zaburzenie nerek płodu

Zaburzenia nerek płodu obejmują szeroki zakres nieprawidłowości dotyczących rozwoju i funkcjonowania układu moczowego w okresie prenatalnym. Najczęstsze problemy to agenezja nerek (brak jednej lub obu nerek), dysplazja nerek (nieprawidłowy rozwój tkanki nerkowej), hipoplazja (zmniejszona wielkość nerki) oraz wady obstrukcyjne układu moczowego.

Diagnostyka prenatalna zaburzeń nerek opiera się głównie na badaniach ultrasonograficznych, które pozwalają wykryć nieprawidłowości już w pierwszym trymestrze ciąży. Kluczowymi parametrami ocenianymi w USG są objętość płynu owodniowego, obecność i echogeniczność nerek oraz szerokość miedniczek nerkowych. W wybranych przypadkach stosuje się również badanie MRI płodu.

Rokowanie w zaburzeniach nerek płodu zależy od typu wady, jej nasilenia oraz towarzyszących anomalii. Szczególnie niekorzystne rokowanie dotyczy obustronnej agenezji nerek (zespół Pottera) oraz ciężkiej dysplazji obu nerek. Istotnym czynnikiem prognostycznym jest również obecność małowodzia, które może prowadzić do hipoplazji płuc i innych powikłań.

Postępowanie po urodzeniu dziecka z prenatalnie rozpoznanym zaburzeniem nerek wymaga interdyscyplinarnej opieki nefrologicznej, urologicznej i neonatologicznej. W zależności od typu wady może być konieczne wczesne wdrożenie leczenia nerkozastępczego, interwencja chirurgiczna lub długoterminowa opieka nefrologiczna.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl