blokada nerwu trzewnego
Blokada nerwu trzewnego to procedura medyczna polegająca na wstrzyknięciu środka znieczulającego w okolice nerwów trzewnych, które przewodzą impulsy bólowe z narządów jamy brzusznej. Technika ta stosowana jest głównie w leczeniu przewlekłego bólu trzustki, ale znajduje zastosowanie również w przypadku bólów nowotworowych oraz innych dolegliwości bólowych górnej części jamy brzusznej.
Zabieg wykonuje się najczęściej pod kontrolą tomografii komputerowej lub USG, co zapewnia precyzyjne umiejscowienie igły. Podczas procedury lekarz wprowadza igłę przez powłoki brzuszne lub przez plecy do przestrzeni zaotrzewnowej, gdzie zlokalizowane są zwoje nerwów trzewnych. Następnie podaje środek znieczulający (np. bupiwakainę), często w połączeniu z alkoholem lub fenolem, które powodują dłuższą blokadę przewodnictwa nerwowego.
Efektywność blokady nerwu trzewnego w zmniejszaniu bólu sięga 70-90% u pacjentów z przewlekłym zapaleniem trzustki i około 70-80% u chorych z bólem nowotworowym. Działanie przeciwbólowe może utrzymywać się od kilku tygodni do kilku miesięcy, a w niektórych przypadkach zabieg można powtarzać. Do potencjalnych powikłań należą: przejściowe niedociśnienie ortostatyczne, biegunka, miejscowy ból pleców oraz rzadziej – uszkodzenie okolicznych struktur anatomicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Enteritis promieniowa – Objawy
Enteritis promieniowa to zapalenie jelit wywołane radioterapią, najczęściej stosowaną w leczeniu nowotworów jamy brzusznej i miednicy. Choroba występuje w formie ostrej i przewlekłej. Ostra enteritis pojawia się podczas lub do 8 tygodni po radioterapii, dotykając niemal wszystkich pacjentów z dawką promieniowania >1,5 Gy dziennie, z ciężkimi objawami u 15-20%. Objawy obejmują biegunkę (często z krwią lub śluzem), nudności, wymioty, bóle brzucha, tenesmus i wydzielanie śluzu z odbytnicy. Patofizjologia ostrej postaci wiąże się z cytotoksycznym uszkodzeniem nabłonka jelitowego i zaburzeniem pompy Na+/K+, prowadzącym do atrofii błony śluzowej, translokacji bakterii i przerostu bakteryjnego. Przewlekła enteritis rozwija się od 3 miesięcy do 30 lat po terapii, dotyczy 5-15% pacjentów i charakteryzuje się transmuralnym uszkodzeniem jelit, obliterative endarteritis, zwłóknieniem i niedokrwieniem. Objawy przewlekłe to przewlekły ból brzucha, biegunka z krwią, niedożywienie, niedrożność jelit, perforacje i przetoki, a także anemia. Przewlekła postać jest chorobą postępującą, często wymagającą interwencji chirurgicznej u 50% pacjentów z ciężką postacią.
anemia, atrofia błony śluzowej, biegunka, blokada nerwu trzewnego, bypass jelitowy, dreszcze, enteritis promieniowa, koagulacja argonowa, krwawienie z odbytnicy, lek przeciwbiegunkowy, niedrożność jelit, niedrożność jelitowa, niewydolność jelit, nudności, odwodnienie, ostra enteritis promieniowa, perforacja jelita, przerost bakteryjny, przetoka, przewlekła enteritis promieniowa, radioterapia, skurcze brzucha, stan zapalny, steatorrhea, tenesmus, wymioty, zaburzenia wchłaniania, zapalenie jelit, zespół krótkiego jelita, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe