choroba kłębuszkowa

Choroba kłębuszkowa (glomerulopatia) to grupa schorzeń dotyczących kłębuszków nerkowych, które są podstawowymi jednostkami filtracyjnymi nerek. Kłębuszki te zawierają naczynia włosowate otoczone błoną podstawną i komórkami podocytarnymi, które razem tworzą barierę filtracyjną odpowiedzialną za filtrowanie krwi i wytwarzanie moczu pierwotnego.

Choroby kłębuszkowe można podzielić na pierwotne (ograniczone do nerek) i wtórne (występujące w przebiegu chorób ogólnoustrojowych, jak cukrzyca, toczeń rumieniowaty układowy czy amyloidoza). Zmiany patologiczne mogą obejmować proliferację komórek, odkładanie kompleksów immunologicznych, włóknienie lub inne procesy uszkadzające strukturę kłębuszków.

Objawy kliniczne chorób kłębuszkowych obejmują białkomocz (często w zakresie zespołu nerczycowego), krwinkomocz, nadciśnienie tętnicze oraz postępujące upośledzenie funkcji nerek prowadzące do przewlekłej choroby nerek. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych moczu i krwi, obrazowaniu nerek oraz biopsji nerki, która pozostaje złotym standardem w ustalaniu rozpoznania.

Leczenie chorób kłębuszkowych zależy od ich etiologii i obejmuje stosowanie leków immunosupresyjnych (kortykosteroidy, cyklofosfamid, mykofenolan mofetylu), inhibitorów ACE i ARB w celu zmniejszenia białkomoczu i ochrony funkcji nerek, a także leczenie objawowe nadciśnienia i obrzęków. W przypadku progresji do schyłkowej niewydolności nerek konieczne może być leczenie nerkozastępcze (dializa lub przeszczepienie nerki).

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl