owrzodzenie oporne

Owrzodzenie oporne to przewlekła rana, która nie wykazuje tendencji do gojenia pomimo standardowego leczenia przez okres powyżej 4-6 tygodni. Ten rodzaj owrzodzeń stanowi poważny problem kliniczny, gdyż zwiększa ryzyko infekcji, może prowadzić do amputacji kończyn i znacząco obniża jakość życia pacjentów.

Najczęstsze przyczyny owrzodzeń opornych to zaburzenia krążenia (owrzodzenia żylne, tętnicze, mieszane), cukrzyca (zespół stopy cukrzycowej), przewlekłe choroby skóry (np. pyoderma gangrenosum), choroby autoimmunologiczne, nowotwory, jak również czynniki zewnętrzne takie jak długotrwały ucisk czy urazy. Istotny wpływ mają także infekcje bakteryjne, biofilm bakteryjny oraz nieprawidłowa odpowiedź immunologiczna.

Diagnostyka owrzodzeń opornych wymaga kompleksowego podejścia, obejmującego ocenę kliniczną, badania naczyniowe (USG Doppler, angiografia), badania mikrobiologiczne oraz w wybranych przypadkach biopsję z badaniem histopatologicznym. Kluczowe jest zidentyfikowanie i leczenie choroby podstawowej warunkującej powstanie owrzodzenia.

Leczenie owrzodzeń opornych opiera się na podejściu wielodyscyplinarnym i obejmuje: odpowiednie oczyszczanie rany, kontrolę infekcji, stosowanie specjalistycznych opatrunków, kompresoterapię (w przypadku owrzodzeń żylnych), rewaskularyzację (przy owrzodzeniach niedokrwiennych), odciążenie (w stopie cukrzycowej), a także zaawansowane metody jak terapia podciśnieniowa, przeszczepy skóry czy terapia komórkami macierzystymi.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl