CYP450 2C8

CYP450 2C8 to jeden z izoenzymów należących do rodziny cytochromu P450, który odgrywa istotną rolę w metabolizmie wielu leków oraz substancji endogennych. Enzym ten znajduje się głównie w wątrobie, gdzie stanowi około 7% całkowitej zawartości cytochromu P450, choć występuje również w mniejszych ilościach w innych tkankach, w tym w jelitach, nerkach, nadnerczach i płucach.

CYP2C8 uczestniczy w metabolizmie około 5% powszechnie stosowanych leków, w tym przeciwcukrzycowych tiazolidynedionów (rosiglitazon, pioglitazon), leków przeciwnowotworowych (paklitaksel, docetaksel), statyn (cerivastatin), leków przeciwmalarycznych (amodiachina) oraz niektórych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (diklofenak, ibuprofen). Enzym ten bierze również udział w metabolizmie kwasu arachidonowego do kwasów epoxyeicosatrienoic (EETs), które pełnią ważne funkcje regulacyjne w układzie sercowo-naczyniowym.

Aktywność CYP2C8 może podlegać znacznym wahaniom u różnych pacjentów ze względu na polimorfizmy genetyczne, interakcje międzylekowe oraz choroby współistniejące. Inhibitory tego enzymu, takie jak gemfibrozil, trimetoprim czy montelukast, mogą zwiększać stężenie i potencjalnie toksyczność substratów CYP2C8. Z kolei induktory, jak rifampicyna czy niektóre leki przeciwpadaczkowe, mogą przyspieszać metabolizm substratów, potencjalnie zmniejszając ich skuteczność terapeutyczną.

Znajomość substratów, inhibitorów i induktorów CYP2C8 ma kluczowe znaczenie przy przewidywaniu interakcji lekowych i dostosowywaniu dawek leków, szczególnie u pacjentów przyjmujących jednocześnie wiele preparatów. Badania polimorfizmów genetycznych CYP2C8 mogą być pomocne w identyfikacji pacjentów z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych lub nieskuteczności terapeutycznej określonych leków.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Montelukast Sandoz 4 mg

Montelukast, stosowany w dawkach 10 mg (tabletki powlekane u dorosłych) oraz 5 mg (tabletki do rozgryzania i żucia u dorosłych), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax odpowiednio 3 i 2 godziny oraz biodostępnością wynoszącą 64% i 73% na czczo (zmniejszoną do 63% po posiłku dla formy do żucia). U dzieci w wieku 2-5 lat, po podaniu 4 mg, Tmax wynosi 2 godziny, a Cmax jest o 66% wyższe niż u dorosłych przy dawce 10 mg. Montelukast wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza i objętość dystrybucji 8-11 litrów, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję pozanaczyniową. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2C8, z mniejszym udziałem CYP3A4 i CYP2C9, a metabolity są szybko eliminowane i nie wykazują istotnego udziału w działaniu terapeutycznym. Klirens osoczowy wynosi około 45 ml/min, a eliminacja odbywa się głównie z żółcią (86% radioaktywności w kale), z minimalnym wydalaniem przez nerki (<0,2%).
bariera krew-mózg, biodostępność leku, ciężka niewydolność wątroby, Cmax, CYP450 2C8, cytochrom P450, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP, klirens osoczowy, metabolit leku, metabolizm leku, mikrosom wątroby, montelukast, niewydolność wątroby, skala Childa-Pugha, tabletka do rozgryzania, teofilina, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioizotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Montelukast Sandoz 5 mg

Montelukast charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym około 3 godzin dla tabletek powlekanych 10 mg u dorosłych oraz 2 godzin dla tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg u dorosłych i 4 mg u dzieci w wieku 2-5 lat. Biodostępność wynosi średnio 64% dla tabletek powlekanych 10 mg i 73% (na czczo) dla tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg, z obniżeniem do 63% po posiłku. U dzieci Cmax jest o 66% wyższe, a Cmin niższe w porównaniu do dorosłych. Montelukast wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza oraz niską objętość dystrybucji (8-11 l). Lek przenika minimalnie przez barierę krew-mózg, a jego metabolizm odbywa się głównie przez CYP450 2C8, z ograniczonym udziałem CYP3A4 i 2C9, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolity montelukastu są obecne w osoczu poniżej progu wykrywalności, a aktywność farmakologiczna leku wiąże się głównie z substancją macierzystą.
bariera krew-mózg, biodostępność doustna, CYP3A4, CYP450 2C8, cytochrom P450, dawka lecznicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor izoenzymów, interakcja międzylekowa, itrakonazol, klirens osoczowy, mikrosom wątroby, montelukast, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, teofilina, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby

CYP450 2C8

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Montelukast Sandoz 4 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Montelukast Sandoz 5 mg