aktywny węgiel
Aktywny węgiel (carbo activatus) to substancja otrzymywana w wyniku karbonizacji materiałów organicznych, charakteryzująca się wyjątkowo dużą powierzchnią właściwą (do 2000 m²/g) i wysoką zdolnością adsorpcyjną. W medycynie stosowany jest jako adsorbent, który wiąże toksyny, leki, bakterie i gazy w przewodzie pokarmowym, uniemożliwiając ich wchłanianie do krwiobiegu.
Główne zastosowanie aktywnego węgla w praktyce klinicznej obejmuje leczenie ostrych zatruć doustnych lekami i innymi substancjami toksycznymi. Jest najbardziej skuteczny, gdy zostanie podany w ciągu pierwszej godziny od spożycia trucizny. Typowa dawka dla dorosłych w zatruciach wynosi 50-100 g, natomiast dla dzieci 1-2 g/kg masy ciała, podawane w postaci zawiesiny wodnej.
Aktywny węgiel wykazuje ograniczoną skuteczność w przypadku zatruć alkoholami, metalami ciężkimi, cyjankami, kwasami i zasadami. Jego podanie jest przeciwwskazane u pacjentów z niedrożnością przewodu pokarmowego oraz w przypadku spożycia substancji żrących, gdyż może utrudniać endoskopową ocenę stopnia uszkodzenia błony śluzowej. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest zaparcie, rzadziej wymioty, a do powikłań należy aspiracja do dróg oddechowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Arechin 250 mg
Przedawkowanie chlorochiny stanowi stan zagrożenia życia, szczególnie u dzieci, ze względu na jej wolną eliminację i toksyczny wpływ na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz neurologiczny. Objawy obejmują wczesne nudności i wymioty, ciężkie zaburzenia rytmu serca (poszerzenie zespołu QRS, bradyarytmie, wydłużenie QT, torsade de pointes, migotanie komór), niewydolność krążenia i oddechową, drgawki, śpiączkę, a także objawy oczne i nerkowe. Występują również reakcje uczuleniowe, takie jak obrzęk krtani i pęcherze skórne. Objawy kardiologiczne i oddechowe są potencjalnie zagrażające życiu i wymagają natychmiastowej interwencji.
aktywny węgiel, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, chlorochina fosforan, ciśnienie skurczowe krwi, ciśnienie tętnicze krwi, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dializa otrzewnowa, drgawka, duszność, działanie kardiotoksyczne, hemodializa, hemoglobinuria, kardiowersja, migotanie komór, migotanie przedsionków, niewydolność krążenia, niewydolność oddechowa, obrzęk krtani, odstęp QT, płukanie żołądka, rytm węzłowy, skąpomocz, śpiączka, szumy uszne, tachykardia komorowa, tachykardia nadkomorowa, torsade de pointes, transfuzja wymienna, wodorowęglan sodu, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie oddechu, zespół QRS - Leksykon leków
Przedawkowanie – Atazanavir Zentiva 300 mg
Przedawkowanie atazanawiru, choć rzadkie, stanowi poważne zagrożenie kliniczne wymagające natychmiastowej interwencji. Badania wykazały, że jednorazowa dawka do 1200 mg (czterokrotnie przekraczająca standardową dawkę terapeutyczną 300 mg) może prowadzić do charakterystycznych objawów, takich jak żółtaczka wynikająca ze wzrostu stężenia bilirubiny pośredniej w surowicy, bez towarzyszących zaburzeń czynności wątroby. Dodatkowo obserwuje się wydłużenie odstępu PR w EKG, co wskazuje na zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego. Wysokie dawki mogą również predysponować do zaburzeń rytmu serca, choć dane są niepełne.