nefropatia cukrzycowa kłębuszkowa

Nefropatia cukrzycowa kłębuszkowa to powikłanie mikronaczyniowe cukrzycy, charakteryzujące się postępującym uszkodzeniem kłębuszków nerkowych. Stanowi jedną z głównych przyczyn przewlekłej choroby nerek i schyłkowej niewydolności nerek u pacjentów z cukrzycą, zarówno typu 1, jak i typu 2.

Patofizjologia tego schorzenia obejmuje hiperfiltrację kłębuszkową, pogrubienie błony podstawnej kłębuszków, ekspansję mezangium oraz rozwój glomerulosklerozy. Czynniki ryzyka obejmują długi czas trwania cukrzycy, niedostateczną kontrolę glikemii, nadciśnienie tętnicze, predyspozycje genetyczne oraz palenie tytoniu.

Klinicznie nefropatia cukrzycowa kłębuszkowa manifestuje się początkowo mikroalbuminurią (30-300 mg/dobę), która z czasem przechodzi w jawny białkomocz (>300 mg/dobę). W miarę postępu choroby dochodzi do spadku filtracji kłębuszkowej (GFR) i rozwoju nadciśnienia tętniczego. Diagnoza opiera się na wykryciu albuminurii przy jednoczesnym wykluczeniu innych przyczyn uszkodzenia nerek.

Leczenie nefropatii cukrzycowej kłębuszkowej koncentruje się na ścisłej kontroli glikemii, ciśnienia tętniczego oraz zastosowaniu leków nefroprotekcyjnych, takich jak inhibitory ACE lub ARB. Nowsze podejścia terapeutyczne obejmują stosowanie flozyn (inhibitorów SGLT-2) oraz agonistów receptora GLP-1, które wykazują działanie nefroprotekcyjne niezależne od kontroli glikemii.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl