zaburzenie tolerancji węglowodanów
Zaburzenie tolerancji węglowodanów (Impaired Glucose Tolerance, IGT) to stan pośredni między prawidłową gospodarką węglowodanową a cukrzycą, charakteryzujący się podwyższonym stężeniem glukozy we krwi, ale niespełniającym jeszcze kryteriów diagnostycznych dla cukrzycy typu 2. Rozpoznanie opiera się na wynikach doustnego testu obciążenia glukozą (OGTT), gdzie stężenie glukozy w osoczu krwi żylnej mieści się w przedziale 140-199 mg/dl (7,8-11,0 mmol/l) po 2 godzinach od obciążenia 75 g glukozy.
Stan ten należy do kategorii stanów przedcukrzycowych, podobnie jak nieprawidłowa glikemia na czczo (IFG). Osoby z zaburzeniem tolerancji węglowodanów mają 5-10 razy większe ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2 w porównaniu z osobami z prawidłową tolerancją glukozy. Ponadto, IGT wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju chorób sercowo-naczyniowych, nawet bez progresji do pełnoobjawowej cukrzycy.
Leczenie zaburzeń tolerancji węglowodanów opiera się głównie na modyfikacji stylu życia – wdrożeniu regularnej aktywności fizycznej (minimum 150 minut tygodniowo), redukcji masy ciała (o 5-10% u osób z nadwagą lub otyłością) oraz zmianie nawyków żywieniowych. W niektórych przypadkach, szczególnie u osób z wysokim ryzykiem rozwoju cukrzycy, może być rozważona farmakoterapia (np. metformina). Regularne monitorowanie glikemii jest istotne dla wczesnego wykrycia progresji do cukrzycy.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Glikwidon – Przeciwwskazania stosowania
Glikwidon, substancja czynna leku Glurenorm, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na sulfonamidy oraz u osób z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami tolerancji węglowodanów ze względu na zawartość 134,60 mg laktozy w tabletce. Nie powinien być stosowany u chorych z cukrzycą typu 1, po resekcji trzustki, w stanach ostrej dekompensacji cukrzycy (śpiączka cukrzycowa, kwasica, ketoza), a także podczas ciężkich zakażeń i przed zabiegami chirurgicznymi, gdzie wymagana jest precyzyjna kontrola glikemii insuliną. Ze względu na metabolizm wątrobowy, ciężka niewydolność wątroby oraz ostra przerywana porfiria stanowią bezwzględne przeciwwskazania do stosowania glikwidonu, gdyż może dojść do kumulacji leku i ryzyka hipoglikemii lub indukcji ataku porfirii.
atak porfirii, ciężkie zakażenie, cukrzyca typu 1, dekompensacja cukrzycy, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, glikokortykosteroid, glikwidon, gospodarka węglowodanowa, hipoglikemia, insulinoterapia, kwasica ketonowa, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na sulfonamidy, niewydolność wątroby, pochodna sulfonylomocznika, porfiria wątrobowa, resekcja trzustki, śpiączka cukrzycowa, środek kontrastowy z jodem, stan przedśpiączkowy, zabieg chirurgiczny, zaburzenie tolerancji węglowodanów