zakażenie SARS-CoV-2
Zakażenie SARS-CoV-2 to infekcja wywołana przez koronawirusa SARS-CoV-2 (Severe Acute Respiratory Syndrome Coronavirus 2), który powoduje chorobę COVID-19 (Coronavirus Disease 2019). Wirus ten należy do rodziny koronawirusów i został po raz pierwszy zidentyfikowany w grudniu 2019 roku w Wuhan w Chinach.
Transmisja SARS-CoV-2 odbywa się głównie drogą kropelkową oraz przez kontakt z zanieczyszczonymi powierzchniami. Wirus może być przenoszony przez osoby bezobjawowe lub przedobjawowe, co znacząco utrudnia kontrolę rozprzestrzeniania się infekcji. Okres inkubacji wynosi średnio 5-6 dni, ale może trwać od 2 do 14 dni.
Objawy zakażenia SARS-CoV-2 są zróżnicowane – od łagodnych, przypominających przeziębienie (gorączka, suchy kaszel, zmęczenie), po ciężkie manifestacje kliniczne, takie jak zapalenie płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), niewydolność wielonarządowa czy zespoły zakrzepowe. Charakterystycznymi objawami są również utrata węchu (anosmia) i smaku (ageuzja).
Diagnostyka zakażenia SARS-CoV-2 opiera się na testach molekularnych (RT-PCR), testach antygenowych oraz badaniach serologicznych. Złotym standardem pozostaje badanie RT-PCR z materiału pobranego z górnych dróg oddechowych, które wykrywa materiał genetyczny wirusa.
Leczenie zakażenia SARS-CoV-2 jest uzależnione od nasilenia objawów. W przypadkach łagodnych stosuje się leczenie objawowe, natomiast w cięższych przypadkach może być konieczna tlenoterapia, wentylacja mechaniczna czy leki przeciwwirusowe (remdesiwir), przeciwzapalne (deksametazon) lub immunomodulujące. Podstawową metodą profilaktyki są szczepienia ochronne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Krwawienie z nosa – Diagnostyka i diagnoza
Krwawienie z nosa (epistaxis) jest powszechnym stanem nagłym w laryngologii, dotykającym do 60% populacji, z około 6% dorosłych wymagających leczenia. Wyróżnia się krwawienia przednie (90-95% przypadków), pochodzące z splotu Kiesselbacha, oraz krwawienia tylne, trudniejsze do opanowania i częstsze u osób starszych. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad dotyczący częstotliwości, nasilenia, okoliczności krwawienia, chorób współistniejących, stosowanych leków (szczególnie przeciwpłytkowych i przeciwkrzepliwych) oraz badanie fizykalne z oceną stanu ogólnego, ciśnienia tętniczego, tętna i objawów zaburzeń krzepnięcia. Kluczowe jest badanie endoskopowe nosa, zwłaszcza przy krwawieniach nawracających lub tylnych, umożliwiające lokalizację źródła krwawienia i wykluczenie patologii. W cięższych przypadkach wskazane są badania laboratoryjne, takie jak morfologia krwi, PT/INR, aPTT, czas krwawienia, próby wątrobowe oraz badania obrazowe (TK, MRI) i angiografia w wybranych sytuacjach.
badanie genetyczne, badanie przesiewowe, badanie układu krzepnięcia, choroba von Willebranda, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, diagnostyka molekularna, dziedziczna teleangiektazja krwotoczna, edukacja pacjenta, endoskopia nosa, epistaxis, kortykosteroid donosowy, krwawienie przednie, krwawienie tylne, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, małopłytkowość, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, morfologia krwi, nadpłytkowość samoistna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, rezonans magnetyczny, rynoskopia przednia, skala nasilenia krwawienia z nosa, splot Kiesselbacha, tomografia komputerowa, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenie krzepnięcia, zakażenie SARS-CoV-2 - Leksykon chorób i schorzeń
Szybki test przepływowy na covid-19 – Diagnostyka i diagnoza
Szybkie testy przepływowe (LFT) na COVID-19 to immunochromatograficzne testy antygenowe wykrywające białka wirusa SARS-CoV-2, głównie nukleokapsydu, w próbkach z nosa lub gardła. Wynik uzyskuje się w 5-30 minut, co umożliwia szybkie decyzje kliniczne, zwłaszcza w pierwszym tygodniu od wystąpienia objawów, gdy miano wirusa jest najwyższe (czułość 76-82% u pacjentów objawowych, 57-68% u bezobjawowych; swoistość około 99,6%). Testy te charakteryzują się wysoką swoistością (>99%), niskim kosztem i możliwością wykonania poza laboratorium, co czyni je przydatnymi w diagnostyce punktu opieki (POC) oraz masowych badaniach przesiewowych. Wynik pozytywny zwykle nie wymaga potwierdzenia PCR, natomiast wynik negatywny u osób z objawami powinien być zweryfikowany testem molekularnym. Testy te mają ograniczoną czułość przy niskim mianie wirusa oraz zmniejszoną skuteczność wobec niektórych wariantów, np. Omicron.
antygen wirusowy, badanie przesiewowe, białko kolca, białko nukleokapsydu, biomarker SARS-CoV-2, czułość i swoistość, diagnostyka point-of-care, drogi oddechowe, hodowla wirusa, infekcja dróg oddechowych, izolacja pacjenta, kropka kwantowa, lek przeciwwirusowy, miano wirusa, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, remisja, RT-PCR, SARS-CoV-2, sepsa, sztuczna inteligencja, technologia CRISPR, test antygenowy, test przeciwciałowy, wariant Omicron, wirus grypy, wynik fałszywie ujemny, zakażenie SARS-CoV-2 - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw covid-19 – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Szczepionki przeciw COVID-19 wykazują istotną skuteczność w zapobieganiu ciężkiemu przebiegowi choroby, hospitalizacjom oraz zgonowi, z różnicami zależnymi od wieku, stanu immunologicznego pacjenta oraz dominującego wariantu wirusa. W sezonie 2024-2025 skuteczność szczepionek wynosiła 33% w zapobieganiu wizytom na oddziałach ratunkowych u dorosłych ≥18 lat oraz 45-46% w ochronie przed hospitalizacją u immunokompetentnych osób ≥65 lat, a u osób z obniżoną odpornością skuteczność wynosiła 40%. Szczepionka Pfizer-BioNTech znacząco redukowała ryzyko objawowego COVID-19 (RR 0,09; 95% CI 0,07-0,11), hospitalizacji (RR 0,02; 95% CI 0,00-0,12) oraz zgonu (RR 0,17; 95% CI 0,02-1,39). Ochrona przeciw zakażeniu różni się w zależności od wariantu: dla osób ≥60 lat skuteczność po 2 dawkach wynosiła 90,7% dla wariantu Alfa, 82,3% dla Delty i 39,9% dla Omikronu, przy czym trzecia dawka znacząco poprawiała ochronę przed Omikronem. Szczepienia zmniejszają także ryzyko i nasilenie długotrwałego COVID-19, poprawiając jakość życia pacjentów z utrzymującymi się objawami, a także redukują powikłania sensoryczne, krążeniowe, hematologiczne i skórne (np. RR dla niespecyficznych zaburzeń COVID-19 0,53; 95% CI 0,51-0,56).
anafilaksja, badanie obserwacyjne, biomarker prognostyczny, ciężki przebieg choroby, czułość i swoistość, działanie niepożądane, hospitalizacja, krzywa ROC, long COVID, przedział ufności, ryzyko względne, skuteczność szczepionki, szczepionka Pfizer-BioNTech, szczepionka przeciw COVID-19, sztuczna sieć neuronowa, uczenie maszynowe, wariant Alfa, wariant Delta, wariant Omikron, wartość predykcyjna, wielochorobowość, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia krążenia, zaburzenia sensoryczne, zakażenie SARS-CoV-2, zapalenie mięśnia sercowego, zespół post-COVID - Leksykon chorób i schorzeń
Szybki test przepływowy na covid-19 – Patofizjologia i mechanizm
Szybkie testy przepływowe (LFT) na COVID-19 to immunochromatograficzne testy jakościowe wykrywające antygeny wirusa SARS-CoV-2, głównie białko nukleokapsydu (N), w wymazach z nosogardzieli, z wynikiem dostępnym w 15-30 minut. Testy te wykorzystują przeciwciała monoklonalne sprzężone z koloidem złota, które wiążą antygeny wirusa, tworząc widoczną linię testową na membranie nitrocelulozowej. W porównaniu do testów PCR, które wykrywają materiał genetyczny wirusa, LFT lepiej identyfikują osoby aktualnie zakaźne, gdyż antygeny są obecne głównie podczas aktywnej infekcji. Czułość testów przepływowych w wykrywaniu aktywnej infekcji wynosi około 80%, a specyficzność około 89% u pacjentów z nowymi objawami. Wczesne testowanie jest kluczowe, gdyż wyższy ładunek wirusowy i krótszy czas trwania objawów korelują z dodatnim wynikiem LFT. W celu poprawy czułości opracowano m.in. test immunologiczny z międzymembraną przepływu bocznego (LFIIT) z granicą wykrywalności 2,0 ng/ml białka N, co stanowi istotny postęp w diagnostyce antygenowej.
antygen, białko kolca, czułość i specyficzność, ładunek wirusowy, materiał genetyczny wirusa, nukleokapsyd, przeciwciało IgG, przeciwciało monoklonalne, reakcja immunologiczna, replikacja wirusa, szybki test przepływowy, terapia przeciwwirusowa, test antygenowy, test CRISPR, test immunochromatograficzny, test PCR, wirus SARS-CoV-2, wymaz z nosogardzieli, zakażenie SARS-CoV-2, zakaźność - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół jelita drażliwego – Epidemiologia
Zespół jelita drażliwego (IBS) jest powszechnym zaburzeniem czynnościowym jelit, którego globalna częstość występowania wynosi około 11,2% (95% CI 9,8-12,8), z istotnymi różnicami regionalnymi – od 7,0% w Azji Południowej do 21,0% w Ameryce Południowej. Kryteria diagnostyczne mają kluczowy wpływ na szacunki epidemiologiczne: kryteria Rome IV wskazują na niższą częstość (3,8%) w porównaniu do Rome III (10,1%). IBS występuje częściej u kobiet (iloraz szans 1,67, 95% CI 1,53-1,82), zwłaszcza w krajach zachodnich, z przewagą 1,5-3-krotną, choć w niektórych regionach, jak subkontynent indyjski, obserwuje się odwrotny wzorzec. Najczęściej objawy pojawiają się przed 35. rokiem życia, a szczyt zachorowań przypada na wiek 20-39 lat. Podtypy IBS obejmują IBS-D (5,0-5,5%), IBS-C (5,2-5,4%), IBS-M (5,2-6,0%) oraz IBS-U (1,7%), z różnicami w rozkładzie podtypów między regionami i płciami.
cholecystektomia, choroba refluksowa przełyku, diagnostyka różnicowa, dysfunkcja stawu skroniowo-żuchwowego, dyspepsja czynnościowa, fibromialgia, GERD, histerektomia, kryteria diagnostyczne, kryteria kliniczne, kryteria ROME IV, ostre zapalenie żołądka i jelit, PI-IBS, poinfekcyjny IBS, przedział ufności, zaburzenia psychiczne, zakażenie SARS-CoV-2, zapalenie okrężnicy, zespół jelita drażliwego, zespół przewlekłego zmęczenia - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół zapalny wielonarządowy u dzieci (mis-c) – Leczenie
Zespół zapalny wielonarządowy u dzieci (MIS-C) jest poważnym powikłaniem po zakażeniu SARS-CoV-2, wymagającym natychmiastowej hospitalizacji i intensywnej terapii. Podstawą leczenia jest modulacja odpowiedzi immunologicznej, głównie za pomocą dożylnego podania immunoglobulin (IVIG) w dawce 2 g/kg masy ciała (maksymalnie 100 g), z uwzględnieniem wydłużonego czasu infuzji u pacjentów z niewydolnością serca. Glikokortykosteroidy (metyloprednizolon 1-2 mg/kg/dobę) stosuje się jako terapię wspomagającą, szczególnie u chorych z wstrząsem lub niewydolnością narządową, z możliwością zwiększenia dawki do pulsacyjnej (10-30 mg/kg/dobę) w przypadkach opornych. W terapii opornej na IVIG i sterydy rozważa się leki biologiczne: anakinrę (2-6 mg/kg/dobę), tocilizumab (12 mg/kg dożylnie <30 kg, 8 mg/kg ≥30 kg) oraz infliksymab, zwłaszcza w ciężkich przypadkach. Leczenie wspomagające obejmuje dożylne płyny, wsparcie oddechowe, leki inotropowe oraz przeciwgorączkowe, a także profilaktykę przeciwzakrzepową kwasem acetylosalicylowym (3-5 mg/kg/dobę przez 6-8 tygodni) i heparyną drobnocząsteczkową u pacjentów z podwyższonymi D-dimerami (>5-krotna norma) lub innymi czynnikami ryzyka zakrzepicy.
Amerykańskie Kolegium Reumatologiczne, anakinra, antagonista receptora IL-1, antagonista receptora IL-6, antybiotyk o szerokim spektrum, badanie echokardiograficzne, bezwzględna liczba limfocytów, białko C-reaktywne, D-dimer, dożylne immunoglobuliny, dożylne podawanie płynów, enzym sercowy, enzym wątrobowy, glikokortykosteroid, hematolog, heparyna drobnocząsteczkowa, infliksymab, inhibitor TNF-α, kardiolog dziecięcy, kwas acetylosalicylowy, leczenie immunomodulujące, lek przeciwgorączkowy, leki wazoaktywne, marker stanu zapalnego, niewydolność oddechowa, oddział intensywnej terapii pediatrycznej, profilaktyka przeciwzakrzepowa, remdesiwir, reumatolog, sepsa bakteryjna, stan nadkrzepliwości, terapia immunosupresyjna, terapia przeciwwirusowa, tętnica wieńcowa, tocilizumab, wentylacja mechaniczna, wsparcie inotropowe, wsparcie oddechowe, wstrząs, zakażenie SARS-CoV-2, zespół aktywacji makrofagów, zespół zapalny wielonarządowy u dzieci - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół zapalny wielonarządowy u dzieci (mis-c) – Diagnostyka i diagnoza
Zespół zapalny wielonarządowy u dzieci (MIS-C) jest poważnym, opóźnionym powikłaniem po zakażeniu SARS-CoV-2, manifestującym się nasilonym stanem zapalnym obejmującym co najmniej dwa układy narządowe, m.in. sercowo-naczyniowy, oddechowy, nerwowy i żołądkowo-jelitowy. Kryteria diagnostyczne CDC obejmują gorączkę ≥38,0°C trwającą ≥24 godziny, CRP ≥3,0 mg/dl (30 mg/l), ciężki stan kliniczny wymagający hospitalizacji oraz potwierdzenie zakażenia SARS-CoV-2 (RT-PCR, test antygenowy lub serologia). Typowe objawy to uporczywa gorączka, objawy żołądkowo-jelitowe, zmiany skórno-śluzówkowe, zaburzenia hemodynamiczne i neurologiczne. Diagnostyka laboratoryjna wykazuje limfopenię, trombocytopenię, podwyższone markery zapalne (CRP, IL-6, prokalcytonina), a także wskaźniki uszkodzenia narządów (troponina, BNP, enzymy wątrobowe, parametry nerkowe). Echokardiografia i EKG są kluczowe w ocenie funkcji serca, wykazując często dysfunkcję lewej komory (frakcja wyrzutowa <55%), tętniaki tętnic wieńcowych czy wysięk osierdziowy.
białko C-reaktywne, Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobom, choroba Kawasakiego, dehydrogenaza mleczanowa, echokardiografia, elektrokardiogram, limfopenia, marker stanu zapalnego, MIS-C, morfologia krwi, nakłucie lędźwiowe, niedokrwistość, objaw neurologiczny, objaw żołądkowo-jelitowy, peptyd natriuretyczny typu B, sepsa bakteryjna, Światowa Organizacja Zdrowia, test serologiczny, tętniak tętnicy wieńcowej, tomografia komputerowa, trombocytopenia, wskaźnik koagulacji, wskaźnik śmiertelności, wstrząs kardiogenny, wysięk osierdziowy, zakażenie SARS-CoV-2, zapalenie mięśnia sercowego, zespół aktywacji makrofagów, zespół wstrząsu toksycznego, zespół zapalny wielonarządowy u dzieci - Leksykon chorób i schorzeń
Rumień wielopostaciowy – Epidemiologia
Rumień wielopostaciowy (EM) to ostra, immunologicznie uwarunkowana dermatoza skórno-śluzówkowa, charakteryzująca się zmianami tarczowatymi. Roczna zachorowalność wynosi od 1,2 do 6 przypadków na milion osób, z przewagą u młodych dorosłych (20-40 lat) i mężczyzn (stosunek M:K 1,5-3:1). EM jest najczęściej wywoływany infekcjami, zwłaszcza wirusem opryszczki pospolitej (HSV), który poprzedza objawy o 3-14 dni. Inne czynniki etiologiczne to Mycoplasma pneumoniae, wirus orf oraz zakażenie SARS-CoV-2, które zwiększa ryzyko EM 6,68-krotnie (p<0,0001), z częstością występowania 0,2% w porównaniu do 0,03% w populacji ogólnej. Szczepienia przeciw COVID-19 również podnoszą ryzyko (2,7-krotnie, 0,08% vs. 0,03%, p<0,0001). Postać fotodystrybucyjna (PEM) dotyczy głównie osób w średnim wieku (średnio 41,7 lat) i jest wywoływana w 55,5% przez leki, w 22,2% przez HSV. Nawroty EM dotyczą około 37% pacjentów, częściej w związku z HSV i lekami.
acyklowir, allel HLA-DQB1*0301, atypowe zapalenie płuc, chemioterapia, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, infekcja górnych dróg oddechowych, kortykosteroid, mycoplasma pneumoniae, neurochirurgia, nieswoiste zapalenie jelit, nowotwór hematologiczny, nowotwór lity, promieniowanie słoneczne, przeszczepienie szpiku kostnego, radioterapia, rumień wielopostaciowy, toczeń rumieniowaty układowy, wirus opryszczki pospolitej, wirus orf, zakażenie COVID-19, zakażenie SARS-CoV-2, zmiana tarczowata - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie nagłośni – Zapobieganie i profilaktyka
Zapalenie nagłośni (epiglottitis) jest stanem zagrożenia życia, wywołanym najczęściej przez Haemophilus influenzae typu b (Hib), prowadzącym do obrzęku i niedrożności dróg oddechowych. Podstawową metodą profilaktyki jest szczepienie przeciwko Hib, które wykazuje skuteczność powyżej 95% i jest włączone do rutynowych programów szczepień. Zalecany schemat CDC obejmuje dawki w 2, 4, 6 miesiącu życia oraz dawkę przypominającą w 12-15 miesiącu. W niektórych krajach, np. Wielkiej Brytanii, stosuje się szczepionki skojarzone podawane w 8., 12. i 16. tygodniu życia z dawką przypominającą w 1 roku. Szczepienia nie są rutynowo zalecane u dzieci powyżej 5. roku życia i dorosłych, z wyjątkiem osób z immunosupresją (np. HIV/AIDS, splenektomia, chemioterapia), które powinny być zaszczepione. W przypadku kontaktu z chorym na zapalenie nagłośni wywołane przez Hib, wskazana jest chemoprofilaktyka rifampicyną: 600 mg/dobę u dorosłych lub 20 mg/kg/dobę (max 600 mg) u dzieci przez 4 dni, najlepiej rozpoczęta do 14 dni od ekspozycji.
cefotaksym, ceftriakson, chemioterapia, chemoprofilaktyka, choroba inwazyjna, czynnik etiologiczny, dawka przypominająca, diagnostyka różnicowa, Haemophilus influenzae typu B, niedokrwistość sierpowata, niedrożność dróg oddechowych, obrzęk nagłośni, odrzucenie przeszczepu, pneumokoki, profilaktyka poekspozycyjna, rifampicyna, splenektomia, szczepienie ochronne, szczepionka Hib, układ immunologiczny, zakażenie HIV, zakażenie SARS-CoV-2, zapalenie nagłośni - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mięśnia sercowego – Epidemiologia
Zapalenie mięśnia sercowego (myocarditis) stanowi istotne wyzwanie zdrowia publicznego, charakteryzujące się zmiennym przebiegiem klinicznym i wysoką śmiertelnością, szczególnie u młodych dorosłych (20-40 lat). Globalna częstość występowania waha się od 10,2 do 105,6 na 100 000 osób, z najwyższym wskaźnikiem w regionie Azji-Pacyfiku o wysokim dochodzie (ASIR 45,6/100 000). Śmiertelność w przypadku potwierdzonego biopsją zapalenia mięśnia sercowego z naciekiem limfocytarnym wynosi około 20% w pierwszym roku i przekracza 50% w ciągu 4 lat, a w olbrzymiokomórkowym zapaleniu mięśnia sercowego przeżywalność 5-letnia jest poniżej 20%. Zapalenie mięśnia sercowego jest trzecią najczęstszą przyczyną nagłej śmierci sercowej u młodych dorosłych, odpowiadając za do 20% przypadków nagłej śmierci w tej grupie. Występuje wyraźna przewaga mężczyzn, szczególnie młodych, co wiąże się z działaniem testosteronu nasilającego odpowiedź zapalną. Czynniki ryzyka obejmują także obniżoną odporność, ciążę, dzieciństwo oraz infekcje wirusowe, w tym SARS-CoV-2, który zwiększa ryzyko myocarditis 16-krotnie w porównaniu z osobami nie zakażonymi.
arytmia serca, biopsja endomiokardialna, ból w klatce piersiowej, czynnik etiologiczny, duszność, lata życia skorygowane niepełnosprawnością, migotanie komór, nagła śmierć sercowa, niedodiagnozowanie, obniżona odporność, olbrzymiokomórkowe zapalenie mięśnia sercowego, śmiertelność, szczepionka mRNA, tachykardia komorowa, uszkodzenie serca, wirus Coxsackie B, wirus SARS-CoV-2, wskaźnik społeczno-demograficzny, zakażenie SARS-CoV-2, zakażenie wirusowe, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie mięśnia sercowego piorunujące, zapalenie osierdzia - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół zapalny wielonarządowy u dzieci (mis-c) – Etiologia i przyczyny
Zespół zapalny wielonarządowy u dzieci (MIS-C) to rzadkie, ale poważne powikłanie poinfekcyjne związane z zakażeniem SARS-CoV-2, charakteryzujące się nadmierną, opóźnioną odpowiedzią immunologiczną prowadzącą do uogólnionego stanu zapalnego obejmującego serce, płuca, nerki, mózg, skórę, oczy i układ pokarmowy. Klinicznie MIS-C manifestuje się uporczywą gorączką, hipotensją, wstrząsem oraz objawami zapalenia wielonarządowego, często z limfopenią T CD4+ i CD8+ oraz podwyższonymi stężeniami cytokin prozapalnych (IL-1, IL-6, IL-8, IL-10, IL-17, IL-18, IFN, TNF). Diagnostycznie istotne jest odróżnienie MIS-C od choroby Kawasakiego i zespołu wstrząsu toksycznego, m.in. na podstawie wieku pacjentów (2-21 lat), profilu cytokinowego oraz związku czasowego z infekcją SARS-CoV-2, która poprzedza rozwój MIS-C o 2-6 tygodni. Epidemiologicznie około 87% dzieci z MIS-C ma dodatnie przeciwciała przeciw SARS-CoV-2, a ryzyko rozwoju zespołu po zakażeniu wynosi około 1 na 3000-4000 przypadków. W patogenezie podejrzewa się m.in. nadmierną aktywację limfocytów T przez superantygen w białku spike wirusa oraz powstawanie autoprzeciwciał przeciw antygenom sercowo-naczyniowym i śródbłonkowym, co prowadzi do uszkodzenia tkanek i zapalenia naczyń (waskulopatii). Czynniki genetyczne, w tym specyficzne typy HLA, oraz pochodzenie etniczne (afrokaraibskie, latynoskie, południowoazjatyckie) zwiększają podatność na MIS-C.
autoprzeciwciało, burza cytokinowa, choroba Kawasakiego, czynnik martwicy nowotworów, dysfunkcja mikronaczyniowa, gorączka, hipotensja, interleukina-1, kardiologia dziecięca, kardiomiocyt, kompleks immunologiczny, limfocyt T, limfocyt T CD4+, limfopenia, ludzki antygen leukocytarny, niewydolność wielonarządowa, obrzęk kończyn, pediatryczny wieloukładowy zespół zapalny, reumatologia, Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes, szczepionka mRNA, test PCR, test serologiczny, tętniak tętnicy wieńcowej, uszkodzenie śródbłonka, wariant Omikron, waskulopatia, wstrząs, wymaz z nosogardła, wysypka, zakażenie COVID-19, zakażenie SARS-CoV-2, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie spojówek, zespół wstrząsu toksycznego, zespół zapalny wielonarządowy u dzieci - Leksykon chorób i schorzeń
Grzybiec pierścieniowy – Epidemiologia
Grzybiec pierścieniowy (Granuloma annulare, GA) to rzadka dermatoza o nieznanej etiologii, z roczną zapadalnością wynoszącą 0,04% (37,9/100 000 osobolat) i chorobowością 0,06% (58,3/100 000 osobolat), według najnowszych badań Barbieri i wsp. z 2021 roku. Choroba wykazuje wyraźną predylekcję do kobiet (stosunek 2,8:1) oraz najwyższą częstość występowania w piątej dekadzie życia, z różnicami w rozkładzie wiekowym zależnymi od postaci klinicznej (np. postać ograniczona u osób <30 lat, uogólniona z bimodalnym rozkładem wieku). GA występuje we wszystkich grupach etnicznych, jednak zapadalność jest wyższa u osób rasy białej (48,2/100 000 osobolat) niż czarnej (21,3/100 000 osobolat). Czas trwania zmian jest zmienny, od 2 miesięcy do 2 lat w większości przypadków, ale w postaci uogólnionej może trwać do 10 lat, z nawrotami u około 40% dzieci.
chorobowość, choroby tarczycy, cukrzyca typu 1, czynniki wyzwalające, ekspozycja na promieniowanie UV, granuloma annulare, grzybiec pierścieniowy, hipercholesterolemia, nawrotowość choroby, niedoczynność tarczycy, nowotwory hematologiczne, patofizjologia, predylekcja, remisja samoistna, sarkoidoza, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zakażenie HIV, zakażenie SARS-CoV-2, zapadalność, zapalenie błony naczyniowej oka, zespół Sweeta - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół zapalny wielonarządowy u dzieci (mis-c) – Patofizjologia i mechanizm
Zespół zapalny wielonarządowy u dzieci (MIS-C) jest rzadkim, opóźnionym powikłaniem po zakażeniu SARS-CoV-2, manifestującym się ciężką, układową reakcją zapalną obejmującą serce, płuca, nerki, mózg, skórę, oczy i przewód pokarmowy. Patofizjologia MIS-C opiera się na nadmiernej odpowiedzi immunologicznej, charakteryzującej się burzą cytokinową z podwyższonymi poziomami IL-1, IL-6, IL-8, IL-10, IL-17, IL-18, IFN-γ oraz TNF, a także limfopenią komórek T CD4+ i CD8+. Mechanizmy patogenetyczne obejmują działanie białka kolczastego SARS-CoV-2 jako superantygenu, mimikrę molekularną między białkiem nukleokapsydu wirusa a ludzkim białkiem SNX8, dysfunkcję śródbłonka oraz zaburzenia bariery jelitowej, co umożliwia przedłużoną ekspozycję na antygeny wirusa. Genetyczne predyspozycje, w tym warianty w genach C6, C9, FREM1, MPO i innych, mogą zwiększać ryzyko rozwoju MIS-C. Klinicznie MIS-C wykazuje cechy częściowo pokrywające się z chorobą Kawasakiego, zespołem wstrząsu toksycznego i limfohistiocytozą hemofagocytarną, jednak jest odrębnym zespołem o bardziej nasilonej odpowiedzi zapalnej i różnicach w wieku pacjentów oraz parametrach laboratoryjnych, takich jak trombocytopenia i eozynopenia.
białko nukleokapsydu, białko spike, burza cytokinowa, choroba autoimmunologiczna, choroba Kawasakiego, cukrzyca typu 1, cytokina prozapalna, czynnik martwicy nowotworów, dysfunkcja śródbłonka, dysregulacja immunologiczna, immunoglobulina dożylna, komórki NK, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwzapalny, limfohistiocytoza hemofagocytarna, limfopenia komórek T, mechanizm immunologiczny, mimikra molekularna, reakcja autoimmunologiczna, reakcja zapalna, receptor komórki T, receptor Toll-podobny, sekwencjonowanie całego eksomu, stwardnienie rozsiane, superantygen bakteryjny, szczepienie przeciwko COVID-19, test serologiczny, układ dopełniacza, układ odpornościowy, wymaz z nosogardzieli, zakażenie SARS-CoV-2, zespół aktywacji makrofagów, zespół wstrząsu toksycznego, zespół zapalny wielonarządowy u dzieci - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie zastawki płucnej – Epidemiologia
Izolowane zwężenie zastawki płucnej stanowi 7-12% wrodzonych wad serca, z częstością występowania 1:2000-10000 żywych urodzeń, głównie o charakterze wrodzonym (95%). Występuje często jako wada izolowana lub w połączeniu z innymi wadami serca (25-50%), szczególnie w zespołach genetycznych takich jak zespół Noonan (mutacja PTPN11 u 50% pacjentów), Williamsa, Alagille’a, Downa czy delecji 22q11.2. Diagnostyka opiera się na echokardiografii dopplerowskiej, EKG, rezonansie magnetycznym serca (CMR), tomografii komputerowej (CCT) oraz cewnikowaniu serca. Klasyfikacja zwężenia według ESC 2020: łagodne (gradient ≤36 mm Hg), umiarkowane (36-64 mm Hg) i ciężkie (≥64 mm Hg). Monitorowanie zależy od stopnia zwężenia i wieku, z kontrolami co 2-5 lat u pacjentów bezobjawowych i ścisłą obserwacją niemowląt z umiarkowanym lub ciężkim zwężeniem.
angina paciorkowcowa, badanie Dopplera, cewnikowanie serca, choroba wieńcowa, echokardiografia doplerowska, elektrokardiogram, gorączka reumatyczna, long COVID, mutacja PTPN11, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki płucnej, przegroda międzykomorowa, przezskórna wymiana zastawki płucnej, rezonans magnetyczny serca, tetralogia Fallota, tomografia komputerowa serca, wrodzona wada serca, zakażenie SARS-CoV-2, zespół Alagille’a, zespół delecji 22q11.2, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Noonan, zespół rakowiaka, zespół Williamsa, zwężenie zastawki płucnej