sekwencjonowanie całego eksomu
Sekwencjonowanie całego eksomu (Whole Exome Sequencing, WES) to zaawansowana technika diagnostyczna, która analizuje wszystkie kodujące regiony genomu ludzkiego (eksony), stanowiące około 1-2% całego materiału genetycznego. W przeciwieństwie do sekwencjonowania całego genomu, WES koncentruje się wyłącznie na fragmentach DNA kodujących białka, co czyni tę metodę bardziej ukierunkowaną i kosztowo efektywną.
Technika ta pozwala na identyfikację wariantów genetycznych potencjalnie odpowiedzialnych za choroby dziedziczne oraz złożone zaburzenia genetyczne. WES jest szczególnie wartościowe w diagnostyce rzadkich chorób genetycznych, u pacjentów z niejednoznacznymi objawami klinicznymi oraz w przypadkach, gdy konwencjonalne metody diagnostyczne nie przyniosły rozstrzygnięcia.
Kliniczna interpretacja wyników sekwencjonowania eksomu jest złożonym procesem wymagającym zaawansowanej analizy bioinformatycznej, filtrowania wariantów oraz oceny ich potencjalnego znaczenia patogennego. Dzięki systematycznemu spadkowi kosztów, WES staje się coraz bardziej dostępnym narzędziem w codziennej praktyce klinicznej, rewolucjonizując podejście do diagnostyki molekularnej i umożliwiając wdrażanie spersonalizowanych strategii terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór odporności pierwotny – Etiologia i przyczyny
Pierwotne niedobory odporności (PID) to heterogenna grupa chorób genetycznych, obejmująca ponad 550 zidentyfikowanych typów, charakteryzujących się wrodzonymi defektami w rozwoju i funkcjonowaniu układu immunologicznego. Mutacje genetyczne, dziedziczone autosomalnie dominująco, recesywnie lub sprzężone z chromosomem X, prowadzą do zaburzeń produkcji i funkcji komórek odpornościowych oraz białek, takich jak przeciwciała, receptory interleukin czy enzymy (np. deaminaza adenozyny). Przykłady obejmują SCID (często mutacja genu łańcucha gamma receptora IL-2), zespół DiGeorge’a (mikrodelecja 22q11.2), zespół hiper-IgM (defekt CD40L), czy przewlekłą chorobę ziarniniakową (defekt oksydazy NADPH). PID klasyfikuje się na niedobory komórek B (50-60% przypadków), T (5-10%), złożone niedobory komórek B i T, defekty fagocytów, niedobory dopełniacza (2%) oraz niedobory idiopatyczne. Diagnostyka molekularna, w tym sekwencjonowanie całego eksomu (WES), umożliwia identyfikację mutacji i precyzyjne rozpoznanie.
agammaglobulinemia, ataksja-teleangiektazja, choroba autoimmunologiczna, chromosom X, ciężki złożony niedobór odporności, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, fagocyt, hipogammaglobulinemia, kinaza tyrozynowa Brutona, komórki Th17, konsanguinizm, makrofag, mutacja genetyczna, neutrofil, niedobór adhezji leukocytów, niedobór deaminazy adenozyny, niedobór dopełniacza, niedobór inhibitora esterazy C1, niedobór mieloperoksydazy, niedobór odporności pierwotny, niedobór przeciwciał, oksydaza NADPH, pospolity zmienny niedobór odporności, przewlekła choroba ziarniniakowa, receptor rozpoznający wzorce, receptor Toll-podobny, sekwencjonowanie całego eksomu, selektywny niedobór IgA, układ odpornościowy, wtórny niedobór odporności, zespół Chediaka-Higashiego, zespół DiGeorge’a, zespół hiper-IgE, zespół hiper-IgM, zespół IPEX, zespół Wiskotta-Aldricha - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba niemanna-picka – Epidemiologia
Choroba Niemanna-Picka (NPD) to rzadka, autosomalnie recesywna lizosomalna choroba spichrzeniowa, obejmująca trzy główne typy: A, B i C, różniące się patogenezą, fenotypem i częstością występowania. Typy A i B występują z częstością około 1:250 000 urodzeń, z wyższą częstością typu A w populacji Żydów aszkenazyjskich (1:40 000) oraz typu B w populacjach Maghrebu, Arabii Saudyjskiej i tureckiej. Typ C, o częstości szacowanej na 1:100 000–1:150 000 urodzeń, jest najczęściej diagnozowany w populacji francusko-akadyjskiej w Nowej Szkocji. Diagnostyka opiera się na ocenie aktywności kwaśnej sfingomielinazy (typy A i B) oraz badaniach genetycznych i biomarkerach (oksysterole, lizosfingolipidy, kwasy żółciowe) w typie C. Wczesne rozpoznanie jest utrudnione ze względu na heterogenność kliniczną i niespecyficzne objawy, co skutkuje opóźnieniem diagnozy o 4-5 lat w postaciach późnoniemowlęcych i młodzieńczych. Wprowadzenie badań przesiewowych noworodków, m.in. oznaczania enzymu ASM i biomarkera TCG, ma na celu poprawę wczesnej identyfikacji i umożliwienie wcześniejszej interwencji terapeutycznej.
badania przesiewowe noworodków, biomarker specyficzny, choroba autosomalna recesywna, choroba Niemanna-Picka, choroba Niemanna-Picka typu C, dziedziczenie autosomalne recesywne, efekt założyciela, gen NPC1, gen NPC2, hepatosplenomegalia, heterogenność kliniczna, kwaśna sfingomielinaza, leukocyty krwi obwodowej, lizosomalne choroby spichrzeniowe, mutacja genetyczna, niedobór kwaśnej sfingomielinazy, niewydolność wątroby, nosiciel genu, poradnictwo genetyczne, progresja choroby, sekwencjonowanie całego eksomu, terapia genowa, wektor AAV9, Żydzi aszkenazyjscy - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół noonana – Etiologia i przyczyny
Zespół Noonana to genetyczne zaburzenie pleomorficzne, występujące z częstością 1:1000 do 1:2500 żywych urodzeń, będące jedną z najczęstszych przyczyn wrodzonych wad serca dziedziczonych autosomalnie dominująco. Patogeneza opiera się na mutacjach genów kodujących białka szlaku sygnałowego RAS/MAPK, prowadzących do konstytutywnej aktywacji tego szlaku, co zaburza regulację wzrostu i proliferacji komórek. Najczęstsze mutacje dotyczą genów PTPN11 (ok. 50% przypadków), SOS1 (10-20%), RAF1 (5-17%), RIT1 (ok. 5%) oraz KRAS (2-5%). Mutacje w genie PTPN11 wiążą się z klasycznym fenotypem i zwężeniem zastawki płucnej, RAF1 z kardiomiopatią przerostową, a KRAS z cięższymi formami zespołu. Diagnostyka genetyczna potwierdza rozpoznanie w 70-80% przypadków, wykorzystując panele genowe oraz sekwencjonowanie eksomu lub genomu. W około 15-20% przypadków mutacje nie są wykrywane, co sugeruje istnienie nieznanych genów zaangażowanych w patogenezę.
białaczka, cecha dysmorficzna, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, ekspresja genu, fosfataza tyrozynowa SHP-2, funkcja poznawcza, kardiomiopatia przerostowa, kaskada sygnałowa, korelacja genotyp-fenotyp, mutacja de novo, mutacja genetyczna, mutacja zarodkowa, neurofibromatoza typu 1, niewrażliwość na hormon wzrostu, niskorosłość, opóźnienie rozwojowe, poradnictwo genetyczne, receptor GH, różnicowanie komórek, sekwencjonowanie całego eksomu, szlak sygnałowy Ras/MAPK, wrodzona choroba serca, wrodzona wada serca, zespół Costello, zespół LEOPARD, zespół Noonana, zespół sercowo-twarzowo-skórny, zwężenie zastawki płucnej - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół retta – Diagnostyka i diagnoza
Zespół Retta to rzadkie, ciężkie zaburzenie neurorozwojowe, występujące głównie u dziewcząt, charakteryzujące się okresem regresji rozwojowej między 6 a 18 miesiącem życia, po początkowym prawidłowym rozwoju. Diagnoza kliniczna opiera się na spełnieniu kluczowych kryteriów, takich jak utrata celowych ruchów rąk, utrata mowy, zaburzenia chodu oraz stereotypowe ruchy rąk, a także na obserwacji spowolnienia wzrostu obwodu głowy prowadzącego do mikrocefalii. Diagnostyka różnicowa obejmuje wykluczenie urazów okołoporodowych, chorób neurometabolicznych oraz innych zaburzeń rozwojowych, takich jak autyzm, zespół Angelmana czy mózgowe porażenie dziecięce. Wspierające objawy to m.in. zaburzenia oddychania, skolioza, bruksizm, nieprawidłowe wzorce snu oraz zmniejszona reakcja na ból. Średni wiek diagnozy wynosi 2,7 roku dla postaci klasycznej i 3,8 roku dla postaci atypowej, co podkreśla potrzebę wczesnej identyfikacji i interwencji.
badanie genetyczne, bruksizm, ceroidolipofuscynoza neuronalna, diagnoza kliniczna, elektroencefalografia, elektrokardiografia, elektromiografia, mikrocefalia nabyta, mikrocefalia wrodzona, MLPA, mózgowe porażenie dziecięce, mutacja MECP2, regresja rozwojowa, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie całego eksomu, sekwencjonowanie nowej generacji, sekwencjonowanie Sangera, skolioza, zaburzenie napięcia mięśniowego, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zespół Angelmana, zespół Retta - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie kanału kręgowego – Patofizjologia i mechanizm
Zwężenie kanału kręgowego to schorzenie najczęściej nabyte, związane z procesami degeneracyjnymi kręgosłupa, obejmującymi degenerację krążka międzykręgowego, przerost więzadła żółtego oraz zmiany kostne takie jak osteofity i kręgozmyk. Patogeneza obejmuje trzy fazy według Kirkaldy-Willisa: dysfunkcję, niestabilność i stabilizację, prowadząc do zwężenia kanału i ucisku struktur nerwowych. Kluczową rolę odgrywa przerost więzadła żółtego, obecny u 95,5% pacjentów, oraz tropizm stawów międzywyrostkowych, który wpływa na biomechanikę i niestabilność kręgosłupa. Na poziomie molekularnym istotne są nadaktywność TGF-β i BMP, które przez szlaki SMAD i MAPK indukują proliferację osteoblastów i chondrocytów, prowadząc do przerostu i skostnienia. Przewlekły stan zapalny z udziałem Angptl2 i IL-6 powoduje włóknienie więzadła żółtego, co zwiększa jego sztywność i przyczynia się do kompresji nerwów.
achondroplazja, ankyloza, ankyloza stawów, białko morfogenetyczne kości, ból korzeniowy, choroba zwyrodnieniowa, chromanie neurogenne, degeneracja krążka międzykręgowego, interleukina-6, kręgozmyk, niedokrwienie, niestabilność kręgosłupa, osteofity, przepuklina krążka międzykręgowego, przewlekły stan zapalny, radikulopatia, sekwencjonowanie całego eksomu, staw międzykręgowy, szlak sygnałowy, transformujący czynnik wzrostu beta, więzadło żółte, zastój żylny, zwężenie kanału kręgowego, zwężenie otworów międzykręgowych, zwłóknienie - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół hipoplastycznego lewego serca – Etiologia i przyczyny
Zespół hipoplastycznego lewego serca (HLHS) to ciężka wrodzona wada serca charakteryzująca się niedorozwojem lewej komory, zastawki mitralnej, zastawki aortalnej oraz aorty wstępującej. Występuje z częstością 0,016-0,036% żywych urodzeń, a bez leczenia śmiertelność wynosi 100%. Etiologia HLHS jest wieloczynnikowa, z silnym podłożem genetycznym, obejmującym mutacje w genach takich jak GJA1, HAND1, NKX2-5, NOTCH1, RBFOX2, MYH6 i LRP2. Dziedziczenie może mieć charakter autosomalny recesywny lub dominujący, a HLHS często współwystępuje z zespołami genetycznymi, m.in. zespołem Turnera, Jacobsena, Holt-Orama oraz trisomiami 13 i 18. Ryzyko powtórzenia wady w kolejnych ciążach wynosi 2-4%, wzrastając do 25% w rodzinach z dwoma dotkniętymi dziećmi. Podstawowy defekt powstaje między 4. a 8. tygodniem ciąży, a hipoplazja lewej komory rozwija się już około E11.5-12.5 w modelu mysim, co potwierdza hipotezę „no flow, no grow” dotyczącą zależności rozwoju struktur serca od przepływu krwi.
aorta wstępująca, cukrzyca przedciążowa, cytomegalowirus, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, embriogeneza, heterogenność genetyczna, hipoksja, hipoteza no flow no grow, koneksyna 43, lewa komora, niedokrwistość, niedotlenienie, otwór owalny, przegroda przedsionkowa, przewód tętniczy, różyczka, sekwencjonowanie całego eksomu, teratogen, trisomia 13, trisomia 18, wirus opryszczki, wrodzona wada serca, zastawka aortalna, zastawka mitralna, zespół Edwardsa, zespół hipoplastycznego lewego serca, zespół Holt-Orama, zespół Patau, zespół Smith-Lemli-Opitz, zespół Turnera - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwory nerwów obwodowych – Patofizjologia i mechanizm
Nowotwory nerwów obwodowych (PNST) to heterogenna grupa zmian nowotworowych wywodzących się z osłonek nerwów obwodowych, charakteryzująca się proliferacją komórek Schwanna i ekspresją białka S-100. Kluczową rolę w ich patogenezie odgrywają mutacje genów supresorowych, zwłaszcza NF1 (locus 17q11.2) i NF2, które prowadzą do niekontrolowanego wzrostu komórek i progresji nowotworu. W przypadku złośliwych nowotworów osłonek nerwów obwodowych (MPNST) inaktywacja NF1, CDKN2A/B oraz mutacje w genach kompleksu represyjnego Polycomb (SUZ12, EED) są kluczowymi zdarzeniami molekularnymi inicjującymi transformację złośliwą. Aktywacja ścieżek sygnałowych RAS-RAF-MEK-ERK (MAPK) i PI3K-AKT-mTOR, wynikająca z utraty funkcji neurofibrominy, sprzyja proliferacji i przeżyciu komórek nowotworowych. Diagnostyka immunohistochemiczna obejmuje markery takie jak S-100, SOX10, EGFR, neurofibrominowa i p16, które pomagają różnicować MPNST od łagodnych zmian, przy czym czułość ekspresji S-100 i SOX10 wynosi odpowiednio 41% i 18%.
ekspozycja na promieniowanie, ekspresja SOX10, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, guz osłonek nerwowych, komórka Schwanna, MPNST, mutacja CDKN2A, nerwiak osłonkowy, nerwiakowłókniak, nerwiakowłókniak splotowaty, neurofibromatoza, neurofibromatoza typu 1, neurofibromatoza typu 2, NF1, NF2, nowotwór nerwu obwodowego, osłonka nerwu obwodowego, porównawcza hybrydyzacja genomowa, schwannoma, schwannomatoza, sekwencjonowanie całego eksomu, zespół Carneya, złośliwy nowotwór osłonek nerwów obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Naczyniak krwotoczny dziedziczny – Etiologia i przyczyny
Naczyniakowatość krwotoczna dziedziczna (HHT, choroba Oslera-Webera-Rendu) to autosomalnie dominujące schorzenie genetyczne, wynikające głównie z mutacji w genach ENG (61% przypadków), ACVRL1 (37%) oraz rzadziej SMAD4 (2%), które kodują białka szlaku sygnałowego TGF-β/BMP. Mutacje te prowadzą do haploinsuficjencji i zaburzeń funkcji śródbłonka, skutkując powstawaniem teleangiektazji i malformacji tętniczo-żylnych (AVM) w skórze, błonach śluzowych oraz narządach wewnętrznych (płuca, mózg, wątroba). Fenotypowo HHT1 (ENG) cechuje się wcześniejszym wystąpieniem objawów i wyższym ryzykiem AVM w płucach i mózgu, natomiast HHT2 (ACVRL1) manifestuje się później z dominującymi AVM w wątrobie. Diagnostyka opiera się na kryteriach Curaçao oraz badaniach genetycznych, które potwierdzają mutacje w genach HHT, co jest szczególnie istotne u pacjentów z niepełną kliniczną manifestacją choroby. Wczesne wykrycie i monitorowanie AVM jest kluczowe dla zapobiegania powikłaniom, takim jak krwotoki, udary czy niewydolność serca.
choroba Oslera-Webera-Rendu, dziedziczenie autosomalnie dominujące, epistaxis, haploinsuficjencja, krwawienie z nosa, krwotok mózgowy, malformacja naczyniowa, malformacja naczyniowa wątroby, malformacja tętniczo-żylna, mutacja genetyczna, mutacja genu, naczyniakowatość krwotoczna dziedziczna, naczyniowy czynnik wzrostu śródbłonka, niedokrwistość, połączenie tętniczo-żylne, ropień mózgu, sekwencjonowanie całego eksomu, sekwencjonowanie całego genomu, teleangiektazja, VEGF, zaburzenie angiogenezy - Leksykon chorób i schorzeń
Zaćma dziecięca – Diagnostyka i diagnoza
Zaćma dziecięca, występująca u około 3-4 na 10 000 noworodków w Wielkiej Brytanii, jest jedną z głównych przyczyn uleczalnej ślepoty dziecięcej. Wczesne rozpoznanie, oparte na badaniu przesiewowym z testem czerwonego refleksu w ciągu 72 godzin po urodzeniu oraz w 6-8 tygodniu życia, jest kluczowe dla zapobiegania niedowidzeniu i trwałemu uszkodzeniu wzroku. Diagnostyka okulistyczna obejmuje badanie w lampie szczelinowej, ocenę ostrości wzroku, pomiar ciśnienia wewnątrzgałkowego, badanie dna oka oraz ultrasonografię w przypadku znacznego zmętnienia soczewki. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić m.in. siatkówczaka, przetrwałe unaczynienie płodowe, retinopatię wcześniaków oraz inne choroby siatkówki. W przypadku zaćmy obustronnej wskazane jest wykonanie badań laboratoryjnych (m.in. badanie moczu na cukry redukujące, testy TORCH, VDRL, poziomy wapnia, fosforu, glukozy i galaktokinazy) oraz diagnostyki genetycznej, która identyfikuje mutacje w około 50-90% przypadków i umożliwia precyzyjne poradnictwo genetyczne.
