łagodne zaburzenie poznawcze
Łagodne zaburzenie poznawcze (MCI – Mild Cognitive Impairment) to stan pośredni między typowymi zmianami poznawczymi związanymi z wiekiem a wczesnymi objawami otępienia. Charakteryzuje się obiektywnie stwierdzonymi deficytami w jednej lub kilku domenach poznawczych (najczęściej pamięci), które są większe niż oczekiwane dla wieku i wykształcenia pacjenta, ale nie upośledzają istotnie codziennego funkcjonowania.
Diagnostyka MCI obejmuje wywiad kliniczny, ocenę neuropsychologiczną, badania obrazowe mózgu oraz wykluczenie innych przyczyn zaburzeń poznawczych. Szczególnie istotne jest różnicowanie między MCI amnestycznym (z dominującymi zaburzeniami pamięci), który często stanowi prodromalną fazę choroby Alzheimera, a MCI nieamnestycznym, który może poprzedzać inne typy otępienia.
U osób z MCI ryzyko konwersji do otępienia wynosi około 10-15% rocznie, w porównaniu do 1-2% w populacji ogólnej. Jednak nie wszyscy pacjenci z MCI rozwiną otępienie – u części objawy mogą się stabilizować lub nawet ustępować. Aktualnie nie ma zatwierdzonych farmakoterapii dedykowanych dla MCI, a postępowanie koncentruje się na modyfikacji czynników ryzyka naczyniowych, aktywności fizycznej, stymulacji poznawczej oraz leczeniu chorób współistniejących.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Lekkie zaburzenie poznawcze – Epidemiologia
Lekkie zaburzenie poznawcze (MCI) to stan pośredni między prawidłowym funkcjonowaniem poznawczym a otępieniem, charakteryzujący się zauważalnym deficytem pamięci i/lub innych funkcji poznawczych, który nie upośledza istotnie codziennego funkcjonowania. Częstość występowania MCI w populacji osób powyżej 50. roku życia wynosi około 15,56% (95% CI: 13,24-18,03%), z wyższą częstością amnestycznej postaci (10,03%, 95% CI: 7,98-12,27%) w porównaniu do nieamnestycznej (8,72%, 95% CI: 6,78-10,89%). W domach opieki częstość ta wzrasta do 21,2% (95% CI: 18,7-23,6%). Ryzyko progresji do otępienia jest znaczne, z rocznym wskaźnikiem konwersji 10-15% dla amnestycznego MCI, a około 40% pacjentów z klinicznie zdiagnozowanym MCI rozwija otępienie w ciągu 18 miesięcy. Czynniki ryzyka obejmują wiek >65 lat, rodzinne występowanie otępienia, choroby sercowo-naczyniowe, obecność allelu ApoE4 oraz migotanie przedsionków, natomiast wyższy poziom wykształcenia działa ochronnie.
akupunktura, allel ApoE4, amnestyczne MCI, autopsja, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca, elektroniczna dokumentacja medyczna, funkcja poznawcza, funkcje poznawcze, hipercholesterolemia, interwencja poznawcza, łagodne zaburzenie poznawcze, lekkie zaburzenie poznawcze, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, neurodegeneracja, nieamnestyczne MCI, otępienie, otyłość, pamięć robocza, pamięć werbalna, pamięć wzrokowa, spadek funkcji poznawczych, zaburzenie poznawcze - Leksykon chorób i schorzeń
Drżenie esencjalne – Objawy
Drżenie esencjalne (ET) jest najczęstszym zaburzeniem ruchowym, charakteryzującym się mimowolnymi, rytmicznymi drganiami o częstotliwości 4-12 Hz, najczęściej obejmującymi ręce i ramiona (69% pacjentów), głowę (48%) oraz głos (62%). ET manifestuje się drżeniem posturalnym i/lub kinetycznym, nasilającym się podczas ruchu i utrzymywania pozycji, z minimalnym lub brakiem drżenia w spoczynku. Objawy pojawiają się zwykle w wieku 40-50 lat lub u osób starszych, dotykając 4-10% populacji powyżej 65 roku życia, z istotnym komponentem genetycznym (50-70% przypadków rodzinnych). Progresja choroby jest powolna, ze średnim rocznym wzrostem nasilenia drżenia na poziomie 1,5-5,3%, przy czym wiek początku choroby jest kluczowym czynnikiem prognostycznym – wcześniejszy początek (<40 lat) wiąże się z wolniejszą progresją, a późniejszy (>60 lat) z szybszym nasileniem objawów. ET może prowadzić do znacznego upośledzenia funkcji manualnych, trudności w mowie oraz ograniczeń w codziennym funkcjonowaniu, a także do zaburzeń psychologicznych, takich jak lęk i depresja.
