faza dystrybucji
Faza dystrybucji to kluczowy etap w farmakokinetyce leków, podczas którego substancja czynna jest transportowana z krwiobiegu do tkanek i narządów docelowych. Po wchłonięciu i wejściu do krążenia, lek rozprzestrzenia się w organizmie zgodnie ze swoimi właściwościami fizykochemicznymi, takimi jak rozpuszczalność w tłuszczach, stopień wiązania z białkami osocza czy masa cząsteczkowa.
Dystrybucja leku zależy od wielu czynników fizjologicznych – przepływu krwi przez poszczególne tkanki, przepuszczalności błon komórkowych, pH środowiska oraz stopnia perfuzji narządów. Szczególne znaczenie ma bariera krew-mózg, która ogranicza przenikanie wielu substancji do ośrodkowego układu nerwowego, oraz łożysko, które może przepuszczać niektóre leki do krążenia płodowego.
W praktyce klinicznej fazę dystrybucji charakteryzuje parametr objętości dystrybucji (Vd), który określa stosunek całkowitej ilości leku w organizmie do jego stężenia w osoczu. Wysoka wartość Vd wskazuje na znaczną dystrybucję do tkanek poza krwią, co może wpływać na czas działania leku oraz jego dawkowanie, szczególnie w przypadkach patologii jak niewydolność wątroby, nerek czy zaburzenia białkowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Benfogamma 50 mg
Benfotiamina, aktywny składnik Benfogamma 50 mg w formie tabletek drażowanych, wykazuje znacząco lepszą biodostępność (około 25%) w porównaniu do standardowych, rozpuszczalnych w wodzie pochodnych witaminy B1, których biodostępność wynosi około 7%. Lepsze wchłanianie benfotiaminy wynika z unikalnego mechanizmu farmakokinetycznego – po doustnym podaniu ulega defosforylacji w jelitach do S-benzylotiaminy, która charakteryzuje się wyższą absorpcją. Maksymalne stężenie (Cmax) benfotiaminy jest 2-3 razy większe niż w przypadku chlorowodorku lub azotanu tiaminy, co potwierdza jej efektywność metaboliczną i potencjalnie lepsze działanie terapeutyczne.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pharmavate 50 j.m./ml
Produkt leczniczy Pharmavate zawiera ludzki czynnik VIII krzepnięcia, który po dożylnym podaniu zachowuje się farmakokinetycznie podobnie do endogennego czynnika VIII. Około 66-75% podanej dawki pozostaje w krążeniu, a aktywność czynnika VIII w osoczu osiąga poziomy 80-120% przewidywanej aktywności, co zapewnia skuteczną hemostazę. Eliminacja czynnika VIII przebiega dwufazowo: faza dystrybucji z okresem półtrwania 3-6 godzin oraz faza eliminacji z okresem półtrwania 8-20 godzin (średnio 12 godzin), odzwierciedlająca zużycie czynnika w procesach fizjologicznych.
aktywność osoczowa, AUC, czynnik VIII krzepnięcia, dwufazowy rozkład wykładniczy, faza dystrybucji, faza eliminacji, hemofilia A, hemostaza, klirens, kompartment wewnątrznaczyniowy, MRT, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie dożylne, stężenie osoczowe, układ naczyniowy, właściwości farmakokinetyczne, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon substancji czynnych
Jomeprol – Właściwości farmakokinetyczne
Jomeprol, stosowany jako substancja czynna w środkach kontrastowych zawierających jod (200-400 mg jodu/ml), charakteryzuje się farmakokinetyką opisaną modelem dwukompartmentowym z fazą dystrybucji (okres półtrwania 23 min ± 14 s) oraz fazą eliminacji (109 min ± 20 s). Substancja nie wiąże się z białkami surowicy, co wpływa na jej dystrybucję i eliminację. Wydalanie jomeprolu odbywa się głównie przez nerki, z kumulatywnym wydaleniem 24-34% dawki w ciągu pierwszej godziny, 84% w 8 godzin, 87% w 12 godzin oraz 95% w 24-96 godzin po podaniu dożylnym. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się wydłużenie półokresu eliminacji proporcjonalne do stopnia upośledzenia czynności nerek.
angiografia, badanie laboratoryjne, białko osocza, faza dystrybucji, faza eliminacji, jomeprol, kanał kręgowy, lepkość, model dwukompartmentowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, osmolalność, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dokanałowe, podanie donaczyniowe, półokres wydalania, środek kontrastowy, tomografia komputerowa, urografia, wiązanie z białkami surowicy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adeksa 50 mg
Akarboza, podana doustnie w dawce 200 mg zdrowym ochotnikom, wykazuje stopień wchłaniania około 35%, co potwierdzono na podstawie ilości substancji czynnej i jej metabolitów wydalonych z moczem w ciągu 96 godzin. Stężenie całkowite radioaktywności w osoczu ma charakter dwufazowy: pierwszy szczyt osiąga 52,2 ± 15,7 µg/l po 1,1 ± 0,3 godz., odpowiadający aktywnemu związkowi o stężeniu 49,5 ± 26,9 µg/l po 2,1 ± 1,6 godz.; drugi, znacznie wyższy szczyt (586,3 ± 282,7 µg/l) pojawia się po 20,7 ± 5,2 godz., co jest efektem wchłaniania produktów bakteryjnego rozkładu w dalszych odcinkach jelita. Biodostępność akarbozy jest niska (1-2%), co jest zgodne z jej miejscowym działaniem w świetle przewodu pokarmowego i nie wpływa na skuteczność terapeutyczną.
akarboza, biodostępność, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka akarbozy, faza dystrybucji, faza eliminacji, krzywa stężenia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie dożylne, przewód pokarmowy, rozkład bakteryjny, skuteczność terapeutyczna, stężenie osoczowe, wchłanianie akarbozy, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem - Leksykon substancji czynnych
Akarboza – Właściwości farmakokinetyczne
Akarboza charakteryzuje się ograniczonym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z szacowanym stopniem absorpcji wynoszącym co najmniej 35%, co potwierdza wydalanie radioaktywnej substancji i jej metabolitów drogą nerkową w ciągu 96 godzin. W osoczu obserwuje się dwufazowy profil stężenia z dwoma pikami: pierwszy o średnim stężeniu 52,2 ± 15,7 μg/l osiągany po 1,1 ± 0,3 godziny, oraz drugi, znacznie wyższy pik 586,3 ± 282,7 μg/l po 20,7 ± 5,2 godziny, co jest związane z wchłanianiem produktów bakteryjnego rozkładu w dalszych odcinkach jelita. Biodostępność systemowa akarbozy jest niska i wynosi 1-2%, co jest celowym efektem farmakokinetycznym, gdyż lek działa głównie miejscowo w świetle jelita, minimalizując ryzyko działań ogólnoustrojowych.
absorpcja, akarboza, biodostępność, biodostępność systemowa, droga kałowa, droga nerkowa, działanie miejscowe, eliminacja akarbozy, faza dystrybucji, faza eliminacji, model dwufazowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie dożylne, rozkład bakteryjny, substancja hamująca, substancja znakowana radioaktywnie, światło jelita, wchłanianie akarbozy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Acarbose Aurovitas 100 mg
Akarboza, podawana doustnie w dawkach 50 mg i 100 mg, charakteryzuje się bardzo niską biodostępnością na poziomie 1-2%, co jest zgodne z jej miejscowym mechanizmem działania w przewodzie pokarmowym. Po podaniu radioizotopowym dawki 200 mg u zdrowych ochotników, zaobserwowano dwa wyraźne piki stężenia całkowitej radioaktywności w osoczu: pierwszy po około 1,1 ± 0,3 godziny (52,2 ± 15,7 μg/l), odpowiadający bezpośredniemu wchłanianiu akarbozy, oraz drugi, znacznie wyższy pik po 20,7 ± 5,2 godzinach (586,3 ± 282,7 μg/l), związany z wchłanianiem produktów bakteryjnego rozkładu w dolnych odcinkach jelita. Maksymalne stężenie samej akarbozy w osoczu jest 10-20 razy niższe niż całkowita radioaktywność, co podkreśla jej ograniczone wchłanianie systemowe.
akarboza, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, dawka akarbozy, droga eliminacji, efekt terapeutyczny, farmakokinetyka akarbozy, faza dystrybucji, faza eliminacji, hamowanie enzymów, mechanizm działania leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania w osoczu, parametr farmakokinetyczny, podanie dożylne, przewód pokarmowy, radioaktywność osocza, rozkład bakteryjny, stężenie maksymalne, substancja hamująca, wydalanie nerkowe, znakowanie radioizotopowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dexmedetomidine Kalceks 100 mcg/ml
Deksmedetomidyna Kalceks jest wskazana do sedacji pacjentów na oddziale intensywnej opieki medycznej (OIOM) z poziomem sedacji nie głębszym niż pobudzenie w reakcji na głos (RASS 0 do -3). U pacjentów zaintubowanych i znieczulonych dawka początkowa wynosi 0,7 μg/kg m.c./h, z możliwością dostosowania w zakresie 0,2-1,4 μg/kg m.c./h, przy czym maksymalna dawka nie powinna przekraczać 1,4 μg/kg m.c./h. Nie zaleca się stosowania dawki nasycającej w sedacji OIOM ze względu na ryzyko działań niepożądanych. Stabilny poziom sedacji może być osiągnięty do 1 godziny od dostosowania dawki. U pacjentów osłabionych wskazane jest rozważenie mniejszej dawki początkowej. Stosowanie leku powyżej 14 dni wymaga regularnej oceny klinicznej. Deksmedetomidyna jest metabolizowana w wątrobie, dlatego u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się ostrożność i ewentualne zmniejszenie dawki podtrzymującej. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz u osób w podeszłym wieku, choć u tych ostatnich istnieje zwiększone ryzyko niedociśnienia.
bezdech, bradykardia, chlorowodorek deksmedetomidyny, deksmedetomidyna, depresja oddechowa, desaturacja krwi tlenem, duszność, farmakokinetyczny okres półtrwania, faza dystrybucji, infuzja dożylna, infuzja nasycająca, infuzja podtrzymująca, intubacja pacjenta, lek przeciwbólowy, lek sedatywny, midazolam, nadciśnienie, niedociśnienie, niedrożność dróg oddechowych, opioid, propofol, pulsoksymetria, sedacja proceduralna, skala Richmond Agitation-Sedation, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Empelic 10 mg
Empagliflozyna wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w medianie 1,5 godziny. W stanie stacjonarnym dla dawki 10 mg AUC wynosi 1870 nmol*h/l, a Cmax 259 nmol/l, natomiast dla dawki 25 mg odpowiednio 4740 nmol*h/l i 687 nmol/l, co potwierdza liniowość farmakokinetyki względem dawki i czasu. Posiłek wysokotłuszczowy i wysokokaloryczny zmniejsza ekspozycję na lek (AUC o 16%, Cmax o 37%), jednak zmiany te nie mają znaczenia klinicznego. Empagliflozyna wiąże się z białkami osocza w około 86%, a jej pozorna objętość dystrybucji wynosi 73,8 l. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym z udziałem enzymów UGT2B7, UGT1A3, UGT1A8 i UGT1A9, a okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny. Po podaniu doustnym około 96% dawki jest wydalane, głównie w postaci niezmienionej (41% z kałem, 54% z moczem).
