hipokalcemia przewlekła

Hipokalcemia przewlekła to stan długotrwałego obniżenia stężenia wapnia w surowicy krwi poniżej wartości referencyjnych (< 2,2 mmol/l lub < 8,8 mg/dl). Jest to zaburzenie równowagi elektrolitowej, które może rozwijać się powoli i utrzymywać przez dłuższy czas, prowadząc do poważnych konsekwencji zdrowotnych.

Najczęstszymi przyczynami przewlekłej hipokalcemii są: niedoczynność przytarczyc (pierwotna lub wtórna, np. po tyreoidektomii), niedobór witaminy D, przewlekła choroba nerek z zaburzeniami gospodarki wapniowo-fosforanowej, zespoły złego wchłaniania oraz niektóre choroby genetyczne. Przewlekły niedobór wapnia może również wynikać z długotrwałego stosowania niektórych leków, takich jak bisfosfoniany czy inhibitory pompy protonowej.

Manifestacja kliniczna przewlekłej hipokalcemii obejmuje głównie objawy nerwowo-mięśniowe: parestezje, skurcze mięśniowe, tężyczkę, objaw Chvostka i Trousseau. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić napady drgawkowe. Długotrwały niedobór wapnia prowadzi także do zmian w układzie kostnym (osteomalacja, osteoporoza), zaćmy podtorebkowej, zaburzeń psychicznych oraz wydłużenia odstępu QT w EKG, co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca.

Diagnostyka przewlekłej hipokalcemii obejmuje oznaczenie stężenia wapnia całkowitego i zjonizowanego, fosforanów, magnezu, PTH, witaminy D oraz ocenę funkcji nerek. Leczenie skupia się na suplementacji wapnia i witaminy D, a w przypadku niedoczynności przytarczyc może być konieczne długotrwałe podawanie aktywnych metabolitów witaminy D (kalcytriol). Kluczowe jest regularne monitorowanie stężenia wapnia i dostosowywanie dawek leków, aby zapobiec powikłaniom zarówno hipo- jak i hiperkalcemii.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl