rekombinowany czynnik VII
Rekombinowany czynnik VII (rFVIIa), dostępny jako preparat NovoSeven, jest biotechnologicznie wytworzonym białkiem o działaniu prokoagulacyjnym, stosowanym w leczeniu krwawień. Jest to genetycznie zmodyfikowana wersja ludzkiego czynnika VII krzepnięcia, pozbawiona ryzyka przeniesienia chorób zakaźnych, które występują przy stosowaniu preparatów z osocza.
Mechanizm działania rFVIIa polega na wiązaniu się z odsłoniętym czynnikiem tkankowym w miejscu uszkodzenia naczynia, co inicjuje zewnątrzpochodny szlak krzepnięcia. Rekombinowany czynnik VII aktywuje również czynnik X bezpośrednio na powierzchni aktywowanych płytek krwi, co przyspiesza generację trombiny i tworzenie stabilnego skrzepu fibrynowego.
Główne wskazania do stosowania rekombinowanego czynnika VII obejmują leczenie krwawień u pacjentów z hemofilią A i B z inhibitorami, nabytą hemofilią, wrodzonym niedoborem czynnika VII oraz trombastenią Glanzmanna. Coraz częściej wykorzystuje się go również w przypadkach masywnych krwotoków pourazowych, położniczych czy w transplantologii, choć są to zastosowania pozarejestracyjne.
Dawkowanie rFVIIa zależy od wskazania, nasilenia krwawienia i stanu klinicznego pacjenta. Typowa dawka wynosi 90-120 μg/kg masy ciała, podawana dożylnie co 2-3 godziny do uzyskania hemostazy. Ze względu na krótki okres półtrwania (około 2,5 godziny) często wymagane jest wielokrotne podawanie leku.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Czynnik krzepnięcia – Przeciwwskazania stosowania
Ludzki VIII czynnik krzepnięcia, stosowany głównie w leczeniu hemofilii A, jest dostępny w preparatach Haemoctin o dawkach 250, 500 i 1000 j.m., zawierających do 32,2 mg (1,4 mmol) sodu na fiolkę. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na czynnik VIII lub składniki pomocnicze preparatu, co może manifestować się od łagodnych reakcji skórnych po ciężkie reakcje anafilaktyczne. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami wątroby, nerek, układu sercowo-naczyniowego oraz u osób w podeszłym wieku, ze względu na zmienioną farmakokinetykę i ryzyko działań niepożądanych. Preparaty Haemoctin są dostępne w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, co wymaga specyficznego podejścia do podawania dożylnego u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia.
choroba von Willebranda, czynnik VIII krzepnięcia, czynnik von Willebranda, desmopresyna, hemofilia A, hipotensja, indukcja immunotolerancji, inhibitor czynnika VIII, koncentrat omijający inhibitor, koncentrat zespołu protrombiny, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, lek antyfibrynolityczny, nadwrażliwość na substancję czynną, obrzęk krtani, pokrzywka, przeciwciało neutralizujące, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rekombinowany czynnik VII, tachykardia, terapia zastępcza, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon chorób i schorzeń
Ostre niewydolność wątroby – Leczenie
Ostra niewydolność wątroby (ALF) to nagłe, zagrażające życiu pogorszenie funkcji wątroby u osób bez wcześniejszej choroby wątroby, objawiające się żółtaczką, koagulopatią i encefalopatią wątrobową. Leczenie wspomagające obejmuje płynoterapię (albuminy przy stężeniu <3 mg/dl), stosowanie noradrenaliny przy hipotensji opornej na płyny, korekcję zaburzeń elektrolitowych, leczenie hipoglikemii (np. 10% dekstroza), profilaktykę krwawień z przewodu pokarmowego oraz wsparcie oddechowe i żywieniowe (zalecane 60 g białka/dzień). Encefalopatia wątrobowa wymaga ułożenia pacjenta z głową uniesioną o 30°, unikania nadmiernej sedacji, a w stopniach III-IV intubacji. Obrzęk mózgu leczy się mannitolem (0,5-1 g/kg), a w opornych przypadkach hiperwentylacją, barbituranami lub umiarkowaną hipotermią (32-34°C). Terapia nerkozastępcza (np. CVVHD) jest wskazana przy podwyższonym amoniaku lub postępującej encefalopatii.
albuminy, antagonista receptora H2, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Wilsona, encefalopatia wątrobowa, entekawir, hipoalbuminemia, inhibitor pompy protonowej, koagulopatia, komórki macierzyste mezenchymalne, kortykosteroid, ksenotransplantacja, mannitol, N-acetylocysteina, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, obrzęk mózgu, ostra niewydolność wątroby, plazmafereza, przeszczep hepatocytów, przeszczep wątroby, rekombinowany czynnik VII, świeżo mrożone osocze, terapia nerkozastępcza, węgiel aktywowany, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenia krzepnięcia, zatrucie paracetamolem, zespół wątrobowo-nerkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Hemofilia – Patofizjologia i mechanizm
Hemofilia to dziedziczne zaburzenie krwotoczne wynikające z niedoboru lub dysfunkcji czynników krzepnięcia VIII (hemofilia A) lub IX (hemofilia B), z częstością odpowiednio 1:5,000 i 1:30,000 mężczyzn. Mutacje w genach F8 (Xq28) i F9 (Xq27) prowadzą do zaburzenia wewnątrzpochodnego szlaku kaskady krzepnięcia, skutkując niedostateczną generacją trombiny i fibryny, co powoduje przedłużone krwawienia. Hemofilia klasyfikowana jest na łagodną (5-40% aktywności czynnika), umiarkowaną (1-5%) i ciężką (<1%). Najczęstszą mutacją w hemofilii A jest inwersja intronu 22 (40% ciężkich przypadków), natomiast w hemofilii B dominują mutacje punktowe. Powikłaniem jest rozwój inhibitorów przeciwko czynnikom krzepnięcia, występujący u 20-33% pacjentów z hemofilią A i 1-6% z hemofilią B, co komplikuje leczenie.
aberracja genetyczna, antytrombina, artropatia hemofilowa, autoprzeciwciało, choroba krwotoczna, dziedziczenie recesywne sprzężone z chromosomem X, edycja genów, emicizumab, fibrynoliza, generacja trombiny, gęstość mineralna kości, hemofilia A, hemofilia B, hemofilia ciężka, hemofilia łagodna, hemofilia nabyta, hemofilia umiarkowana, hemostaza, hemostaza pierwotna, indukcja tolerancji immunologicznej, inhibitor czynnika krzepnięcia, inhibitor szlaku czynnika tkankowego, inwersja intronu 22, kaskada krzepnięcia, kompleks tenazy, krzepnięcie krwi, mutacja punktowa, osteopenia, osteoporoza, przeciwciało bispecyficzne, przeciwciało monoklonalne, rekombinowany czynnik VII, terapia genowa, wektor wirusowy