mężczyzn w podeszłym wieku oraz u chorych na cukrzycę. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie wymaga się modyfikacji dawkowania, natomiast przy ciężkich zaburzeniach nerek maksymalna dawka to 10 mg, bez zalecenia stosowania schematu raz na dobę.
aktywność seksualna, bezpieczeństwo stosowania, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie wątroby, cukrzyca, dysfagia, efekt terapeutyczny, schemat dawkowania, skala Childa-Pugha, stosowanie doraźne, stosowanie tadalafilu, stosunek korzyści do ryzyka, tabletka powlekana, tadalafil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Jaxteran 120 mg
Lek Jaxteran (fumaran dimetylu) jest dostępny w kapsułkach dojelitowych o dawkach 120 mg i 240 mg, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego. Leczenie rozpoczyna się od dawki początkowej 120 mg dwa razy na dobę przez 7 dni, po czym dawkę zwiększa się do 240 mg dwa razy na dobę jako dawkę podtrzymującą. W przypadku działań niepożądanych, takich jak nagłe zaczerwienienie skóry lub dolegliwości ze strony układu pokarmowego, dopuszcza się tymczasowe zmniejszenie dawki do 120 mg dwa razy na dobę na okres do 1 miesiąca, po czym należy powrócić do dawki podtrzymującej. Lek należy przyjmować doustnie z posiłkiem, kapsułki połykać w całości, nie kruszyć ani nie rozgryzać ze względu na powłoczkę dojelitową chroniącą jelita.
badanie farmakologiczne, badanie kliniczne, ciężkie zaburzenie nerek, ciężkie zaburzenie wątroby, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dolegliwości układu pokarmowego, działanie niepożądane układu pokarmowego, fumaran dimetylu, JAXTERAN, kapsułka dojelitowa twarda, mechanizm działania substancji czynnej, minitabletka, nagłe zaczerwienienie skóry, podrażnienie jelit, powłoczka dojelitowa, stwardnienie rozsiane, terapia stwardnienia rozsianego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszenie dawki - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mirzaten Q-Tab 15 mg
Mirzaten Q-Tab to lek przeciwdepresyjny zawierający mirtazapinę, dostępny w dawkach 15 mg, 30 mg i 45 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej. Zalecana dawka dobowa mieści się w zakresie 15-45 mg, z dawką początkową 15 mg lub 30 mg, dostosowywaną w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta. Efekt terapeutyczny zwykle pojawia się po 1-2 tygodniach, a pełna odpowiedź kliniczna powinna nastąpić w ciągu 2-4 tygodni. W przypadku braku poprawy dawkę można zwiększyć do maksymalnie 45 mg, a jeśli po kolejnych 2-4 tygodniach nie nastąpi poprawa, leczenie należy przerwać. Terapia powinna trwać co najmniej 6 miesięcy, a odstawianie leku powinno odbywać się stopniowo, aby uniknąć objawów odstawienia. U pacjentów geriatrycznych stosuje się te same dawki, jednak zwiększanie dawki wymaga ścisłej kontroli lekarskiej. U pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <40 ml/min) oraz z zaburzeniami czynności wątroby dawkę należy indywidualnie dostosować ze względu na zmniejszony klirens mirtazapiny.
aspartam, ciężkie zaburzenie wątroby, dawka początkowa, dawka podzielona, efekt przeciwdepresyjny, faza eliminacji, jednorazowa dawka dobowa, klirens kreatyniny, klirens mirtazapiny, laktoza, lek przeciwdepresyjny, mirtazapina, objawy odstawienia, pacjent geriatryczny, sorbitol, substancja pomocnicza, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abirateron Aristo 250 mg
Abirateron octan, po podaniu doustnym na czczo, osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 2 godziny, a jego biodostępność jest silnie zależna od obecności pokarmu – podanie z jedzeniem może zwiększyć AUC nawet 10-krotnie i Cmax 17-krotnie, co jest związane z zawartością tłuszczu w posiłku. Ze względu na dużą zmienność ekspozycji farmakokinetycznej, zaleca się przyjmowanie leku co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku, tabletki należy połykać w całości i popijać wodą. Abirateron wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (~5630 l). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, obejmując sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, a okres półtrwania wynosi około 15 godzin. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (88% dawki), z niewielkim udziałem moczu (5%).
biodostępność, ciężkie zaburzenie wątroby, ekspozycja na lek, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroliza, interakcje leku z pokarmem, klasyfikacja Child-Pugh, krańcowe stadium choroby nerek, łagodne zaburzenie czynności wątroby, maksymalne stężenie leku, objętość dystrybucji, octan abirateronu, okres półtrwania leku, rak gruczołu krokowego, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, sulfuryzacja, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, znakowany izotopowo abirateron - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dimethyl fumarate Reddy 120 mg
Fumaran dimetylu jest dostępny w kapsułkach dojelitowych o dawkach 120 mg i 240 mg, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego. Terapia powinna być inicjowana przez doświadczonego lekarza. Początkowa dawka wynosi 120 mg dwa razy na dobę przez 7 dni, po czym zwiększa się do dawki podtrzymującej 240 mg dwa razy na dobę. W przypadku działań niepożądanych, takich jak zaczerwienienie skóry czy objawy ze strony przewodu pokarmowego, dawkę można tymczasowo zmniejszyć do 120 mg dwa razy na dobę, maksymalnie do 1 miesiąca, po czym należy powrócić do dawki podtrzymującej. Lek należy przyjmować z posiłkiem, a kapsułki połykać w całości, nie krusząc ani nie rozgryzając, aby uniknąć podrażnienia przewodu pokarmowego. Pominiętej dawki nie należy podwajać, a odstęp między dawkami powinien wynosić minimum 4 godziny.
badanie farmakologiczne, badanie kliniczne, ciężkie zaburzenie nerek, ciężkie zaburzenie wątroby, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, Dimethyl fumarate Reddy, działanie niepożądane, fumaran dimetylu, kapsułka dojelitowa twarda, mechanizm działania substancji czynnej, mikrotabletka, otoczka dojelitowa, podrażnienie przewodu pokarmowego, reakcja układu pokarmowego, stwardnienie rozsiane, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaczerwienienie skóry - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Axyven 75 mg
Wenlafaksyna (Axyven) dostępna jest w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego oraz indywidualnej odpowiedzi pacjenta. W leczeniu epizodów dużej depresji dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co około 2 tygodnie do maksymalnej dawki 375 mg/dobę. W przypadku uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz napadów paniki dawka początkowa wynosi odpowiednio 75 mg (fobia społeczna i uogólnione zaburzenia lękowe) lub 37,5 mg (napady paniki przez pierwszy tydzień, następnie 75 mg), z maksymalną dawką 225 mg/dobę. Terapia powinna trwać kilka miesięcy lub dłużej, a w profilaktyce nawrotów dużej depresji zaleca się kontynuację leczenia przez co najmniej 6 miesięcy od uzyskania remisji. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki oraz regularną ocenę kliniczną pacjenta.
ciężkie zaburzenie wątroby, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, GFR, hemodializa, klirens leku, łagodne zaburzenie wątroby, napad paniki, nawrót depresji, podanie doustne, profilaktyka nawrotów, przekaźnik nerwowy, reakcja odstawienia, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Claritine Duo 5 mg + 120 mg
Lek Claritine Duo zawiera loratadynę 5 mg oraz pseudoefedrynę siarczan 120 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, przeznaczony do leczenia objawów alergicznego nieżytu nosa z towarzyszącym przekrwieniem błony śluzowej nosa. Dawkowanie dla dorosłych i dzieci powyżej 12 lat to 1 tabletka dwa razy na dobę (co 12 godzin), maksymalny czas stosowania nie powinien przekraczać 10 dni ze względu na zmniejszającą się skuteczność pseudoefedryny przy długotrwałym stosowaniu. Po ustąpieniu przekrwienia można kontynuować terapię wyłącznie loratadyną. Lek nie jest zalecany dla dzieci poniżej 12 lat, osób powyżej 60 roku życia oraz pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, wątroby lub kwasicą kanalików nerkowych, ze względu na brak możliwości indywidualnego dostosowania dawki składników.