analiza farmakokinetyczna, cukrzyca typu 2, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakodynamika empagliflozyny, faza dystrybucji, faza eliminacji, klirens leku, koniugat kwasu glukuronowego, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, urydyno-difosfo-glukuronylotransferaza, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dexmedetomidine Altan 100 mcg/ml
Dexmedetomidine Altan to koncentrat do infuzji zawierający 100 μg/ml deksmedetomidyny, stosowany wyłącznie w warunkach szpitalnych przez wykwalifikowany personel. W sedacji pacjentów na OIOM dawka początkowa wynosi 0,7 μg/kg mc./godz., z możliwością dostosowania w zakresie 0,2-1,4 μg/kg mc./godz., bez stosowania dawki nasycającej. Maksymalna dawka to 1,4 μg/kg mc./godz., a stabilizacja sedacji może trwać do godziny. W sedacji proceduralnej stosuje się dwufazowy schemat: dawkę nasycającą 1,0 μg/kg mc. przez 10 minut (lub 0,5 μg/kg mc. przy mniej inwazyjnych zabiegach, np. okulistycznych) oraz dawkę podtrzymującą 0,6-0,7 μg/kg mc./godz., z możliwością dostosowania do 1,0 μg/kg mc./godz. W przypadku bolesnych procedur zaleca się dodatkowe leki przeciwbólowe lub sedatywne. Preparat należy podawać wyłącznie w formie rozcieńczonej infuzji dożylnej (4 lub 8 μg/ml), bez bolusów.
analgezja miejscowa, bezdech, bradykardia, dawka wysycająca, deksmedetomidyna, depresja oddechowa, desaturacja krwi, faza dystrybucji, infuzja dożylna, infuzja nasycająca, infuzja podtrzymująca, intubacja pacjenta, lek przeciwbólowy, midazolam, monitorowanie funkcji życiowych, niedrożność dróg oddechowych, okres półtrwania leku, opieka anestezjologiczna, poziom sedacji, pulsoksymetria, roztwór do infuzji, sedacja proceduralna, sedacja w OIOM, sedacja z zachowaniem świadomości, skala Richmond Agitation-Sedation, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Voluven (60 mg + 9 mg)/ml
Hydroksyetyloskrobia (HES) zawarta w produkcie VOLUVEN charakteryzuje się średnią masą cząsteczkową in vivo wynoszącą 70 000 – 80 000 Da, co przekracza próg nerkowy (60 000 – 70 000 Da) i wpływa na jej farmakokinetykę. Po dożylnym podaniu 500 ml stężenie HES w osoczu utrzymuje się na poziomie 75% wartości maksymalnej po 30 minutach, spada do 14% po 6 godzinach, a po 24 godzinach wraca do wartości wyjściowych. Objętość dystrybucji wynosi około 5,9 litra, wskazując na głównie wewnątrznaczyniową dystrybucję. Klirens osoczowy wynosi 31,4 ml/min, a AUC 14,3 mg/ml × godz., co świadczy o nieliniowej farmakokinetyce. Okres półtrwania w fazie dystrybucji (t½ α) to 1,4 godziny, a w fazie eliminacji (t½ β) 12,1 godziny.
akumulacja tkankowa, farmakokinetyka nieliniowa, faza dystrybucji, faza eliminacji, filtr hemodializacyjny, hemodializa, hydroksyetyloskrobia, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kumulacja leku, kumulacja tkankowa, masa cząsteczkowa, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania w osoczu, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia, próg nerkowy, przestrzeń wewnątrznaczyniowa, schyłkowa niewydolność nerek, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oxybutyninum Aflofarm 5 mg
Oksybutynina chlorowodorku, zawarta w tabletkach Oxybutyninum Aflofarm 5 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (tmax) wynoszącym 0,5-1,4 godziny. Maksymalne stężenie (Cmax) po dawce 5-10 mg u zdrowych ochotników wynosi 8-12 ng/ml, przy czym obserwuje się znaczne różnice indywidualne w stężeniach leku. Oksybutynina wiąże się z białkami osocza w 83-85%, co wpływa na jej dystrybucję i biodostępność. Okres półtrwania w fazie eliminacji (t1/2) wynosi około 2 godzin, a eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z wydalaniem jedynie 0,02% dawki w postaci niezmienionej.
aktywność farmakologiczna, albumina, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, efekt pierwszego przejścia, efekt terapeutyczny, faza dystrybucji, faza eliminacji, N-deetyloksybutynina, objętość dystrybucji, odpowiedź terapeutyczna, okres półtrwania, oksybutynina chlorowodorek, przewód pokarmowy, stężenie w osoczu, substancja czynna, zdrowy ochotnik - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Diphereline 0,1 mg 0,1 mg
Diphereline 0,1 mg, zawierający 0,1 mg tryptoreliny w postaci octanu, wykazuje szybkie wchłanianie po podskórnym podaniu u zdrowych dorosłych ochotników, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) wynoszącym 1,85 ± 0,23 ng/ml osiąganym po 0,63 ± 0,26 godziny (tmax). Eliminacja leku przebiega dwufazowo, z fazą dystrybucji trwającą 3-4 godziny oraz fazą eliminacji charakteryzującą się czasem biologicznego półtrwania 7,6 ± 1,6 godziny. Klirens osoczowy wynosi 161 ± 28 ml/min, a objętość dystrybucji 1562 ± 158 ml/kg. U pacjentów z rakiem gruczołu krokowego obserwuje się zmieniony profil farmakokinetyczny: Cmax jest niższe (1,28 ± 0,24 ng/ml), tmax wydłużone do około 1 godziny, a czas półtrwania biologicznego wzrasta do 11,7 ± 3,4 godziny, z istotną zmiennością międzyosobniczą. Klirens osoczowy u tej grupy pacjentów jest obniżony do 118 ± 32 ml/min, natomiast objętość dystrybucji wynosi 1130 ± 210 ml, co wskazuje na zmieniony metabolizm i eliminację leku w kontekście choroby nowotworowej.
Cmax, Cmin, czas biologicznego półtrwania, faza dystrybucji, faza eliminacji, klirens osoczowy, objętość dystrybucji, octan tryptoreliny, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, rak gruczołu krokowego, rak prostaty, stężenie w osoczu, Tmax, tryptorelina, wstrzyknięcie podskórne, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Glucobay 100 100 mg
Akarboza, substancja czynna leku Glucobay 100, charakteryzuje się niską biodostępnością wynoszącą 1-2%, co jest zgodne z jej miejscowym działaniem w świetle jelita. Po podaniu doustnym dawki 200 mg u zdrowych ochotników, około 35% dawki (substancji czynnej i produktów rozpadu) wchłania się do krwiobiegu w ciągu 96 godzin. W osoczu obserwuje się dwufazowy przebieg stężenia radioaktywności: pierwszy szczyt stężenia akarbozy wynosi 52,2 ± 15,7 mg/l po 1,1 ± 0,3 godziny, a aktywnego związku 49,5 ± 26,9 mg/l po 2,1 ± 1,6 godziny. Drugi, znacznie wyższy szczyt (586,3 ± 282,7 mg/l) pojawia się po 20,7 ± 5,2 godziny i jest przypisywany wchłanianiu produktów bakteryjnego rozkładu akarbozy w dalszych odcinkach przewodu pokarmowego. Pozorna objętość dystrybucji po podaniu dożylnym wynosi 0,32 l/kg masy ciała.
akarboza, biodostępność, dysfagia, eliminacja substancji czynnej, enzymy trawienne, farmakokinetyka leku, faza dystrybucji, faza eliminacji, Glucobay 100, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przebieg dwufazowy, radioaktywność osocza, rozkład bakteryjny, substancja znakowana radioaktywnie, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dexmedetomidine Altan 4 mcg/ml
Deksmedetomidyna Altan jest wskazana do sedacji dorosłych pacjentów na oddziale intensywnej opieki medycznej (OIOM) wymagających sedacji na poziomie od 0 do -3 w skali Richmond Agitation-Sedation Scale (RASS), co odpowiada pobudzeniu w reakcji na głos. Lek podaje się wyłącznie w warunkach szpitalnych przez wykwalifikowany personel. U pacjentów zaintubowanych i znieczulonych dawka początkowa wynosi 0,7 μg/kg m.c./h, z możliwością dostosowania w zakresie 0,2-1,4 μg/kg m.c./h, przy czym nie należy przekraczać dawki maksymalnej 1,4 μg/kg m.c./h. Zaleca się unikanie dawki nasycającej w sedacji OIOM ze względu na ryzyko działań niepożądanych. Stabilny poziom sedacji może być osiągnięty po około godzinie od zmiany dawki. Stosowanie leku dłużej niż 14 dni wymaga regularnej oceny klinicznej. U pacjentów osłabionych wskazane jest rozważenie mniejszej dawki początkowej, a w przypadku braku odpowiedniej sedacji po maksymalnej dawce należy rozważyć alternatywne środki sedacyjne.
analgezja miejscowa, bezdech, bradykardia, dawka wysycająca, deksmedetomidyna, depresja oddechowa, desaturacja krwi tlenem, duszność, faza dystrybucji, infuzja dożylna, infuzja nasycająca, infuzja podtrzymująca, lek przeciwbólowy, midazolam, nadciśnienie, niedociśnienie, niedrożność dróg oddechowych, OIOM, okres półtrwania, opioid, pacjent w podeszłym wieku, propofol, pulsoksymetria, sedacja proceduralna, sedacja z zachowaniem świadomości, skala RASS, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Dalteparyna sodowa – Właściwości farmakokinetyczne
Dalteparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, charakteryzuje się całkowitą dostępnością biologiczną około 87 ± 6% po podaniu podskórnym, z nieliniową farmakokinetyką w zakresie dawek 2 500–10 000 j.m. Aktywność anty-Xa wykazuje objętość dystrybucji 40–60 ml/kg oraz okres półtrwania 2,1–2,3 godziny po podaniu dożylnym i 3–5 godzin po podaniu podskórnym. Klirens aktywności anty-Xa wynosi 24,6 ± 5,4 ml/h/kg przy dawce 30 j.m./kg i 15,6 ± 2,4 ml/h/kg przy dawce 120 j.m./kg. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek na hemodializie okres półtrwania wydłuża się do 5,7 ± 2,0 godziny, co wskazuje na ryzyko kumulacji i konieczność dostosowania dawkowania. Wydalanie przez nerki jest ograniczone (<5% aktywności w moczu), sugerując istotny metabolizm lub alternatywne drogi eliminacji.
aktywność anty-Xa, choroba nowotworowa, dalteparyna sodowa, dostępność biologiczna, faza dystrybucji, faza eliminacji, heparyna drobnocząsteczkowa, klirens anty-Xa, Międzynarodowy Standard dla Heparyn Drobnocząsteczkowych, model jednokompartmentowy, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent hemodializowany, podanie dożylne, podanie podskórne, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, terapia przeciwzakrzepowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midanium 5 mg/ml
Midazolam wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego zastosowanie kliniczne i dawkowanie. Po podaniu domięśniowym osiąga maksymalne stężenie w osoczu w około 30 minut, z biodostępnością >90%, natomiast podanie doodbytnicze charakteryzuje się biodostępnością około 50%. Objętość dystrybucji w fazie stacjonarnej wynosi 0,7-1,2 l/kg, a lek wiąże się z białkami osocza w 96-98%, głównie z albuminami. Midazolam jest metabolizowany w wątrobie przez cytochrom P450 3A4 do aktywnego alfa-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi około 12% stężenia leku macierzystego. Okres półtrwania u zdrowych dorosłych wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy mieści się w zakresie 300-500 ml/min. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci sprzężonego metabolitu, z mniej niż 1% dawki wydalanej w formie niezmienionej.
alfa-hydroksymidazolam, biodostępność, biotransformacja, cytochrom P450 3A4, farmakokinetyka midazolamu, faza dystrybucji, faza eliminacji, hydroksylacja, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, marskość wątroby, midazolam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, przewlekła niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fragmin 2500 j.m. a.Xa/0,2 ml
Dalteparyna sodowa, substancja czynna leku Fragmin, wykazuje wysoką dostępność biologiczną wynoszącą 87 ± 6% po podaniu podskórnym, a jej działanie mierzone jest w j.m. anty-Xa. Farmakokinetyka dalteparyny charakteryzuje się ograniczoną dystrybucją tkankową (Vd 40-60 ml/kg) oraz krótkim okresem półtrwania po podaniu dożylnym (2,1-2,3 h), który ulega wydłużeniu do 3-5 godzin po podaniu podskórnym, co jest związane z opóźnionym wchłanianiem. Klirens leku u zdrowych ochotników wynosi od 15,6 do 24,6 ml/h/kg w zależności od dawki, natomiast u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania wydłuża się do 5,7 ± 2,0 h, co wskazuje na ryzyko kumulacji leku w organizmie. Wydalanie przez nerki jest główną drogą eliminacji, jednak mniej niż 5% aktywności anty-Xa jest wykrywane w moczu.
aktywność anty-Xa, biodostępność bezwzględna, choroba nowotworowa, dalteparyna sodowa, dostępność biologiczna, dystrybucja tkankowa, faza dystrybucji, Fragmin, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, klirens, klirens anty-Xa, model jednokompartmentowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie dożylne, podanie podskórne, przewlekła niewydolność nerek, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sufentanil Chiesi 5 mcg/ml (50 mcg/10 ml)
Sufentanil Chiesi, dostępny w roztworze do wstrzykiwań o stężeniu 5 μg/ml, wykazuje dwufazowy model farmakokinetyczny po podaniu dożylnym, z okresem półtrwania w pierwszej fazie dystrybucji wynoszącym 2,3-4,5 min oraz w drugiej fazie 35-73 min. Średni okres półtrwania eliminacji wynosi około 784 min (13 godz), jednak jest zależny od dawki – dla 250 μg wynosi około 240 min, a dla dawek 500-1500 μg wydłuża się do 10-16 godzin. Objętość dystrybucji w centralnym kompartmencie to 14,2 l, a w stanie stacjonarnym 344 l, co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową. Klirens leku wynosi 917 ml/min, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (92,5%). Sufentanil podlega intensywnej biotransformacji w wątrobie i jelicie cienkim, z eliminacją około 80% dawki w ciągu 24 godzin, przy jedynie 2% wydalanej w formie niezmienionej. Farmakokinetyka wykazuje liniowość w zakresie dawek 250-1500 μg, co umożliwia przewidywalne zwiększanie stężenia leku w osoczu proporcjonalnie do dawki.
adrenalina, biotransformacja, cytrynian sufentanylu, dystrybucja tkankowa, działanie przeciwbólowe, efekt terapeutyczny, epinefryna, farmakokinetyka sufentanylu, faza dystrybucji, faza eliminacji, klirens sufentanylu, kompartment centralny, krew pępowinowa, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, okres półtrwania, osocze matki, podanie dożylne, podanie zewnątrzoponowe, roztwór do wstrzykiwań, stężenie leku w osoczu, stężenie leku w surowicy, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Novistig (0,5 mg + 2,5 mg)/ml
Produkt leczniczy Novistig zawiera glikopironiowy bromek (0,5 mg/ml) oraz neostygminy metylosiarczan (2,5 mg/ml) i jest stosowany do odwracania resztkowego niedepolaryzującego bloku nerwowo-mięśniowego. Po podaniu dożylnym obie substancje wykazują szybkie wchłanianie i dystrybucję; ponad 90% glikopironiowego bromku ulega rozkładowi w surowicy w ciągu 5 minut, a stężenie neostygminy spada do około 8% wartości początkowej w tym samym czasie. Okres półtrwania fazy dystrybucji neostygminy jest krótszy niż 1 minuta, natomiast faza eliminacji glikopironiowego bromku trwa około 1,7 godziny, a neostygminy od 15 do 30 minut (0,89 godziny u pacjentów bez miastenii).