amplituda drżenia, ataksja, bradykinezja, choroba Parkinsona, cyklosporyna, czynnik genetyczny, drżenie esencjalne, drżenie esencjalne plus, drżenie głosu, drżenie kinetyczne, drżenie parkinsonowskie, drżenie posturalne, drżenie spoczynkowe, drżenie zamiarowe, kortykosteroid, łagodne zaburzenie poznawcze, lek przeciwgrzybiczny, poziom glukozy, sztywność mięśniowa, walproinian, zaburzenie poznawcze, zaburzenie równowagi, zaburzenie ruchowe, zaburzenie węchu - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie zachowania we śnie rem – Leczenie
Leczenie zaburzenia zachowania we śnie REM (RBD) koncentruje się na redukcji częstotliwości i nasilenia epizodów oraz zapobieganiu urazom. Melatonina, stosowana w dawkach od 3 mg (początkowa) do maksymalnie 15 mg przed snem, jest lekiem pierwszego wyboru ze względu na korzystny profil bezpieczeństwa i potencjalne wzmocnienie atonii mięśniowej podczas snu REM. Klonazepam, benzodiazepina o dawkach początkowych 0,25-0,5 mg i terapeutycznych 0,5-1 mg, wykazuje skuteczność u około 90% pacjentów, jednak jego stosowanie jest ograniczone przez działania niepożądane, takie jak nadmierna senność, zaburzenia równowagi czy pogorszenie funkcji poznawczych. W przypadku nieskuteczności lub nietolerancji tych leków rozważa się pramipeksol (0,125-0,375 mg/dobę), rywastygminę przezskórną (4,6-13,3 mg/dobę) oraz inne leki, choć dowody na ich skuteczność są ograniczone i oparte głównie na małych badaniach lub opisach przypadków.
agomelatyna, agonista dopaminy, agonista receptorów melatoninowych, antagonista receptora oreksyny, atonia mięśniowa, bezdech senny, choroba Parkinsona, ciągłe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych, cykl snu i czuwania, donepezil, hormon szyszynki, inhibitor acetylocholinesterazy, klonazepam, kwas gamma-aminomasłowy, łagodne zaburzenie poznawcze, lek dopaminergiczny, lek neuroprotekcyjny, melatonina, narkolepsja, obturacyjny bezdech senny, otępienie z ciałami Lewy’ego, pramipeksol, ramelteon, randomizowane badanie kliniczne, receptor GABA, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, trazodon, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie zachowania we śnie REM, zanik wieloukładowy, zespół niespokojnych nóg - Leksykon chorób i schorzeń
Amnezja – Epidemiologia
Amnezja to zaburzenie pamięci obejmujące utratę zdolności przywoływania informacji lub tworzenia nowych wspomnień, spowodowane różnorodnymi czynnikami, w tym urazami mózgu i chorobami. Przejściowa amnezja globalna (TGA) charakteryzuje się nagłym ograniczeniem pamięci anterogradowej i retrogradowej, z roczną zapadalnością od 3,4 do 10,4 na 100 000 osób, wzrastającą do 23,5-32 na 100 000 w populacji powyżej 50 lat. TGA najczęściej dotyka osoby w wieku 50-80 lat, z szczytem zapadalności między 60 a 70 rokiem życia, i wykazuje różnice geograficzne w częstości występowania. Czynniki wyzwalające różnią się płciowo: u mężczyzn dominują czynniki fizyczne, u kobiet emocjonalne. Nawrót TGA jest rzadki, z rocznym wskaźnikiem od 2,9% do 26,3%. Migrena zwiększa ryzyko TGA (iloraz ryzyka 2,48-5,98), a najczęstsze wyzwalacze to wysiłek fizyczny, stres emocjonalny oraz zmiany temperatury. Amnezja dysocjacyjna, często niedodiagnozowana, dotyka 1,0-2,6% populacji i jest częstsza u kobiet, zwykle pojawiając się w późnej adolescencji i wczesnej dorosłości. Fuga dysocjacyjna, podtyp amnezji dysocjacyjnej, charakteryzuje się nagłymi podróżami i amnezją dotyczącą epizodu, z rozpowszechnieniem około 0,2%.
amnezja, amnezja dysocjacyjna, amnezja immunologiczna, amnezja następcza, amnezja przejściowa globalna, amnezja wsteczna, choroba Alzheimera, choroba niedokrwienna serca, delirium, fuga dysocjacyjna, hiperlipidemia, łagodne zaburzenie poznawcze, migrena, niedokrwienie hipokampa, padaczka skroniowa, przejściowa amnezja globalna, udar niedokrwienny, uraz mózgu, utrata pamięci, wstrząśnienie mózgu, zapadalność na TGA, zespół Korsakowa - Leksykon chorób i schorzeń
Adhd w dorosłych to zaburzenie deficytu uwagi i nadpobudliwości u dorosłych. – Epidemiologia
ADHD u dorosłych jest powszechnym zaburzeniem neurorozwojowym, którego rozpowszechnienie globalne wynosi od 2,58% (przetrwałe ADHD od dzieciństwa) do 6,76% (objawowe ADHD niezależnie od początku w dzieciństwie), co przekłada się na setki milionów dorosłych na świecie. W USA około 6,0% dorosłych (15,5 mln) ma diagnozę ADHD, z czego 55,9% z nich zdiagnozowano dopiero w dorosłości. Rozpowszechnienie zmniejsza się z wiekiem – od około 5% w grupie 18-24 lata do 0,8% powyżej 60. roku życia. Występują istotne różnice regionalne i etniczne, a także zmniejszenie dysproporcji płciowej w dorosłości (62% mężczyzn, 38% kobiet). ADHD u dorosłych często współwystępuje z zaburzeniami lękowymi, nastroju, zaburzeniami zachowania i uzależnieniami, co komplikuje diagnostykę i leczenie. Dziedziczność ADHD oceniana jest na 70-80%, a czynniki ryzyka obejmują płeć męską, niski poziom wykształcenia i wcześniejszy stan małżeński.
ADHD z przewagą nadpobudliwości, choroba sercowo-naczyniowa, choroba współistniejąca, depresja, kryterium diagnostyczne, łagodne zaburzenie poznawcze, leczenie farmakologiczne, lęk, lek stymulujący, mania, narzędzie diagnostyczne, objawowe ADHD, przetrwałe ADHD, substancja psychoaktywna, telemedycyna, współwystępowanie chorób, zaburzenie deficytu uwagi i nadpobudliwości, zaburzenie lękowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie neuropsychiatryczne, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie osobowości antyspołecznej, zaburzenie psychiczne współistniejące, zaburzenie zachowania, zachowanie samobójcze - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie zachowania we śnie rem – Zapobieganie i profilaktyka
Zaburzenie zachowania we śnie REM (RBD) charakteryzuje się występowaniem gwałtownych, złożonych ruchów ciała podczas fazy REM, co niesie wysokie ryzyko urazów u pacjenta i partnera. Profilaktyka opiera się na modyfikacji środowiska snu (usunięcie ostrych przedmiotów, zabezpieczenie łóżka, wyściełanie podłogi), eliminacji czynników wyzwalających (SSRI, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, beta-blokery, alkohol) oraz leczeniu farmakologicznym. Melatonina (3-12 mg, zwykle 6 mg przed snem) jest lekiem pierwszego wyboru, porównywalnym skutecznością do klonazepamu (0,25-2,0 mg), który jednak niesie ryzyko działań niepożądanych, takich jak senność i pogorszenie bezdechu sennego. Współistniejący obturacyjny bezdech senny (OSA) powinien być leczony terapią CPAP, co może poprawić objawy RBD.
alfa-synukleina, antagonista receptora oreksynowego, badanie obrazowe mózgu, beta-bloker, bezdech senny, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, funkcja poznawcza, klonazepam, krwiak podtwardówkowy, łagodne zaburzenie poznawcze, marzenie senne, melatonina, obturacyjny bezdech senny, otępienie z ciałami Lewy’ego, parasomnia, pramipeksol, rehabilitacja multidyscyplinarna, rywastygmina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sen REM bez atonii, somnambulizm, synukleinopatia, terapia CPAP, terapia poznawczo-behawioralna, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, zaburzenie zachowania we śnie REM, zanik wieloukładowy - Leksykon substancji czynnych
Sód alendronian – Przeciwwskazania stosowania
Sód alendronianowy w dawce 70 mg (Alendronat Bluefish) jest skutecznym bisfosfonianem stosowanym w leczeniu osteoporozy, jednak jego podanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują zaburzenia przełyku takie jak zwężenie, achalazję oraz inne stany opóźniające opróżnianie przełyku, które zwiększają ryzyko podrażnienia i uszkodzenia śluzówki. Ponadto, pacjenci muszą być zdolni do utrzymania pozycji pionowej przez minimum 30 minut po przyjęciu leku, aby zapobiec refluksowi tabletki i powikłaniom przełykowym. Hipokalcemia stanowi kolejne bezwzględne przeciwwskazanie, wymagające korekty przed rozpoczęciem terapii, ze względu na ryzyko nasilenia niedoboru wapnia i powikłań takich jak tężyczka czy zaburzenia rytmu serca. Należy również uwzględnić nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także ciężką niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 35 ml/min) oraz aktywne choroby górnego odcinka przewodu pokarmowego.
achalazja, alendronat, bisfosfonian, choroba neurologiczna, choroba przyzębia, choroba wrzodowa żołądka, demencja, drgawka, dysfagia, ekstrakcja zębów, GERD, górny odcinek przewodu pokarmowego, hipokalcemia, hipowitaminoza D, klirens kreatyniny, kortykosteroid, łagodne zaburzenie poznawcze, martwica kości szczęki, motoryka przełyku, nadwrażliwość, niewydolność nerek, osteomalacja, osteoporoza, otępienie, owrzodzenie, perforacja, perystaltyka przełyku, podrażnienie przełyku, reakcja krzyżowa, refluks żołądkowo-przełykowy, sód alendronianowy, tężyczka, uchyłek przełyku, witamina D, zabieg stomatologiczny, zaburzenie czynności przytarczyc, zaburzenie gospodarki wapniowo-fosforanowej, zaburzenie mineralizacji kości, zaburzenie poznawcze, zaburzenie przełyku, zaburzenie rytmu serca, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie kości i szpiku, zapalenie przełyku, zespół złego wchłaniania, zwężenie przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba alzheimera – Leczenie
Choroba Alzheimera to postępujące schorzenie neurodegeneracyjne prowadzące do stopniowej utraty funkcji poznawczych. Obecnie dostępne leczenie obejmuje zarówno farmakoterapię, jak i interwencje niefarmakologiczne, mające na celu spowolnienie progresji choroby i poprawę jakości życia pacjentów. Nowoczesne leki modyfikujące przebieg choroby, takie jak przeciwciała monoklonalne lecanemab (podawany dożylnie co 2 tygodnie) i donanemab (co 4 tygodnie), wykazują spowolnienie pogorszenia funkcji poznawczych odpowiednio o około 27% i 32-38% u pacjentów we wczesnym stadium choroby. Terapie te działają poprzez usuwanie złogów beta-amyloidu, jednak ich stosowanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, takich jak ARIA, wymagających monitorowania rezonansem magnetycznym. Standardowe leki poprawiające funkcje poznawcze to inhibitory cholinesterazy (donepezil, rywastygmina, galantamina) oraz memantyna, które mogą opóźnić pogorszenie objawów kognitywnych o 6-12 miesięcy i poprawić wyniki w skali ADAS-cog o średnio 2,7 punktu.
acetylocholina, antagonista receptora NMDA, atypowy lek przeciwpsychotyczny, białko beta-amyloid, białko tau, choroba Alzheimera, donanemab, donepezil, funkcja poznawcza, funkcja wykonawcza, galantamina, glutaminian, inhibitor cholinesterazy, łagodna demencja, łagodne zaburzenie poznawcze, lecanemab, memantyna, objaw neuropsychiatryczny, obrazowanie rezonansem magnetycznym, obrzęk mózgu, przeciwciało monoklonalne, rehabilitacja poznawcza, rywastygmina, schorzenie neurodegeneracyjne, splątki tau, stan zapalny, suworeksant, terapia poznawczo-behawioralna, terapia stymulacji poznawczej, terapia ultradźwiękami, terapia zajęciowa, udar - Leksykon chorób i schorzeń
Otępienie z ciałami lewy’ego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Otępienie z ciałami Lewy’ego (DLB) stanowi drugą najczęstszą formę otępienia neurodegeneracyjnego, charakteryzującą się gorszym rokowaniem niż choroba Alzheimera, z przyspieszonym pogorszeniem funkcji poznawczych, krótszym czasem przeżycia (średnio 4-8 lat, z metaanalizą wskazującą na 4,1 roku) oraz wyższym ryzykiem hospitalizacji i umieszczenia w opiece długoterminowej. Wczesne objawy, takie jak halucynacje wzrokowe, zaburzenia chodu i fluktuacje funkcji poznawczych, korelują z krótszym przeżyciem. Diagnostyka jest utrudniona przez opóźnienia sięgające około roku, a standardowe narzędzia oceny funkcji poznawczych mogą nie wykrywać typowych deficytów DLB. Faza prodromalna (pDLB) manifestuje się parkinsonizmem, halucynacjami, fluktuacjami poznawczymi i zaburzeniami zachowania w fazie REM, a objawy motoryczne pojawiają się u 60-82% pacjentów na 5 lat przed diagnozą. Pacjenci z DLB wykazują zwiększoną częstość hospitalizacji z powodu halucynacji, stanów splątania, upadków i infekcji, co wpływa na wyższe koszty opieki i obciążenie opiekunów.
bradykinezja, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, drżenie spoczynkowe, dysautonomia, faza prodromalna, halucynacje wzrokowe, hipotensja ortostatyczna, inhibitor acetylocholinesterazy, łagodne zaburzenie poznawcze, lewodopa, majaczenie, memantyna, neuroleptyki, objawy neuropsychiatryczne, opieka paliatywna, otępienie neurodegeneracyjne, otępienie z ciałami Lewy’ego, parkinsonizm, stan splątania, sztywność mięśniowa, zaburzenia chodu, zaburzenie zachowania w fazie REM - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia snu – Zapobieganie i profilaktyka
Zaburzenia snu stanowią istotny problem zdrowotny, wpływający na funkcjonowanie fizyczne i psychiczne pacjentów. Profilaktyka opiera się na wielokierunkowym podejściu, obejmującym higienę snu (regularne pory snu, 7-9 godzin snu dla dorosłych, odpowiednie środowisko sypialniane, ograniczenie ekspozycji na światło i substancje stymulujące), kontrolę stresu (techniki relaksacyjne, medytacja, progresywna relaksacja mięśni) oraz modyfikację czynników ryzyka specyficznych zaburzeń, takich jak obturacyjny bezdech senny (OBS) czy bezsenność. Szczególną uwagę należy zwrócić na grupy wysokiego ryzyka, w tym osoby starsze, dzieci i młodzież oraz pracowników zmianowych, gdzie profilaktyka uwzględnia dostosowanie rytmu dobowego, aktywność fizyczną i eliminację czynników wyzwalających. Warto podkreślić, że OBS wiąże się z ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych, a jego profilaktyka obejmuje m.in. kontrolę masy ciała i unikanie pozycji na plecach podczas snu.
aparat wewnątrzustny, bezsenność, CBT-I, choroba Alzheimera, chronotyp, CPAP, fragmentacja snu, higiena snu, koszmar nocny, łagodne zaburzenie poznawcze, melatonina, nocturia, obturacyjny bezdech senny, parasomnia, porażenie przysenne, progresywna relaksacja mięśni, remisja, rytm dobowy, somnambulizm, techniki relaksacyjne, terapia światłem, tryptofan, zaburzenie rytmu dobowego, zaburzenie snu - Leksykon chorób i schorzeń
Amnezja – Epidemiologia
Amnezja, definiowana jako utrata zdolności do zapamiętywania informacji i zdarzeń, wykazuje zróżnicowaną epidemiologię zależną od wieku, płci, rasy oraz typu amnezji. U około 40% populacji powyżej 60. roku życia obserwuje się pewien stopień utraty pamięci, z wyższą częstością u osób afroamerykańskich i latynoskich w porównaniu do nie-latynoskich osób rasy białej. Przemijająca amnezja globalna (TGA) występuje z częstością 3,4-10,4/100 000 osób rocznie, wzrastając do 23,5-32/100 000 u osób ≥50 lat, z niewielką przewagą u kobiet w wieku 40-60 lat. Migrena jest istotnym czynnikiem ryzyka TGA (RR=5,98). Amnezja dysocjacyjna, często związana z traumą, ma roczną częstość występowania około 1,8%, a jej podtyp – fuga dysocjacyjna – około 0,2%. Choroba Alzheimera dotyka 20% osób powyżej 85 lat, a demencja występuje u 3,9% populacji powyżej 60 lat, z wyższą częstością u osób rasy czarnej. Zespół Korsakowa, związany z niedoborem tiaminy i nadużywaniem alkoholu, ma rozpowszechnienie 0-2% globalnie, częściej u mężczyzn i osób starszych.
amnezja, amnezja anterogradowa, amnezja dysocjacyjna, amnezja retrogradowa, choroba Alzheimera, choroba neurodegeneracyjna, choroba niedokrwienna serca, demencja, fuga dysocjacyjna, hiperlipidemia, hipokamp, incydent naczyniowo-mózgowy, łagodne zaburzenie poznawcze, migrena, nadużywanie alkoholu, niedobór tiaminy, obraz kliniczny, padaczka, plastyczność synaptyczna, przemijająca amnezja globalna, przemijająca amnezja padaczkowa, udar niedokrwienny, uraz głowy, zaburzenie pamięci, zespół Korsakowa - Leksykon chorób i schorzeń
Lekkie zaburzenie poznawcze – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Łagodne zaburzenie poznawcze (MCI) stanowi kluczowy etap pośredni między prawidłowym starzeniem się a otępieniem, zwłaszcza chorobą Alzheimera (AD). Wskaźniki konwersji z MCI do otępienia różnią się w zależności od populacji i typu badania: w badaniach klinicznych wynoszą średnio 41,5% (zakres 38,3%-44,7%), a w populacyjnych około 27,0% (22,0%-32,0%). Roczny wskaźnik przejścia do AD waha się między 10% a 20%, znacznie przekraczając 1-2% w populacji ogólnej, a po 6 latach obserwacji około 80% pacjentów z MCI rozwija otępienie w przebiegu AD. Warto podkreślić, że około 49% pacjentów utrzymuje stabilność poznawczą, a rewersja do normy występuje u 8,7%-28,2% przypadków, co wskazuje na heterogenność MCI. Genotyp APOE4 jest istotnym czynnikiem ryzyka progresji do AD, a biomarkery oparte na SNP i miRNA z efektami eQTL wykazują potencjał prognostyczny. Cukrzyca, epilepsja i nadciśnienie tętnicze dodatkowo wpływają na przebieg MCI, zwiększając ryzyko progresji i hamując rewersję.
allel ApoE4, biomarker choroby Alzheimera, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, cukrzyca, elektroencefalografia, epilepsja, FDG-PET, funkcja poznawcza, genotyp APOE, hiperglikemia, insulinooporność, łagodne zaburzenie poznawcze, magnetoencefalografia, nadciśnienie tętnicze, neurozapalenie, obrazowanie MRI, otępienie, otępienie czołowo-skroniowe, otępienie naczyniowe, otępienie z ciałami Lewy’ego, płyn mózgowo-rdzeniowy, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, pozytonowa tomografia emisyjna, test neuropsychologiczny