alergiczny nieżyt nosa, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie wątroby, kwasica kanalików nerkowych, lek przeciwhistaminowy, loratadyna, mechanizm przedłużonego uwalniania, objawy alergiczne, przekrwienie błony śluzowej nosa, pseudoefedryna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ketesse 25 mg
Ketesse (deksketoprofen 25 mg) należy stosować zgodnie z zasadą najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas, dostosowując dawkowanie do indywidualnych potrzeb pacjenta oraz charakterystyki bólu. Standardowa dawka dla dorosłych to 25 mg co 8 godzin, z maksymalną dawką dobową 75 mg. U pacjentów geriatrycznych oraz z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby lub nerek zaleca się redukcję dawki do 50 mg na dobę, podawanej co 12 godzin, z koniecznością uważnego monitorowania tolerancji i funkcji narządów. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min). Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
ciężkie zaburzenie wątroby, deksketoprofen, działanie niepożądane, działanie przeciwbólowe, Ketesse, klirens kreatyniny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ostry ból, pacjent geriatryczny, podanie doustne, populacja pediatryczna, wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fingolimod Solinea 0,5 mg
Fingolimod Solinea to preparat zawierający fingolimod chlorowodorek, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego, dostępny w kapsułkach twardych o dawce 0,5 mg. Leczenie powinno być inicjowane i nadzorowane przez specjalistę z doświadczeniem w terapii SM, ze względu na konieczność monitorowania pacjenta, zwłaszcza przy pierwszej dawce oraz po przerwach w terapii przekraczających określone limity (≥1 dzień w pierwszych 2 tygodniach, >7 dni w 3. i 4. tygodniu, >2 tygodnie po 1 miesiącu leczenia). Dawkowanie u dorosłych wynosi 0,5 mg raz na dobę, niezależnie od posiłku. U dzieci i młodzieży od 10 roku życia dawkowanie jest uzależnione od masy ciała: ≤40 kg – 0,25 mg, >40 kg – 0,5 mg; dla pacjentów ≤40 kg zalecane są kapsułki o mniejszej dawce (0,25 mg). Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 10 lat z powodu braku danych.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Soloxelam 7,5 mg
Lek Soloxelam (midazolam) w formie roztworu do stosowania w jamie ustnej jest wskazany do leczenia przedłużających się napadów drgawkowych u dzieci powyżej 3. miesiąca życia. Produkt dostępny jest w dawkach 2,5 mg (0,5 ml), 5 mg (1 ml), 7,5 mg (1,5 ml) oraz 10 mg (2 ml), dostosowanych do wieku pacjenta, z oznaczeniami kolorystycznymi ułatwiającymi identyfikację (żółty, niebieski, fioletowy, pomarańczowy). Podanie leku odbywa się wyłącznie na śluzówkę jamy ustnej, między dziąsłem a policzkiem, unikając aspiracji do dróg oddechowych. W przypadku braku ustąpienia napadu w ciągu 10 minut po podaniu pojedynczej dawki, konieczna jest natychmiastowa interwencja medyczna; podanie kolejnej dawki bez konsultacji lekarskiej jest przeciwwskazane. Lek nie jest zalecany u niemowląt poniżej 3 miesięcy ze względu na brak danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
aspiracja roztworu, chlorowodorek, ciężkie zaburzenie wątroby, drogi oddechowe, działanie niepożądane, działanie terapeutyczne, klirens leku, midazolam, napad drgawkowy, nawrót drgawek, okres półtrwania leku, podanie dożylne, podanie pozajelitowe, przewlekła niewydolność nerek, roztwór do stosowania w jamie ustnej, śluzówka jamy ustnej, wchłanianie substancji czynnej, wydalanie leku, zaburzenie czynności wątroby