inwersja intronu 22
Inwersja intronu 22 to najczęstsza przyczyna genetyczna ciężkiej hemofilii A, odpowiadająca za około 45-50% przypadków tej choroby. Polega ona na odwróceniu kolejności fragmentu DNA w obrębie intronu 22 genu F8, kodującego czynnik krzepnięcia VIII.
Mechanizm powstania inwersji intronu 22 wiąże się z rekombinacją homologiczną pomiędzy sekwencjami int22h-1 zlokalizowanymi w intronie 22 genu F8, a sekwencjami int22h-2 lub int22h-3 położonymi poza genem. W wyniku tej rekombinacji dochodzi do odwrócenia fragmentu genu F8, co prowadzi do jego dysfunkcji i braku syntezy prawidłowego czynnika VIII.
Diagnostyka inwersji intronu 22 opiera się na technikach molekularnych, takich jak Southern blotting, długodystansowa PCR czy MLPA (Multiplex Ligation-dependent Probe Amplification). Wykrycie tej mutacji ma istotne znaczenie kliniczne, gdyż pacjenci z inwersją intronu 22 mają zwiększone ryzyko wytworzenia inhibitora czynnika VIII podczas leczenia substytucyjnego.
Inwersja intronu 22 jest dziedziczona w sposób recesywny sprzężony z chromosomem X, co oznacza, że chorują głównie mężczyźni, natomiast kobiety są bezobjawowymi nosicielkami. Identyfikacja nosicielstwa tej mutacji ma kluczowe znaczenie w poradnictwie genetycznym dla rodzin obciążonych hemofilią A.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Hemofilia – Patofizjologia i mechanizm
Hemofilia to dziedziczne zaburzenie krwotoczne wynikające z niedoboru lub dysfunkcji czynników krzepnięcia VIII (hemofilia A) lub IX (hemofilia B), z częstością odpowiednio 1:5,000 i 1:30,000 mężczyzn. Mutacje w genach F8 (Xq28) i F9 (Xq27) prowadzą do zaburzenia wewnątrzpochodnego szlaku kaskady krzepnięcia, skutkując niedostateczną generacją trombiny i fibryny, co powoduje przedłużone krwawienia. Hemofilia klasyfikowana jest na łagodną (5-40% aktywności czynnika), umiarkowaną (1-5%) i ciężką (<1%). Najczęstszą mutacją w hemofilii A jest inwersja intronu 22 (40% ciężkich przypadków), natomiast w hemofilii B dominują mutacje punktowe. Powikłaniem jest rozwój inhibitorów przeciwko czynnikom krzepnięcia, występujący u 20-33% pacjentów z hemofilią A i 1-6% z hemofilią B, co komplikuje leczenie.
aberracja genetyczna, antytrombina, artropatia hemofilowa, autoprzeciwciało, choroba krwotoczna, dziedziczenie recesywne sprzężone z chromosomem X, edycja genów, emicizumab, fibrynoliza, generacja trombiny, gęstość mineralna kości, hemofilia A, hemofilia B, hemofilia ciężka, hemofilia łagodna, hemofilia nabyta, hemofilia umiarkowana, hemostaza, hemostaza pierwotna, indukcja tolerancji immunologicznej, inhibitor czynnika krzepnięcia, inhibitor szlaku czynnika tkankowego, inwersja intronu 22, kaskada krzepnięcia, kompleks tenazy, krzepnięcie krwi, mutacja punktowa, osteopenia, osteoporoza, przeciwciało bispecyficzne, przeciwciało monoklonalne, rekombinowany czynnik VII, terapia genowa, wektor wirusowy - Leksykon chorób i schorzeń
Hemofilia – Patofizjologia i mechanizm
Hemofilia to dziedziczne zaburzenie krzepnięcia krwi, wynikające z niedoboru lub dysfunkcji czynnika VIII (hemofilia A) lub IX (hemofilia B), co prowadzi do upośledzenia wewnątrzpochodnego szlaku kaskady krzepnięcia. Choroba dziedziczona jest recesywnie sprzężenie z chromosomem X, a mutacje w genach F8 i F9 obejmują m.in. inwersje, delecje oraz mutacje punktowe. Szczególnie istotna jest inwersja w intronie 22 genu F8, występująca u około 40% pacjentów z ciężką hemofilią A. Klasyfikacja kliniczna opiera się na poziomie aktywności czynnika krzepnięcia: łagodna (0,05-0,40 IU/mL), umiarkowana (0,01-0,05 IU/mL) oraz ciężka (<0,01 IU/mL). Hemofilia nabyta A (AHA) to autoimmunologiczne schorzenie, w którym powstają przeciwciała neutralizujące czynnik VIII, prowadząc do jego inaktywacji. Rozwój inhibitorów przeciwko czynnikom VIII i IX stanowi poważne powikłanie terapii, szczególnie w hemofilii A (25-30% pacjentów), co wymaga stosowania indukcji tolerancji immunologicznej (ITI) z udziałem regulatorowych limfocytów T (Treg) i mechanizmu PD-1/PD-L1.
aktywowane białko C, antytrombina, czynnik IX, czynnik tkankowy, czynnik VIII, czynnik von Willebranda, degradacja proteolityczna, dziedziczenie sprzężone z chromosomem X, fibryna, gen F8, gen F9, hemofilia A, hemofilia B, hemostaza, hemostaza pierwotna, indukcja tolerancji immunologicznej, inhibitor TFPI, inwersja intronu 22, kaskada krzepnięcia, kompleks tenazy, krzepnięcie krwi, nabyta hemofilia, osteoporoza, pęcherzyki zewnątrzkomórkowe, proteaza serynowa, przeciwciała neutralizujące, regulacyjne limfocyty T, szlak wewnątrzpochodny, szlak zewnątrzpochodny, terapia genowa, terapia zastępcza, tolerancja immunologiczna, trombina - Leksykon chorób i schorzeń
Hemofilia – Etiologia i przyczyny
Hemofilia to dziedziczne zaburzenie krzepnięcia krwi, spowodowane niedoborem lub dysfunkcją czynników VIII (hemofilia A) lub IX (hemofilia B), z poziomami czynnika klasyfikującymi nasilenie choroby: łagodna (6-40% normy), umiarkowana (1-5%), oraz ciężka (<1%). Dziedziczenie jest recesywne sprzężone z chromosomem X, co powoduje dominujące występowanie u mężczyzn, podczas gdy kobiety są najczęściej nosicielkami. Około 30-33% przypadków hemofilii A i B wynika z mutacji de novo, a mutacje obejmują inwersje (np. inwersja intronu 22 genu F8 w 40% ciężkich hemofilii A), delecje, insercje, mutacje punktowe i rearanżacje chromosomowe. Hemofilia nabyta, rzadsza i autoimmunologiczna, charakteryzuje się obecnością inhibitorów przeciwko czynnikowi VIII, występuje głównie u osób w wieku 60-80 lat oraz kobiet w ciąży, i może być związana z chorobami autoimmunologicznymi, nowotworami, lekami lub ciążą.
chłoniak nieziarniczy, choroba autoimmunologiczna, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, diagnostyka prenatalna, dziedziczenie recesywne sprzężone z chromosomem X, hemofilia A, hemofilia B, hemofilia C, hemofilia nabyta, inhibitor czynnika krzepnięcia, inwersja intronu 22, kaskada krzepnięcia, makroglobulinemia Waldenströma, mutacja punktowa, niedobór czynnika VIII, niedobór czynnika XI, niedokrwistość hemolityczna autoimmunologiczna, poradnictwo genetyczne, przeciwciała IgG, przewlekła białaczka limfocytowa, reumatoidalne zapalenie stawów, skrzep fibrynowy, stwardnienie rozsiane, szpiczak mnogi, terapia genowa, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenie krzepnięcia, zespół Goodpasture’a, zespół mielodysplastyczny, zespół Sjögrena, zespół Turnera