Lorazepam TZF
Lorazepam TZF to preparat z grupy benzodiazepin o działaniu przeciwlękowym, uspokajającym, nasennym, przeciwdrgawkowym oraz miorelaksacyjnym. Jest stosowany w krótkotrwałym leczeniu stanów lękowych, bezsenności, a także w terapii drgawek, w tym stanu padaczkowego.
Lek charakteryzuje się szybkim początkiem działania i stosunkowo krótkim okresem półtrwania (10-20 godzin), co zmniejsza ryzyko kumulacji w organizmie. Metabolizowany jest głównie w wątrobie poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym, a metabolity są wydalane z moczem.
Stosowanie lorazepamu wiąże się z ryzykiem rozwoju tolerancji, uzależnienia fizycznego i psychicznego, szczególnie przy długotrwałym przyjmowaniu. Z tego powodu zaleca się ograniczenie terapii do 2-4 tygodni. Nagłe odstawienie leku po dłuższym stosowaniu może wywołać zespół odstawienny, dlatego dawkę należy zmniejszać stopniowo.
Do najczęstszych działań niepożądanych lorazepamu należą: senność, zawroty głowy, osłabienie mięśniowe, ataksja oraz zaburzenia funkcji poznawczych. Lek wykazuje potencjał do interakcji z innymi substancjami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy, w tym z alkoholem.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Lorazepam – Dawkowanie i sposób podawania
Lorazepam powinien być stosowany indywidualnie, z uwzględnieniem wskazań klinicznych, nasilenia objawów oraz odpowiedzi pacjenta na leczenie. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas, zwykle nie przekraczający 4 tygodni, włączając okres stopniowego odstawiania, aby minimalizować ryzyko działań niepożądanych i uzależnienia. W leczeniu zaburzeń lękowych dawki wahają się od 0,5 mg do 2,5 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 6 mg/dobę (maksymalnie 10 mg/dobę w warunkach szpitalnych). W bezsenności związanej z lękiem stosuje się dawki od 1 mg do 4 mg jednorazowo przed snem. W premedykacji przed zabiegami dawki wynoszą 1–2,5 mg na noc przed operacją oraz 2–4 mg na 1-2 godziny przed zabiegiem, z możliwością podawania 1–2,5 mg po zabiegu. U osób w podeszłym wieku i osłabionych dawki początkowe należy zmniejszyć o około 50%, a u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek dawkowanie wymaga indywidualnej korekty, przy czym lorazepam jest przeciwwskazany w ciężkich zaburzeniach wątroby. Podawanie leku u dzieci i młodzieży jest ograniczone do premedykacji, z dawkami dostosowanymi do wieku (np. 0,5–1 mg lub 0,05 mg/kg mc. u dzieci 6-12 lat). Tabletki należy połykać w całości, niezależnie od posiłku, z możliwością podziału dawki dzięki linii podziału.
badanie farmakokinetyczne, bezsenność, dawka podzielona, działanie niepożądane, Lorafen, lorazepam, Lorazepam Orion, Lorazepam TZF, masa ciała, nagłe przerwanie leczenia, napięcie psychoruchowe, objaw z odbicia, odstawianie leku, opóźnione wchłanianie, pobudzenie, podanie doustne, podeszły wiek, populacja pediatryczna, premedykacja, przewlekła niewydolność oddechowa, stan lękowy, terapia lorazepamem, uzależnienie, zabieg chirurgiczny, zabieg diagnostyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe, zaburzenie snu, zespół odstawienia