zaburzenia wodne
Zaburzenia wodne to grupa stanów klinicznych związanych z nieprawidłową objętością lub dystrybucją wody w organizmie człowieka. Obejmują one głównie odwodnienie (hipowolemię) oraz przewodnienie (hiperwolemię), które mogą prowadzić do poważnych zaburzeń homeostazy ustrojowej.
Odwodnienie powstaje wskutek nadmiernej utraty płynów (np. przez przewód pokarmowy w biegunce, wymioty, lub przez nerki przy zaburzeniach funkcji kanalików nerkowych) lub niewystarczającego przyjmowania płynów. Objawia się suchością błon śluzowych, obniżonym napięciem skóry, hipotensją ortostatyczną, tachykardią oraz w ciężkich przypadkach zaburzeniami świadomości.
Przewodnienie to nadmierna retencja wody w organizmie, najczęściej wynikająca z niewydolności nerek, niewydolności serca, marskości wątroby lub zespołu nerczycowego. Klinicznie manifestuje się obrzękami obwodowymi, wodobrzuszem, wysiękiem w jamach ciała oraz dusznością (w przypadku obrzęku płuc).
Diagnostyka zaburzeń wodnych opiera się na ocenie stanu klinicznego pacjenta, pomiarach masy ciała, badaniu fizykalnym oraz badaniach laboratoryjnych, w tym ocenie elektrolitów, osmolalności surowicy i moczu oraz funkcji nerek. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę zaburzenia i obejmuje odpowiednią suplementację lub ograniczenie płynów, stosowanie diuretyków oraz korektę zaburzeń elektrolitowych.