stężenie terapeutyczne digoksyny
Stężenie terapeutyczne digoksyny to zakres stężenia leku we krwi, przy którym występuje pożądane działanie lecznicze, przy jednoczesnym zminimalizowaniu ryzyka wystąpienia działań niepożądanych. Dla digoksyny zakres ten wynosi najczęściej 0,8-2,0 ng/ml (1,0-2,6 nmol/l), choć w niektórych przypadkach, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca, niższe stężenia (0,5-0,9 ng/ml) mogą być wystarczające i bezpieczniejsze.
Monitorowanie stężenia digoksyny w surowicy jest istotne ze względu na wąski indeks terapeutyczny leku – granica między stężeniem terapeutycznym a toksycznym jest niewielka. Próbki krwi do oznaczeń powinny być pobierane co najmniej 6-8 godzin po podaniu ostatniej dawki, najlepiej tuż przed kolejną dawką (stężenie minimalne), aby uzyskać wiarygodne wyniki.
Czynniki wpływające na stężenie terapeutyczne digoksyny obejmują wiek pacjenta, funkcję nerek (główna droga eliminacji leku), interakcje z innymi lekami oraz choroby współistniejące. U osób starszych, pacjentów z niewydolnością nerek oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na metabolizm digoksyny (np. amiodaron, werapamil) może być konieczne utrzymywanie niższych stężeń terapeutycznych leku.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Digoxin WZF 0,25 mg/ml
Digoxin WZF 0,25 mg/ml w postaci roztworu do wstrzykiwań zawiera 0,5 mg digoksyny w 2 ml ampułce i jest wskazany głównie w leczeniu przewlekłej niewydolności serca z dysfunkcją skurczową mięśnia sercowego, szczególnie u pacjentów z rozszerzeniem komór serca. Lek wykazuje podwójne działanie u pacjentów z migotaniem przedsionków, poprawiając kurczliwość mięśnia sercowego oraz kontrolując częstość rytmu komór. Ponadto, digoksyna jest skuteczna w terapii nadkomorowych zaburzeń rytmu serca, takich jak przewlekłe trzepotanie i migotanie przedsionków, dzięki wpływowi na układ przewodzący serca i układ autonomiczny. Podanie leku jest szczególnie wskazane, gdy konieczne jest szybkie osiągnięcie terapeutycznego stężenia lub gdy podanie doustne jest niemożliwe.
digoksyna, dysfunkcja skurczowa, działania niepożądane, glikol propylenowy, indeks terapeutyczny, kurczliwość mięśnia sercowego, migotanie przedsionków, nadkomorowe zaburzenia rytmu, niewydolność serca, roztwór do wstrzykiwań, stężenie terapeutyczne digoksyny, substancja czynna, trzepotanie przedsionków, układ autonomiczny, układ przewodzący serca - Leksykon substancji czynnych
Digoksyna – Właściwości farmakokinetyczne
Digoksyna, glikozyd nasercowy o złożonych właściwościach farmakokinetycznych, wykazuje szybkie działanie po dożylnym podaniu dawki nasycającej (efekt w 5-30 minut, Tmax 1-5 godzin) oraz osiąga stan stacjonarny po 5-8 dniach podawania doustnego. Charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~510 l u zdrowych ochotników) i silnym wiązaniem tkankowym, szczególnie w mięśniu sercowym, gdzie stężenia są 30-krotnie wyższe niż we krwi obwodowej. Stężenia terapeutyczne w surowicy mieszczą się w zakresie 0,8-2,0 ng/ml, a dawka powinna być dostosowana do masy ciała i klirensu kreatyniny. Digoksyna jest wydalana głównie przez nerki (60-75% dawki w moczu w ciągu 6 dni), a jej klirens całkowity i nerkowy (odpowiednio 193±25 ml/min i 152±24 ml/min u osób z prawidłową funkcją nerek) jest ściśle powiązany z czynnością nerek. Okres półtrwania eliminacji wynosi 30-40 godzin, a hemodializa usuwa jedynie około 3% dawki.
białko osocza, dawka nasycająca, enterocyt, glikoproteina p, glikozyd nasercowy, hemodializa, kanalik nerkowy, klasyfikacja NYHA, klirens digoksyny, klirens kreatyniny, kompartment centralny, krążenie pozaustrojowe, mięsień sercowy, mięsień szkieletowy, monitorowanie terapii, objętość dystrybucji, okres półtrwania digoksyny, przewlekła niewydolność krążenia, przewlekła zastoinowa niewydolność krążenia, stężenie digoksyny, stężenie leku, stężenie maksymalne, stężenie terapeutyczne digoksyny, surowica krwi, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby