stwardnienie otrzewnej

Stwardnienie otrzewnej to rzadkie schorzenie charakteryzujące się postępującym zwłóknieniem i stwardnieniem otrzewnej, co prowadzi do otorbienia jelit i tworzenia błony fibrynowej pokrywającej narządy jamy brzusznej. Wyróżnia się dwie główne postaci: pierwotne (idiopatyczne) stwardnienie otrzewnej (EPS) oraz wtórne, najczęściej związane z długotrwałą dializą otrzewnową.

W patogenezie stwardnienia otrzewnej kluczową rolę odgrywają przewlekłe stany zapalne, które inicjują procesy włóknienia. U pacjentów dializowanych otrzewnowo czynnikami ryzyka są: długi czas dializy (>5 lat), nawracające epizody zapalenia otrzewnej, ekspozycja na płyny dializacyjne i biomateriały. Inne przyczyny wtórnego stwardnienia to choroby autoimmunologiczne, nowotwory, infekcje brzuszne czy zabiegi operacyjne.

Objawy kliniczne obejmują bóle brzucha, nudności, wymioty, utratę masy ciała, zaburzenia perystaltyki i objawy niedrożności jelit. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (TK, MRI), które uwidaczniają pogrubienie otrzewnej, zwapnienia, otorbienie jelit i obecność płynu. Leczenie obejmuje postępowanie zachowawcze (leki przeciwzapalne, immunosupresyjne), a w zaawansowanych przypadkach interwencję chirurgiczną z uwolnieniem zrostów (adhezjoliza).

Rokowanie w stwardnieniu otrzewnej jest poważne, ze śmiertelnością sięgającą 25-55% w zależności od stopnia zaawansowania. Wczesne rozpoznanie i leczenie mogą poprawić wyniki terapeutyczne. U pacjentów dializowanych zaleca się rozważenie zmiany metody leczenia nerkozastępczego po 5-10 latach dializy otrzewnowej w celu zmniejszenia ryzyka rozwoju tej choroby.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl