biopsja wycinkowa
Biopsja wycinkowa to zabieg diagnostyczny polegający na pobraniu fragmentu tkanki w celu oceny histopatologicznej. Jest to jedna z najczęściej stosowanych technik biopsyjnych, umożliwiająca uzyskanie większych fragmentów materiału biologicznego w porównaniu z biopsją cienkoigłową.
Procedura ta jest wykonywana przy użyciu specjalnych narzędzi, takich jak kleszczyków biopsyjnych, nożyczek lub skalpela. Może być przeprowadzana w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym, w zależności od lokalizacji anatomicznej badanej zmiany. Biopsja wycinkowa znajduje zastosowanie w diagnostyce zmian skórnych, błon śluzowych, przewodu pokarmowego, układu moczowego i innych narządów dostępnych dla technik endoskopowych.
W przeciwieństwie do biopsji gruboigłowej czy cienkoigłowej, biopsja wycinkowa pozwala na uzyskanie większej ilości materiału, co zwiększa dokładność diagnostyczną, szczególnie w przypadku zmian nowotworowych. Umożliwia ocenę architektury tkanki, co jest kluczowe przy różnicowaniu zmian łagodnych i złośliwych. Jest procedurą powszechnie stosowaną w onkologii, gastroenterologii, dermatologii, ginekologii i wielu innych specjalnościach medycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba bowena – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Bowena, czyli rak kolczystokomórkowy in situ, to wczesna postać raka skóry ograniczona do naskórka, bez naciekania skóry właściwej. Klinicznie manifestuje się jako czerwone, łuszczące się, dobrze odgraniczone zmiany, najczęściej na obszarach eksponowanych na UV. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, dermoskopii (obserwacja łuszczącej powierzchni, charakterystycznych naczyń kłębuszkowatych i zmian barwnikowych) oraz przede wszystkim biopsji skóry (shave, punch lub wycinkowa), która pozostaje złotym standardem potwierdzenia rozpoznania. Histopatologia wykazuje pełną dysplazję naskórka z atypią keratynocytów, hiperkeratozę, parakeratozę i brak naciekania błony podstawnej. Immunohistochemia (markery PCNA, CK10, CK14, p16, p53, Ki-67, p27) wspomaga diagnostykę różnicową, zwłaszcza z chorobą Pageta. Nowoczesne metody obrazowania in vivo, takie jak mikroskopia konfokalna refleksyjna (RCM), pozwalają na ocenę zmian na poziomie komórkowym bez biopsji, szczególnie przydatne w postaci barwnikowej i monitorowaniu leczenia.
akantoza, badanie fizykalne skóry, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, biopsja ścinająca, biopsja skóry, biopsja sztancowa, biopsja wycinkowa, błona podstawna, choroba Bowena, choroba Pageta, cytokeratyna, dermoskopia, dysplazja naskórka, figura mitotyczna, hiperkeratoza, inwazyjny rak kolczystokomórkowy, keratynocyt, łuszczyca, mikroskopia konfokalna refleksyjna, parakeratoza, powierzchowny rak podstawnokomórkowy, rak kolczystokomórkowy in situ, rogowacenie słoneczne, wyprysk - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór jamy ustnej – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka nowotworu jamy ustnej opiera się na wieloetapowym procesie, rozpoczynającym się od szczegółowego badania klinicznego obejmującego ocenę warg, policzków, języka, dna jamy ustnej, dziąseł oraz podniebienia, ze zwróceniem uwagi na zmiany takie jak leukoplakia czy erytroplakia. Kluczową rolę odgrywa biopsja, w tym biopsja wycinkowa, aspiracyjna cienkoigłowa, cytologia złuszczeniowa oraz biopsja szczoteczkowa, które umożliwiają potwierdzenie obecności komórek nowotworowych i ocenę obecności wirusa HPV. Diagnostyka obrazowa, w tym tomografia komputerowa (TK), rezonans magnetyczny (MRI), pozytonowa tomografia emisyjna (PET-CT), zdjęcia rentgenowskie oraz ultrasonografia, pozwala na precyzyjne określenie lokalizacji, wielkości guza oraz ewentualnego zajęcia węzłów chłonnych i kości. Endoskopia (laryngoskopia, faryngoskopia, ezofagoskopia, bronchoskopia, panendoskopia) umożliwia ocenę rozległości zmian i wykrycie ewentualnych synchronicznych nowotworów.
analiza genomowa, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja płynna, biopsja szczoteczkowa, biopsja wycinkowa, bronchoskopia, chirurg szczękowo-twarzowy, cytologia złuszczeniowa, ezofagoskopia, gruczoł ślinowy, laryngoskopia, leukoplakia, naciekanie okołonerwowe, nowotwór jamy ustnej, panendoskopia, pozytonowa tomografia emisyjna, rak płaskonabłonkowy, rezonans magnetyczny, system TNM, sztuczna inteligencja w medycynie, tomografia komputerowa, węzły chłonne szyi, wirus HPV - Leksykon chorób i schorzeń
Powiększone węzły chłonne – Patofizjologia i mechanizm
Powiększenie węzłów chłonnych (limfadenopatia) jest wynikiem złożonych procesów immunologicznych, w których kluczową rolę odgrywa zwiększony napływ i proliferacja limfocytów T i B w węźle chłonnym, przewyższający ich odpływ. Mechanizm ten obejmuje prezentację antygenów, ekspansję klonalną komórek limfoidalnych oraz reakcję zapalną prowadzącą do rozciągnięcia torebki limfatycznej i miejscowej tkliwości. Limfadenopatia może mieć etiologię infekcyjną (wirusową, bakteryjną, grzybiczą, pasożytniczą), autoimmunologiczną (np. SLE, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza) lub nowotworową (chłoniaki, białaczki, przerzuty). Charakterystyka kliniczna węzłów (bolesność, konsystencja, mobilność, czas trwania) oraz lokalizacja (lokalna vs uogólniona) dostarczają istotnych wskazówek diagnostycznych, a uogólniona limfadenopatia często wskazuje na choroby systemowe lub nowotworowe. W diagnostyce pomocne są badania laboratoryjne (morfologia, serologie, testy immunologiczne) oraz obrazowe (USG, TK, MRI, PET), a złotym standardem pozostaje biopsja węzła chłonnego.
angina paciorkowcowa, białaczka, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja nacięciowa, biopsja wycinkowa, chłoniak, chłoniak Hodgkina, chłoniak nieziarniczy, choroba autoimmunologiczna, choroba Gauchera, choroba spichrzeniowa, dysfagia, ekspansja klonalna, gruźlica, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, infekcja wirusowa, komórka plazmatyczna, komórka prezentująca antygen, limfadenopatia, limfocyt, macierz pozakomórkowa, mononukleoza zakaźna, naczynie limfatyczne, płyn limfatyczny, powiększony węzeł chłonny, próba tuberkulinowa, przeciwciało przeciwjądrowe, przerzut nowotworowy, reumatoidalne zapalenie stawów, ropień węzła chłonnego, sarkoidoza, toczeń rumieniowaty układowy, toksoplazmoza, układ immunologiczny, układ siateczkowo-śródbłonkowy, uogólniona limfadenopatia, węzeł chłonny, zakażenie pasożytnicze, zapalenie migdałków, zespół nabytego niedoboru odporności - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wargi – Diagnostyka i diagnoza
Rak wargi, najczęściej będący rakiem płaskonabłonkowym, wymaga wczesnej i precyzyjnej diagnostyki obejmującej szczegółowe badanie fizykalne, wywiad z uwzględnieniem czynników ryzyka (palenie tytoniu, alkohol, ekspozycja na UV) oraz potwierdzenie histopatologiczne poprzez biopsję (wycinkową lub wycięciową) w znieczuleniu miejscowym. Cytologia eksfoliatywna stanowi metodę wstępną o ograniczonej wartości diagnostycznej. Po potwierdzeniu rozpoznania, niezbędne jest wykonanie badań obrazowych: tomografii komputerowej (TK) z kontrastem do oceny naciekania tkanek i przerzutów, rezonansu magnetycznego (MR) do oceny tkanek miękkich oraz pozytonowej tomografii emisyjnej (PET/CT) w celu wykrycia przerzutów regionalnych i odległych. Biopsja cienkoigłowa (FNA) powiększonych węzłów chłonnych szyi umożliwia ocenę obecności przerzutów. Diagnostyka molekularna, w tym ocena ekspresji p16, pozwala na identyfikację zakażenia HPV, co ma znaczenie prognostyczne i terapeutyczne. Klasyfikacja TNM (T, N, M) umożliwia określenie stadium zaawansowania, które jest kluczowe dla wyboru terapii i rokowania, z pięcioletnim przeżyciem sięgającym 100% w stadium I (guz <2 cm, bez przerzutów).
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, białko p16, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja wycięciowa, biopsja wycinkowa, bronchoskopia, endoskopia, ezofagoskopia, klasyfikacja TNM, laryngoskopia, liszaj płaski, panendoskopia, pantomogram, PET-CT, pozytonowa tomografia emisyjna, rak in situ, rak płaskonabłonkowy, rak wargi, rezonans magnetyczny, rogowacenie słoneczne wargi, tomografia komputerowa, wirus brodawczaka ludzkiego - Leksykon chorób i schorzeń
Włókniakogruczolak piersi – Leczenie
Włókniakogruczolak piersi (fibroadenoma) jest najczęstszym łagodnym guzem piersi, występującym u około 10% kobiet w wieku reprodukcyjnym (15-35 lat). Zmiana ta jest hormonozależna, często zmienia rozmiar w trakcie cyklu miesiączkowego, ciąży i laktacji. Włókniakogruczolaki o wielkości poniżej 2-3 cm, bez dolegliwości bólowych i cech podejrzanych w badaniach obrazowych oraz potwierdzone biopsją jako łagodne, zwykle nie wymagają leczenia, a jedynie obserwacji klinicznej i obrazowej co 6-12 miesięcy przez 1-2 lata. Wskazania do leczenia zabiegowego obejmują szybki wzrost guza, rozmiar powyżej 2-3 cm, dolegliwości bólowe, deformację piersi, nieprawidłowe wyniki biopsji, rodzinne obciążenie rakiem piersi oraz niepokój pacjentki. Szczególne typy, takie jak włókniakogruczolak olbrzymi, złożony czy młodzieńczy, częściej wymagają interwencji chirurgicznej.
atypia, badanie kliniczne piersi, badanie obrazowe, biopsja, biopsja wspomagana próżnią, biopsja wycinkowa, enukleacja, guz liściasty, HIFU, krioablacja, łagodny guz piersi, lek hipoglikemizujący, lumpektomia, metformina, metoda ablacyjna, przewód mleczny, rak piersi, terapia hormonalna, włókniakogruczolak młodzieńczy, włókniakogruczolak piersi, włókniakogruczolak złożony, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne - Leksykon chorób i schorzeń
Włókniakogruczolak piersi – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Włókniakogruczolak piersi (fibroadenoma) to łagodny guz piersi, najczęściej występujący u kobiet w wieku 14-35 lat, dotykający około 10% populacji żeńskiej. Charakteryzuje się dobrze odgraniczoną, ruchomą, gładką i elastyczną masą o średnicy zwykle poniżej 2-3 cm, zbudowaną z tkanki gruczołowej i łącznej. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, ultrasonografii (preferowanej u młodszych kobiet), mammografii (u kobiet powyżej 35. roku życia) oraz biopsji gruboigłowej lub cienkoigłowej. Włókniakogruczolak zwykle nie powoduje bólu ani zmian skórnych i często wykrywany jest przypadkowo. W większości przypadków leczenie ogranicza się do obserwacji klinicznej i obrazowej co 3-6 miesięcy, z edukacją pacjentki dotyczącą samobadania piersi i rozpoznawania objawów alarmowych.
ablacja prądem radiowym, badania obrazowe, badanie palpacyjne, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja mammotomiczna, biopsja wycinkowa, cefotaksym, ketorolak, krioablacja, łagodny guz piersi, lumpektomia, objaw skórki pomarańczowej, parametry życiowe, patolog, powikłania pooperacyjne, samobadanie piersi, tkanka gruczołowa, transformacja złośliwa, ultrasonografia piersi, wciągnięcie brodawki sutkowej, wyciek z brodawki sutkowej, znieczulenie ogólne - Leksykon chorób i schorzeń
Pierwotny skórny chłoniak z komórek b – Diagnostyka i diagnoza
Pierwotny skórny chłoniak z komórek B (PCBCL) to heterogeniczna grupa nowotworów wywodzących się z dojrzałych limfocytów B, stanowiąca 20-25% pierwotnych chłoniaków skóry. Wyróżnia się trzy główne podtypy: PCMZL i PCFCL o przebiegu indolentnym oraz agresywny PCDLBCL-LT. Diagnostyka wymaga biopsji skóry (zalecana biopsja sztancowa 4-6 mm lub wycinkowa obejmująca skórę właściwą i tkankę podskórną) oraz badań immunohistochemicznych (markery CD19, CD20, CD79a, BCL-2, BCL-6, MUM-1). Badania molekularne (PCR, FISH, CGH) wspomagają różnicowanie i rokowanie, szczególnie w wykrywaniu aberracji genu MYC w PCDLBCL-LT. Ocena stopnia zaawansowania obejmuje badania laboratoryjne (morfologia, LDH, beta-2-mikroglobulina), obrazowe (CT lub PET/CT) oraz w wybranych przypadkach biopsję szpiku kostnego, zwłaszcza u PCDLBCL-LT. Różnicowanie z wtórnym zajęciem skóry przez chłoniaki układowe oraz pseudochłoniakami jest kluczowe dla wyboru terapii i rokowania.
badanie dermatoskopowe, badanie immunohistochemiczne, biopsja ścinająca, biopsja szpiku kostnego, biopsja sztancowa, biopsja wycinkowa, Borrelia burgdorferi, chłoniak skóry, chłoniak węzłowy, cytometria przepływowa, dehydrogenaza mleczanowa, dermatopatolog, elektroforeza białek surowicy, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, hematopatolog, limfocyt B, pierwotny skórny chłoniak rozlany z dużych komórek B typu kończynowego, pierwotny skórny chłoniak strefy brzeżnej, pierwotny skórny chłoniak z komórek B, pierwotny skórny chłoniak z ośrodków rozmnażania, porównawcza hybrydyzacja genomowa, pozytonowa tomografia emisyjna, przeciwciało przeciwjądrowe, reakcja łańcuchowa polimerazy, remisja, tomografia komputerowa, zajęcie węzłów chłonnych - Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma nabłonkowate – Diagnostyka i diagnoza
Sarkoma nabłonkowate to rzadki (<1% mięsaków tkanek miękkich), agresywny nowotwór o mieszanym fenotypie nabłonkowym i mezenchymalnym, występujący w dwóch podtypach: dystalnym (kończyny) i proksymalnym (tułów). Charakteryzuje się wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych, zajęcia regionalnych węzłów chłonnych oraz przerzutów odległych. Diagnostyka jest utrudniona przez niespecyficzny obraz kliniczny (guz ≥5 cm, szybko rosnący, bolesny, głęboko położony), podobieństwo do zmian łagodnych i innych nowotworów oraz opóźnienia diagnostyczne na różnych etapach. Kluczowe jest badanie fizykalne, obrazowanie (MRI preferowane, CT, PET/CT, USG wysokiej rozdzielczości) oraz biopsja (gruboigłowa, wycinkowa lub otwarta) z oceną węzłów chłonnych. Histopatologia wykazuje komórki nabłonkowate do wrzecionowatych, naciekający wzrost, centralną martwicę i utratę ekspresji INI1 (SMARCB1) w >90% przypadków. Immunohistochemia potwierdza ekspresję cytokeratyny, EMA, wimentyny, CD34 (~50%) i CA 125.
badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie PET-CT, biopsja gruboigłowa, biopsja otwarta, biopsja wycinkowa, choroba miejscowo zaawansowana, choroba ziarniniakowa, cytokeratyna, czerniak, margines chirurgiczny, marker mezenchymalny, marker nabłonkowy, metylotransferaza histonowa, mięsak maziówkowy, mięsak tkanek miękkich, opieka multidyscyplinarna, przerzut odległy, radioterapia, rak przerzutowy, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, USG wysokiej rozdzielczości, węzły chłonne, wimentyna, wysoki stopień złośliwości, zespół uciskowy nerwu, złośliwy nowotwór osłonek nerwów obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Rak podniebienia miękkiego – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka raka podniebienia miękkiego wymaga wieloetapowego podejścia, obejmującego szczegółowe badanie fizykalne jamy ustnej i szyi, w tym ocenę błony śluzowej pod kątem zmian takich jak białe lub czerwone plamy, guzki, owrzodzenia oraz powiększone węzły chłonne. Kluczową rolę odgrywa biopsja – najczęściej wycinkowa lub aspiracyjna cienkoigłowa – umożliwiająca potwierdzenie obecności komórek nowotworowych i określenie ich charakterystyki histopatologicznej. Diagnostyka obrazowa, w tym tomografia komputerowa (CT) z kontrastem, rezonans magnetyczny (MRI) oraz pozytonowa tomografia emisyjna (PET/CT), pozwala na precyzyjne określenie lokalizacji, rozległości guza oraz obecności przerzutów regionalnych i odległych. Badania laboratoryjne, w tym ocena statusu HPV (marker p16), morfologia, biochemia i koagulologia, są niezbędne do oceny ogólnego stanu pacjenta i planowania terapii. System TNM służy do klasyfikacji zaawansowania nowotworu, co ma kluczowe znaczenie dla wyboru leczenia i rokowania.
analiza histopatologiczna, audiometria, badanie endoskopowe, badanie fizykalne, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja wycięciowa, biopsja wycinkowa, cytologia złuszczeniowa, dysfagia, elektrokardiogram, kserostomia, morfologia krwi, nowotwór jamy ustnej i gardła, panendoskopia, pantomogram, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut odległy, rak podniebienia miękkiego, rezonans magnetyczny, system TNM, tomografia komputerowa, ultrasonografia szyi, węzły chłonne szyi, wirus brodawczaka ludzkiego, zakażenie HPV - Leksykon chorób i schorzeń
Rak sromu – Diagnostyka i diagnoza
Rak sromu stanowi około 5% wszystkich nowotworów ginekologicznych, z roczną zachorowalnością w USA na poziomie 6300-7480 przypadków i około 1770 zgonów. Najczęściej diagnozowany jest u kobiet po menopauzie, a dominującym typem histologicznym jest rak płaskonabłonkowy (75-90%). Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, w tym oceny sromu, pochwy, szyjki macicy oraz węzłów chłonnych pachwinowych. Kluczowe badania to kolposkopia/wulwoskopia z zastosowaniem kwasu octowego lub płynu Lugola oraz biopsja (wycinkowa, skalpelem lub wycięciowa) z miejscowym znieczuleniem, umożliwiająca potwierdzenie obecności komórek nowotworowych. Po potwierdzeniu diagnozy wykonuje się badania obrazowe (RTG klatki piersiowej, CT, MRI, PET) oraz endoskopowe (cystoskopia, proktoskopia) w celu oceny zaawansowania i ewentualnego rozprzestrzenienia się nowotworu.
badanie histopatologiczne, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja węzła wartowniczego, biopsja wycięciowa, biopsja wycinkowa, cystoskopia, ginekolog onkolog, kolposkopia, pozytonowa tomografia emisyjna, proktoskopia, przerzuty do węzłów chłonnych, rak płaskonabłonkowy, rak sromu, rezonans magnetyczny, roztwór octu, rtg klatki piersiowej, środek miejscowo znieczulający, system FIGO, system TNM, tomografia komputerowa, węzły chłonne pachwinowe, wulwoskopia, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Płaskonabłonkowy rak skóry – Diagnostyka i diagnoza
Płaskonabłonkowy rak skóry (SCC) jest drugim najczęstszym nowotworem złośliwym skóry, z roczną zachorowalnością około 1,8 miliona przypadków w USA i wzrostem częstości o 200% w ciągu ostatnich 30 lat. Diagnostyka SCC opiera się na szczegółowym badaniu fizykalnym, wywiadzie uwzględniającym ekspozycję na promieniowanie UV, historię nowotworów skóry oraz stan immunosupresji. Charakterystyczne zmiany kliniczne obejmują szorstkie, łuszczące się czerwone plamy, uniesione guzki, niegojące się owrzodzenia oraz zmiany brodawkowate. W diagnostyce nieinwazyjnej stosuje się dermatoskopię (cechy: skupione kropkowane wzorce naczyniowe, hiperkeratoza), reflektancyjną mikroskopię konfokalną (RCM) oraz trójwymiarowe skanowanie całego ciała. Biopsja skóry pozostaje złotym standardem, umożliwiając potwierdzenie diagnozy, różnicowanie raka in situ od postaci inwazyjnej oraz ocenę agresywności nowotworu. W zależności od wielkości i lokalizacji zmiany stosuje się biopsję zeskrobinową, wycinkową lub całkowite wycięcie zmiany z marginesem zdrowej skóry. Ocena węzłów chłonnych, w tym biopsja aspiracyjna cienkoigłowa i biopsja węzła wartowniczego, jest wskazana przy podejrzeniu przerzutów. Zaawansowane badania obrazowe (CT, MRI, PET, USG) służą do oceny naciekania tkanek i rozprzestrzeniania się raka.
badanie fizykalne, badanie ultrasonograficzne, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja skóry, biopsja sztancowa, biopsja węzła wartowniczego, biopsja wycinkowa, dermatolog, dermatoskopia, immunosupresja, inwazja okołonerwowa, klasyfikacja TNM, mikroskopia konfokalna, naciek okołonerwowy, płaskonabłonkowy rak skóry, pozytonowa tomografia emisyjna, promieniowanie ultrafioletowe, rak in situ, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, rezonans magnetyczny, rogowacenie słoneczne, tkanka podskórna, tomografia komputerowa, układ limfatyczny, węzły chłonne - Leksykon chorób i schorzeń
Włókniakogruczolak piersi – Zapobieganie i profilaktyka
Włókniakogruczolak piersi (fibroadenoma) to najczęstszy łagodny guz piersi, stanowiący około 50% biopsji piersi u kobiet i występujący u około 10% pacjentek w poradniach chorób piersi. Charakteryzuje się łagodnym przebiegiem, nie jest formą raka i rzadko stanowi zagrożenie. Czynniki zmniejszające ryzyko jego rozwoju to dieta bogata w owoce i warzywa, wyższe BMI, wysokie spożycie witaminy C, umiarkowana aktywność fizyczna oraz czynniki hormonalne i reprodukcyjne, takie jak większa liczba ciąż zakończonych porodem, naturalna menopauza, stosowanie doustnej antykoncepcji oraz uregulowane lub niższe poziomy estrogenu. Warto podkreślić, że stosowanie cyklosporyny wiąże się z podwyższonym ryzykiem włókniakogruczolaka, co wymaga rozważenia zmiany na alternatywne leki immunosupresyjne, np. takrolimus. Po menopauzie zaleca się unikanie ogólnoustrojowej terapii estrogenowej w celu profilaktyki.
atypia, badanie mammograficzne, badanie przesiewowe, badanie ultrasonograficzne, biopsja cienkoigłowa, biopsja piersi, biopsja wycinkowa, choroba autoimmunologiczna, cyklosporyna, doustny środek antykoncepcyjny, estrogen, fibroadenoma, guz liściasty, guzek piersi, hormonalna terapia zastępcza, łagodny guz piersi, lek immunosupresyjny, menopauza, myo-inozytol, polimorfizm genu, progestagen, rak piersi, samobadanie piersi, takrolimus, terapia estrogenowa, terapia hormonalna, witamina C, włókniakogruczolak piersi, wskaźnik masy ciała - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawczakowłókniak kosmówkowy – Diagnostyka i diagnoza
Brodawczakowłókniak kosmówkowy (DFSP) to rzadki, wolno rosnący nowotwór skóry właściwej o niskim do pośredniego stopniu złośliwości, charakteryzujący się wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych i niskim potencjałem przerzutowym. Diagnostyka opiera się na dokładnym badaniu klinicznym, biopsji wycinkowej lub nacięciowej obejmującej głębsze warstwy skóry oraz badaniu histopatologicznym, gdzie typowe cechy to gęsto ułożone komórki wrzecionowate w układzie storiformnym i naciekanie tkanki podskórnej w wzór plastra miodu. Kluczowe jest wykonanie badań immunohistochemicznych, zwłaszcza ekspresji CD34 (obecnej w 80-100% przypadków), co pozwala na różnicowanie DFSP od innych nowotworów fibrohistiocytarnych. W diagnostyce molekularnej wykrywa się translokację t(17;22)(q22;q13) i chimeryczny gen COL1A1-PDGFB, co jest istotne w przypadkach wątpliwych lub kwalifikujących do terapii inhibitorami kinazy tyrozynowej. Rezonans magnetyczny (MRI) jest preferowaną metodą obrazowania do oceny rozległości guza i planowania leczenia chirurgicznego.
atypia komórkowa, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie kliniczne, badanie molekularne, badanie ultrasonograficzne, biopsja nacięciowa, biopsja sztancowa, biopsja wycinkowa, brodawczakowłókniak kosmówkowy, chirurgia mikrograficzna Mohsa, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, inhibitor kinazy tyrozynowej, komórki wrzecionowate, margines chirurgiczny, marker CD34, nawrót miejscowy, neurofibroma, nowotwór tkanki miękkiej, potencjał przerzutowy, reakcja łańcuchowa polimerazy z odwrotną transkryptazą, rezonans magnetyczny, transformacja włókniakomięsakowa, translokacja chromosomalna, włókniak skóry, włókniakomięsak, wywiad medyczny, zdjęcie rentgenowskie - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy i torbiele szczęk – Diagnostyka i diagnoza
Guzy i torbiele szczęk, choć stosunkowo rzadkie, stanowią istotne wyzwanie diagnostyczne ze względu na różnorodność ich charakteru – od łagodnych, przez miejscowo agresywne, aż po złośliwe zmiany. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz szerokim spektrum badań obrazowych, takich jak zdjęcia rentgenowskie (wewnątrzustne i pantomogramy), tomografia komputerowa (CT), tomografia stożkowa (CBCT) oraz rezonans magnetyczny (MRI). Torbiele zazwyczaj manifestują się jako obszary radiolucencyjne z wyraźnym radiocieniem brzegowym, mogą być jednokomorowe lub wielokomorowe, natomiast guzy lite wykazują bardziej zróżnicowany obraz radiologiczny. Biopsja, w tym biopsja wycinkowa, wycięciowa oraz cienkoigłowa (FNAC), pozostaje złotym standardem w ustaleniu ostatecznej diagnozy, umożliwiając ocenę histopatologiczną i wykluczenie zmian agresywnych, takich jak ameloblastoma czy keratotorbiel zębopochodna. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić torbiele zębopochodne (np. torbiel korzeniowa, zawiązkowa, keratotorbiel), guzy zębopochodne (np. ameloblastoma, włókniak zębopochodny) oraz zmiany zapalne i nowotworowe niezębopochodne.
ameloblastoma, badanie histopatologiczne, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja wycięciowa, biopsja wycinkowa, chirurg szczękowo-twarzowy, guz i torbiel szczęki, hemimandibulektomia, keratotorbiel zębopochodna, morfologia krwi, obrzęk szczęki, pantomogram, patolog, radiologia, radiomika, rezonans magnetyczny, stomatolog, tomografia komputerowa, tomografia stożkowa, torbiel korzeniowa, torbiel pierwotna, torbiel resztkowa, torbiel szczęki, torbiel zawiązkowa, węzeł chłonny, zębiak - Leksykon chorób i schorzeń
Rak prącia – Diagnostyka i diagnoza
Rak prącia, choć rzadki (0,9-2,1/100 000 mężczyzn w Europie), stanowi istotne wyzwanie diagnostyczne ze względu na lokalizację i opóźnienia w zgłaszaniu się pacjentów. Około 95% przypadków to rak płaskonabłonkowy, diagnozowany na podstawie biopsji, która pozwala na ocenę typu histologicznego, gradingu, głębokości nacieku i inwazji naczyniowej. Diagnostyka obrazowa obejmuje USG, CT, MRI oraz PET-CT, które służą do oceny miejscowego zaawansowania i wykrywania przerzutów. MRI wykazuje czułość 80% (95% CI: 70-87%) i swoistość 96% (95% CI: 85-99%) w ocenie inwazji ciał jamistych, natomiast PET-CT charakteryzuje się czułością 91% i swoistością 100% w wykrywaniu przerzutów do węzłów chłonnych miednicy u pacjentów z potwierdzonymi przerzutami pachwinowymi. Kluczowa jest ocena węzłów chłonnych pachwinowych, gdyż ich zajęcie stanowi najważniejszy czynnik prognostyczny.
badanie histopatologiczne, badanie ultrasonograficzne, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja wartowniczego węzła chłonnego, biopsja wycięciowa, biopsja wycinkowa, brodawka płciowa, ciało jamiste, czerniak, inwazja naczyniowa, kłykcina kończysta, mięsak, mikroprzerzut, nowotwór złośliwy, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut, rak gruczołowo-płaskonabłonkowy, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, rak prącia, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, stopień zróżnicowania komórek nowotworowych, stulejka, system TNM, tomografia komputerowa, węzeł chłonny pachwinowy, zapalenie napletka, zapalenie żołędzi