system FIGO
System FIGO (Fédération Internationale de Gynécologie et d’Obstétrique) to międzynarodowa klasyfikacja służąca do określania stopnia zaawansowania nowotworów narządów płciowych kobiet. Jest powszechnie stosowany w ginekologii onkologicznej do standaryzacji oceny zaawansowania choroby, co umożliwia porównywanie wyników leczenia w różnych ośrodkach na świecie.
Klasyfikacja FIGO obejmuje stopnie zaawansowania nowotworów szyjki macicy, trzonu macicy, jajnika, jajowodu, pierwotnego raka otrzewnej, sromu i pochwy. Dla każdej lokalizacji opracowano osobną skalę uwzględniającą specyfikę anatomiczną i biologiczną danego narządu oraz sposób szerzenia się nowotworu.
System FIGO jest regularnie aktualizowany w oparciu o najnowsze dane kliniczne i naukowe. Ostatnia znacząca rewizja miała miejsce w 2018 roku, wprowadzając istotne zmiany w klasyfikacji raka jajnika, jajowodu i pierwotnego raka otrzewnej. Prawidłowe określenie stopnia zaawansowania według FIGO ma kluczowe znaczenie dla wyboru optymalnej metody leczenia oraz określenia rokowania pacjentki.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak jajnika – Diagnostyka i diagnoza
Rak jajnika charakteryzuje się wysoką śmiertelnością i niskim 5-letnim wskaźnikiem przeżycia poniżej 50%, głównie z powodu późnej diagnozy – ponad 75% pacjentek jest diagnozowanych w zaawansowanym stadium. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu ginekologicznym oraz badaniach obrazowych, takich jak USG przezpochwowe, tomografia komputerowa (CT), rezonans magnetyczny (MRI) i PET, które służą do oceny lokalizacji i zaawansowania choroby. Marker nowotworowy CA-125, choć powszechnie stosowany, ma ograniczoną czułość i specyficzność, zwłaszcza we wczesnych stadiach, dlatego nie jest rekomendowany jako test przesiewowy w populacji ogólnej. W diagnostyce wspomagającej stosuje się także markery HE4, algorytm ROMA oraz test OVA1, jednak ich zastosowanie wymaga integracji z badaniami obrazowymi i oceną kliniczną. Biopsja, najczęściej wykonywana podczas laparoskopii lub laparotomii, pozostaje złotym standardem potwierdzenia rozpoznania raka jajnika.
badanie cytologiczne, badanie ginekologiczne, badanie odbytnicze, badanie PET-CT, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja płynna, CA-125, endometrioza, HE4, inhibitor PARP, laparoskopia, laparotomia, mięśniak macicy, nowotwór ginekologiczny, paracenteza, pozytonowa tomografia emisyjna, rak jajnika, rak szyjki macicy, rezonans magnetyczny, ROMA, sekwencjonowanie nowej generacji, system FIGO, test przesiewowy, tomografia komputerowa, ultrasonografia, USG przezbrzuszne, USG przezpochwowe, wodobrzusze - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła choroba trofoblastyczna i choriokarcynoma – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przewlekła choroba trofoblastyczna (GTN) oraz choriokarcinoma cechują się bardzo dobrym rokowaniem, z niemal 100% wskaźnikiem wyleczeń przy odpowiednim leczeniu, co czyni je jednymi z najlepiej rokujących nowotworów złośliwych. Kluczowym narzędziem w ocenie rokowania i planowaniu terapii jest system prognostyczny FIGO 2000, z aktualizacją z 2015 roku wprowadzającą kategorię ultra wysokiego ryzyka (wynik FIGO ≥12), co poprawiło precyzję klasyfikacji pacjentek z rozległymi przerzutami. Pacjentki dzielone są na trzy grupy ryzyka: niskie (wynik ≤6) z 100% przeżywalnością, wysokie (wynik ≥7) z przeżywalnością powyżej 90% w ośrodkach specjalistycznych oraz ultra wysokie ryzyko, gdzie wskaźnik wyleczeń wynosi około 75%. Retrospektywna analiza wykazała 5-letnią śmiertelność 38,4% u pacjentek z wynikiem ≥13, podkreślając znaczenie dokładnej stratyfikacji ryzyka.
badania obrazowe, beta-hCG, chemioterapia, choriokarcynoma, nabłonkowy guz trofoblastyczny, nawrót choroby, oporność na chemioterapię, oporność na leczenie, PET-CT, płodność, poziom hCG, przerzuty, przerzuty do płuc, remisja, rezonans magnetyczny mózgu, śmiertelność, system FIGO, tomografia komputerowa, wskaźnik przeżywalności - Leksykon chorób i schorzeń
Rak sromu – Diagnostyka i diagnoza
Rak sromu stanowi około 5% wszystkich nowotworów ginekologicznych, z roczną zachorowalnością w USA na poziomie 6300-7480 przypadków i około 1770 zgonów. Najczęściej diagnozowany jest u kobiet po menopauzie, a dominującym typem histologicznym jest rak płaskonabłonkowy (75-90%). Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, w tym oceny sromu, pochwy, szyjki macicy oraz węzłów chłonnych pachwinowych. Kluczowe badania to kolposkopia/wulwoskopia z zastosowaniem kwasu octowego lub płynu Lugola oraz biopsja (wycinkowa, skalpelem lub wycięciowa) z miejscowym znieczuleniem, umożliwiająca potwierdzenie obecności komórek nowotworowych. Po potwierdzeniu diagnozy wykonuje się badania obrazowe (RTG klatki piersiowej, CT, MRI, PET) oraz endoskopowe (cystoskopia, proktoskopia) w celu oceny zaawansowania i ewentualnego rozprzestrzenienia się nowotworu.
badanie histopatologiczne, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja węzła wartowniczego, biopsja wycięciowa, biopsja wycinkowa, cystoskopia, ginekolog onkolog, kolposkopia, pozytonowa tomografia emisyjna, proktoskopia, przerzuty do węzłów chłonnych, rak płaskonabłonkowy, rak sromu, rezonans magnetyczny, roztwór octu, rtg klatki piersiowej, środek miejscowo znieczulający, system FIGO, system TNM, tomografia komputerowa, węzły chłonne pachwinowe, wulwoskopia, zespół multidyscyplinarny