amblyopia, badanie dna oka, choroba Coatsa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dziedziczenie autosomalnie dominujące, galaktozoemia, jaskra, konwolucyjna sieć neuronowa, lampa szczelinowa, leniwe oko, leukokoria, niedowidzenie, oczopląs, ostrość wzroku, retinopatia wcześniaków, sekwencjonowanie całego eksomu, sekwencjonowanie nowej generacji, siatkówczak, ślepota dziecięca, test czerwonego refleksu, toksokaroza, ultrasonografia oka, zaćma dziecięca, zaćma wrodzona, zakażenie TORCH, zez - Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzone zespoły miasteniczne – Leczenie
Wrodzone zespoły miasteniczne (CMS) to heterogenna grupa genetycznych zaburzeń przekaźnictwa nerwowo-mięśniowego, wymagająca precyzyjnej diagnostyki genetycznej dla optymalizacji leczenia. Terapia farmakologiczna opiera się na mechanizmach zwiększających dostępność acetylocholiny (ACh) w szczelinie synaptycznej lub skracających czas trwania prądu synaptycznego w zespole powolnego kanału. Inhibitory acetylocholinesterazy (AChEI), takie jak pirydostygmina i neostygmina, są skuteczne w CMS presynaptycznych, postsynaptycznych (np. mutacje CHRNE, RAPSN) oraz w defektach glikozylacji, ale przeciwwskazane w zespole powolnego kanału, CMS z mutacją DOK7, COLQ, COL13A1, LAMB2, LRP4 i MUSK. Agoniści receptorów β2-adrenergicznych (efedryna, salbutamol) stosowani są zwłaszcza w CMS z DOK7, COLQ, COL13A1, LRP4 i MUSK, z dawkowaniem salbutamolu do 12 mg/dobę u dorosłych oraz odpowiednio dostosowanym u dzieci. 3,4-diaminopirydyna (3,4-DAP) zwiększa presynaptyczne uwalnianie ACh i jest stosowana jako terapia uzupełniająca lub pierwszego rzutu w wybranych podtypach. Fluoksetyna i chinidyna, blokery kanałów receptorów ACh, są preferowane w zespole powolnego kanału. Leczenie wspomagające obejmuje fizjoterapię, terapię zajęciową, logopedię oraz wsparcie oddechowe i żywieniowe, w tym wentylację nieinwazyjną i żywienie enteralne. Regularna, multidyscyplinarna opieka jest niezbędna do monitorowania skuteczności terapii i progresji choroby.
4-diaminopirydyna, acetazolamid, acetylocholina, amifamprydyna, amiloryd, antysensowny oligonukleotyd, azatiopryna, chinidyna, CPAP, efedryna, fluoksetyna, gastrostomia, inhibitor acetylocholinesterazy, jejunostomia, miastenia gravis, neostygmina, pirydostygmina, prednizon, przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, salbutamol, sekwencjonowanie całego eksomu, spironolakton, teofilina, wrodzony zespół miasteniczny, zespół powolnego kanału, zespół szybkiego kanału, żywienie enteralne - Leksykon chorób i schorzeń
Różnice w rozwoju płciowym – Epidemiologia
Różnice w rozwoju płciowym (DSD) to heterogenna grupa wrodzonych stanów charakteryzujących się atypowym rozwojem chromosomalnym, gonadowym i/lub anatomicznym płci. Częstość występowania DSD z wyraźnymi nieprawidłowościami genitaliów wynosi od 1:1000 do 1:5500 żywych urodzeń, z łagodniejszymi formami sięgającymi nawet 1:200. Klasyfikacja DSD dzieli je na trzy główne grupy: DSD związane z chromosomami płciowymi (częstość 17/100 000 żywych urodzeń rocznie), 46,XY DSD (12/100 000) oraz 46,XX DSD (8/100 000). Najczęstszą przyczyną 46,XX DSD jest wrodzona hiperplazja nadnerczy (CAH) z niedoborem 21-hydroksylazy, występująca z częstością 1:14 000–15 000 urodzeń. Diagnostyka DSD może nastąpić prenatalnie (np. na podstawie USG) lub po urodzeniu, a także w okresie dojrzewania, zwłaszcza w przypadku opóźnionego dojrzewania lub braku miesiączki. Wczesna i precyzyjna diagnostyka jest kluczowa dla optymalizacji leczenia i jakości życia pacjentów, jednak etiologia pozostaje nierozpoznana u 40–50% przypadków, szczególnie w 46,XY DSD.
46, atypowe genitalia, diagnoza etiologiczna, dysforia płciowa, dysgerminoma, gonadektomia, jądro niewyczuwalne, korelacja genotyp-fenotyp, mieszana dysgenezja gonad, niedobór 21-hydroksylazy, niewrażliwość na androgeny, nowotwór komórek rozrodczych, różnica w rozwoju płciowym, rozwój płciowy, sekwencjonowanie całego eksomu, sekwencjonowanie całego genomu, sekwencjonowanie nowej generacji, spodziectwo, wrodzona hiperplazja nadnerczy, XY DSD, zespół Klinefeltera, zespół Turnera - Leksykon chorób i schorzeń
Spontaniczne rozwarstwienie tętnicy wieńcowej – Patofizjologia i mechanizm
Spontaniczne rozwarstwienie tętnicy wieńcowej (SCAD) to nieiatrogenne, nietraumatyczne rozdzielenie warstw ściany tętnicy wieńcowej, prowadzące do powstania krwiaka śródściennego i ucisku prawdziwego światła naczynia, co skutkuje niedokrwieniem mięśnia sercowego i potencjalnie zawałem. Dwa główne mechanizmy patogenetyczne to „inside-out” – przerwanie śródbłonka i napływ krwi z prawdziwego światła do przestrzeni podśródbłonkowej, oraz „outside-in” – pęknięcie vasa vasorum i krwawienie śródścienne. Dominującym mechanizmem jest prawdopodobnie „outside-in”. SCAD występuje najczęściej u młodych kobiet (ponad 80%), zwłaszcza w okresie okołoporodowym, związaną z wpływem hormonów płciowych (estrogen, progesteron) oraz czynnikami genetycznymi, takimi jak mutacje w locus PHACTR1 i obecność dysplazji włóknisto-mięśniowej (FMD). Czynniki wyzwalające obejmują stres fizyczny i emocjonalny, choroby zapalne oraz zaburzenia tkanki łącznej (np. zespół Ehlersa-Danlosa, Marfana). Angiografia wieńcowa i obrazowanie wewnątrznaczyniowe (ICI) są kluczowe w diagnostyce, pozwalając odróżnić SCAD od rozwarstwienia miażdżycowego i jatrogennego.
angiografia wieńcowa, beta-bloker, dysplazja włóknisto-mięśniowa, krwiak śródścienny, nagła śmierć sercowa, niedokrwienie mięśnia sercowego, obrazowanie wewnątrznaczyniowe, obrazowanie wewnątrzwieńcowe, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, sarkoidoza, sekwencjonowanie całego eksomu, spontaniczne rozwarstwienie tętnicy wieńcowej, toczeń rumieniowaty układowy, układowe zapalenie naczyń, zapalenie tętnic Takayasu, zapalna choroba jelit, zawał mięśnia sercowego, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Loeya-Dietza, zespół Marfana - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół zapalny wielonarządowy u dzieci (mis-c) – Patofizjologia i mechanizm
Zespół zapalny wielonarządowy u dzieci (MIS-C) jest rzadkim, opóźnionym powikłaniem po zakażeniu SARS-CoV-2, manifestującym się ciężką, układową reakcją zapalną obejmującą serce, płuca, nerki, mózg, skórę, oczy i przewód pokarmowy. Patofizjologia MIS-C opiera się na nadmiernej odpowiedzi immunologicznej, charakteryzującej się burzą cytokinową z podwyższonymi poziomami IL-1, IL-6, IL-8, IL-10, IL-17, IL-18, IFN-γ oraz TNF, a także limfopenią komórek T CD4+ i CD8+. Mechanizmy patogenetyczne obejmują działanie białka kolczastego SARS-CoV-2 jako superantygenu, mimikrę molekularną między białkiem nukleokapsydu wirusa a ludzkim białkiem SNX8, dysfunkcję śródbłonka oraz zaburzenia bariery jelitowej, co umożliwia przedłużoną ekspozycję na antygeny wirusa. Genetyczne predyspozycje, w tym warianty w genach C6, C9, FREM1, MPO i innych, mogą zwiększać ryzyko rozwoju MIS-C. Klinicznie MIS-C wykazuje cechy częściowo pokrywające się z chorobą Kawasakiego, zespołem wstrząsu toksycznego i limfohistiocytozą hemofagocytarną, jednak jest odrębnym zespołem o bardziej nasilonej odpowiedzi zapalnej i różnicach w wieku pacjentów oraz parametrach laboratoryjnych, takich jak trombocytopenia i eozynopenia.
białko nukleokapsydu, białko spike, burza cytokinowa, choroba autoimmunologiczna, choroba Kawasakiego, cukrzyca typu 1, cytokina prozapalna, czynnik martwicy nowotworów, dysfunkcja śródbłonka, dysregulacja immunologiczna, immunoglobulina dożylna, komórki NK, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwzapalny, limfohistiocytoza hemofagocytarna, limfopenia komórek T, mechanizm immunologiczny, mimikra molekularna, reakcja autoimmunologiczna, reakcja zapalna, receptor komórki T, receptor Toll-podobny, sekwencjonowanie całego eksomu, stwardnienie rozsiane, superantygen bakteryjny, szczepienie przeciwko COVID-19, test serologiczny, układ dopełniacza, układ odpornościowy, wymaz z nosogardzieli, zakażenie SARS-CoV-2, zespół aktywacji makrofagów, zespół wstrząsu toksycznego, zespół zapalny wielonarządowy u dzieci - Leksykon chorób i schorzeń
Epidermolysis bullosa – Diagnostyka i diagnoza
Epidermolysis bullosa (EB) to grupa genetycznych chorób charakteryzujących się pęcherzami i nadżerkami skóry powstającymi w wyniku minimalnych urazów mechanicznych. Diagnostyka EB opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, badaniu dermatologicznym oraz biopsji skóry, z wykorzystaniem mapowania immunofluorescencyjnego (IFM) i mikroskopii elektronowej transmisyjnej (TEM). Biopsja pozwala na klasyfikację EB do czterech typów w zależności od poziomu oddzielania się warstw skóry: EBS (naskórek), JEB (blaszka jasna), DEB (poniżej blaszki gęstej) oraz zespół Kindlera (mieszany poziom). Badania genetyczne, w tym sekwencjonowanie nowej generacji (NGS), WES i metoda Sangera, umożliwiają potwierdzenie diagnozy, identyfikację mutacji, określenie wzorca dziedziczenia oraz kwalifikację do diagnostyki prenatalnej i terapii celowanych.
amniocenteza, bezpośrednia immunofluorescencja, biopsja kosmówki, biopsja skóry, choroba pęcherzowa, diagnostyka prenatalna, diagnostyka różnicowa, epidermolysis bullosa, epidermolysis bullosa simplex, korelacja genotyp-fenotyp, mikroskopia elektronowa transmisyjna, nadżerki skórne, pęcherze skórne, połączenie skórno-naskórkowe, poradnictwo genetyczne, porfiria, pośrednia immunofluorescencja, przeciwciała monoklonalne, rogowiec dłoni i stóp, rybia łuska, sekwencjonowanie całego eksomu, sekwencjonowanie metodą Sangera, sekwencjonowanie nowej generacji, wrażliwość skóry, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Kindlera, zespół wielodyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ehlersa-danlosa – Patofizjologia i mechanizm
Zespół Ehlersa-Danlosa (ZED) to heterogenna grupa dziedzicznych zaburzeń tkanki łącznej, wynikających z mutacji w co najmniej 20 genach, głównie kodujących kolagen i białka macierzy pozakomórkowej. Klasyczny ZED (cZED) jest najczęściej związany z mutacjami w genach COL5A1 i COL5A2, prowadzącymi do haploinsuficjencji kolagenu typu V, co skutkuje hipermobilnością stawów, nadmierną elastycznością skóry i kruchością tkanek. Naczyniowy ZED (vZED), spowodowany mutacjami w COL3A1, charakteryzuje się ryzykiem pęknięcia dużych tętnic i innych poważnych powikłań naczyniowych, a jego patogeneza obejmuje zaburzenia szlaku sygnałowego PLC/IP3/PKC/ERK. Hipermobilny ZED (hZED), stanowiący 80-90% przypadków, pozostaje bez jednoznacznie zidentyfikowanego podłoża genetycznego, choć niedawno wykryto warianty w genie KLK15 z rodziny Kalikrein, co otwiera nowe perspektywy diagnostyczne i terapeutyczne.
autofagia, celiprolol, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, elastyna, fibroblast, fibronektyna, gen COL5A1, haploinsuficjencja, hipermobilność stawów, hipermobilny zespół Ehlersa-Danlosa, indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste, integryna, klasyczny zespół Ehlersa-Danlosa, kolagen, kolagen typu III, macierz pozakomórkowa, mutacja de novo, mutacje genów, naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, nieprawidłowo sfałdowane białka, pęknięcie tętnicy, przetoka tętniczo-żylna, retikulum endoplazmatyczne, rozwarstwienie tętnicy, sekwencjonowanie całego eksomu, stres retikulum endoplazmatycznego, tętniak wewnątrzczaszkowy, tkanka łączna, zaburzenia tkanki łącznej, zespół Ehlersa-Danlosa - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych – Epidemiologia
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) to rzadki, ale wysoce agresywny nowotwór nabłonka dróg żółciowych, stanowiący 10-15% pierwotnych nowotworów wątroby i 3% nowotworów przewodu pokarmowego. Globalna zapadalność wynosi od 0,3 do 6/100 000 rocznie, z najwyższą w Azji Południowo-Wschodniej (np. Tajlandia – 85/100 000). W USA diagnozuje się około 8 000 nowych przypadków rocznie (1-2/100 000). Rak dzieli się na trzy podtypy: wewnątrzwątrobowy (ICC, 10%), okołownękowy (pCCA, 50%) i dystalny (dCCA, 40%). W ostatnich dekadach obserwuje się wzrost zachorowań na ICC o 128% w USA (1973-2012), podczas gdy częstość raka zewnątrzwątrobowego pozostaje stabilna. Średni wiek zachorowania to 70-72 lata, z przewagą mężczyzn (stosunek 1,5:1). Pięcioletnie przeżycie ogólne wynosi 15,2%, z najgorszym rokowaniem dla ICC (8-9%) i lepszym dla raka brodawki Vatera (34,5%). Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są lokalizacja, stadium zaawansowania, możliwość resekcji chirurgicznej (ok. 25-30% guzów jest resekcyjnych) oraz zajęcie węzłów chłonnych. Całkowita resekcja z ujemnymi marginesami zwiększa 5-letnie przeżycie do około 40%.
brodawka Vatera, cholangiocarcinoma, cholangiografia rezonansu magnetycznego, choroba Caroliego, cytologia szczoteczkowa, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, guz Klatskina, inhibitor punktów kontrolnych immunologicznych, marskość wątroby, nabłonek dróg żółciowych, naciekanie okołonerwowe, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, niedrożność dróg żółciowych, nowotwór przewodu pokarmowego, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, pierwotny nowotwór wątroby, przywra wątrobowa, rak wątrobowokomórkowy, rak wewnątrzwątrobowy, sekwencjonowanie całego eksomu, sekwencjonowanie genomu, torbiel dróg żółciowych, torbiel przewodu żółciowego, wirusowe zapalenie wątroby, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zajęcie węzłów chłonnych, zapalenie dróg żółciowych, zapalna choroba jelit - Leksykon chorób i schorzeń
Epidermolysis bullosa – Epidemiologia
Epidermolysis bullosa (EB) to heterogenna grupa rzadkich chorób genetycznych charakteryzujących się kruchością skóry i błon śluzowych, prowadzących do powstawania pęcherzy i nadżerek po minimalnych urazach mechanicznych. Epidemiologia EB wykazuje znaczne zróżnicowanie geograficzne i metodologiczne, z zapadalnością wahaącą się od około 19,6 do 67,8 przypadków na milion żywych urodzeń oraz chorobowością od 6,0 do 54,0 przypadków na milion populacji w różnych krajach. Najczęstszym podtypem jest EB simplex (EBS) stanowiący 70-92% przypadków, z zapadalnością 7,87/milion żywych urodzeń i chorobowością 6,0/milion populacji. Dystroficzne EB (DEB) stanowi 25-30% przypadków, z zapadalnością dominującej formy 2,12, a recesywnej 3,05/milion żywych urodzeń oraz chorobowością około 3,3/milion populacji. Złączeniowe EB (JEB) to około 5% przypadków, z zapadalnością 2,68/milion żywych urodzeń i chorobowością 0,49/milion populacji, natomiast zespół Kindlera (KEB) jest najrzadszy, z około 400 zgłoszonymi przypadkami na świecie. EB dotyka obie płcie i wszystkie grupy etniczne, choć obserwuje się geograficzne różnice związane z czynnikami genetycznymi i społeczno-kulturowymi, np. wysokim odsetkiem małżeństw konsanguinicznych w niektórych regionach. Śmiertelność jest najwyższa w JEB-Herlitz, gdzie niemal wszystkie niemowlęta umierają w ciągu 1-2 lat życia. U pacjentów z recesywną dystroficzną EB (RDEB) obserwuje się wysokie ryzyko rozwoju raka kolczystokomórkowego (SCC), z wystąpieniem SCC już od 16 roku życia i skumulowanym ryzykiem sięgającym do 76,1% do 35 roku życia w ciężkiej postaci RDEB-GS.
atopowe zapalenie skóry, badanie kliniczne, beremagene geperpavec, diagnostyka genetyczna, dupilumab, dystroficzne epidermolysis bullosa, epidermolysis bullosa, epidermolysis bullosa simplex, fibroblast, gentamycyna, indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste, nadżerki, poradnictwo genetyczne, przeszczep szpiku kostnego, rak kolczystokomórkowy, recesywna dystroficzna epidermolysis bullosa, repozycjonowanie leków, ryzyko zgonu, sekwencjonowanie całego eksomu, sekwencjonowanie nowej generacji, terapia genowa, terapia komórkowa, zapalenie skóry, zespół Kindlera