zapalenie napletka
Zapalenie napletka (łac. posthitis) to stan zapalny dotyczący napletka prącia, często występujący jednocześnie z zapaleniem żołędzi prącia (łac. balanitis). Połączenie obu tych stanów zapalnych określa się terminem balanoposthitis. Schorzenie to dotyka mężczyzn w różnym wieku, jednak szczególnie często występuje u pacjentów niezachowujących odpowiedniej higieny intymnej, osób z cukrzycą oraz przy anatomicznym zwężeniu napletka (stulejce).
Etiologia zapalenia napletka obejmuje czynniki infekcyjne (bakterie, grzyby, wirusy), alergiczne, drażniące oraz dermatozy. Najczęstszymi patogenami wywołującymi zapalenie są Candida albicans, bakterie tlenowe i beztlenowe (w tym Gardnerella vaginalis) oraz krętki blade. Objawy kliniczne obejmują zaczerwienienie, obrzęk, ból napletka, świąd, pieczenie, nieprzyjemny zapach, wydzielinę spod napletka oraz niekiedy trudności w odprowadzaniu napletka.
Diagnostyka zapalenia napletka opiera się na badaniu klinicznym, badaniach mikrobiologicznych (posiew, PCR), a w wybranych przypadkach na biopsji zmian. Leczenie jest ukierunkowane na czynnik etiologiczny i obejmuje poprawę higieny intymnej, stosowanie miejscowych lub ogólnoustrojowych leków przeciwgrzybiczych, antybiotyków lub kortykosteroidów. W przypadkach nawracających zapaleń lub współistniejącej stulejki może być konieczne leczenie chirurgiczne – obrzezanie.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Stulejka – Patofizjologia i mechanizm
Stulejka (phimosis) to stan, w którym napletek nie może być odciągnięty zza żołędzi prącia, występujący w formie fizjologicznej u niemowląt i małych dzieci lub patologicznej u dorosłych. Stulejka fizjologiczna charakteryzuje się pierścieniem zwężenia kilka milimetrów proksymalnie od ujścia napletka i zwykle ustępuje samoistnie wraz z wiekiem. Natomiast stulejka patologiczna, często spowodowana przez Balanitis Xerotica Obliterans (BXO) – autoimmunologiczne schorzenie skóry – cechuje się stwardniałym, zwłókniałym pierścieniem 1-2 cm proksymalnie od ujścia napletka. Patogeneza stulejki patologicznej obejmuje procesy zapalne, bliznowacenie i utratę elastyczności napletka, często wywołane nawracającymi infekcjami, urazami, chorobami skóry (np. łuszczyca, liszaj płaski) oraz cukrzycą, która predysponuje do infekcji i powikłań. Mikropęknięcia powstałe podczas siłowego odciągania napletka nasilają bliznowacenie i zwężenie ujścia.
balanitis xerotica obliterans, choroby przenoszone drogą płciową, etiologia autoimmunologiczna, hialinizacja, higiena osobista, hiperkeratoza, keratynizacja, liszaj płaski, liszaj twardzinowy, martwica tkanek, niedokrwienie tkanek, rak płaskonabłonkowy prącia, smegma, stulejka, uszkodzenie nerek, wirus brodawczaka ludzkiego, zapalenie napletka, zapalenie żołędzi, zastój moczu, żołądź prącia - Leksykon chorób i schorzeń
Stulejka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Stulejka (phimosis) to stan, w którym napletek nie może być odciągnięty znad żołędzi prącia, występujący fizjologicznie u niemowląt i małych chłopców oraz patologicznie u starszych pacjentów. Patologiczna stulejka może manifestować się obrzękiem, bolesnością, zaburzeniami mikcji (np. słaby strumień moczu, balonowanie napletka), krwiomoczem, nawracającymi infekcjami dróg moczowych, a także bólem podczas erekcji. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, wywiadzie oraz ewentualnych badaniach dodatkowych, takich jak badanie moczu czy USG układu moczowego. Wśród przyczyn patologicznych dominują stany zapalne (balanitis, balanoposthitis), bliznowacenie po urazach, liszaj twardzinowy (BXO), infekcje oraz czynniki metaboliczne, jak cukrzyca. Częstość występowania stulejki u chłopców w wieku szkolnym wynosi około 1%.
badanie moczu, balanoposthitis, balonowanie napletka, dysfunkcja seksualna, frenuloplastyka, infekcja dróg moczowych, klobetazol, kontrola glikemii, kortykosteroidy miejscowe, lek przeciwgrzybiczny, liszaj twardzinowy, martwica tkanek, obrzezanie, parafimoza, preputioplastyka, rak prącia, stulejka, stulejka fizjologiczna, stulejka patologiczna, zapalenie napletka, zapalenie żołędzi, zatrzymanie moczu, żołądź prącia - Leksykon chorób i schorzeń
Rak prącia – Diagnostyka i diagnoza
Rak prącia, choć rzadki (0,9-2,1/100 000 mężczyzn w Europie), stanowi istotne wyzwanie diagnostyczne ze względu na lokalizację i opóźnienia w zgłaszaniu się pacjentów. Około 95% przypadków to rak płaskonabłonkowy, diagnozowany na podstawie biopsji, która pozwala na ocenę typu histologicznego, gradingu, głębokości nacieku i inwazji naczyniowej. Diagnostyka obrazowa obejmuje USG, CT, MRI oraz PET-CT, które służą do oceny miejscowego zaawansowania i wykrywania przerzutów. MRI wykazuje czułość 80% (95% CI: 70-87%) i swoistość 96% (95% CI: 85-99%) w ocenie inwazji ciał jamistych, natomiast PET-CT charakteryzuje się czułością 91% i swoistością 100% w wykrywaniu przerzutów do węzłów chłonnych miednicy u pacjentów z potwierdzonymi przerzutami pachwinowymi. Kluczowa jest ocena węzłów chłonnych pachwinowych, gdyż ich zajęcie stanowi najważniejszy czynnik prognostyczny.
badanie histopatologiczne, badanie ultrasonograficzne, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja wartowniczego węzła chłonnego, biopsja wycięciowa, biopsja wycinkowa, brodawka płciowa, ciało jamiste, czerniak, inwazja naczyniowa, kłykcina kończysta, mięsak, mikroprzerzut, nowotwór złośliwy, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut, rak gruczołowo-płaskonabłonkowy, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, rak prącia, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, stopień zróżnicowania komórek nowotworowych, stulejka, system TNM, tomografia komputerowa, węzeł chłonny pachwinowy, zapalenie napletka, zapalenie żołędzi