filtr hemodializacyjny
Filtr hemodializacyjny, zwany również dializatorem, stanowi kluczowy element aparatu do hemodializy, pełniący funkcję sztucznej nerki. Zbudowany jest z półprzepuszczalnej błony (najczęściej typu kapilarnego), która umożliwia wymianę substancji między krwią pacjenta a płynem dializacyjnym.
Zasada działania filtra hemodializacyjnego opiera się na trzech głównych mechanizmach: dyfuzji (transport cząsteczek zgodnie z gradientem stężeń), ultrafiltracji (przesączanie wody i substancji rozpuszczonych pod wpływem gradientu ciśnień) oraz adsorpcji (wiązanie niektórych cząsteczek na powierzchni błony). Dzięki tym procesom z organizmu pacjenta usuwane są toksyny mocznicowe, nadmiar elektrolitów i wody.
Współczesne filtry hemodializacyjne różnią się materiałem membrany (syntetyczne, półsyntetyczne lub celulozowe), powierzchnią (od około 1,0 do 2,5 m²), współczynnikiem ultrafiltracji (KUF) oraz przepuszczalnością dla cząsteczek o różnej masie. W zależności od potrzeb klinicznych pacjenta stosuje się filtry high-flux (wysokoprzepływowe) lub low-flux (niskoprzepływowe), dobierając je indywidualnie do stanu klinicznego i rodzaju prowadzonej terapii nerkozastępczej.
Efektywność filtra hemodializacyjnego określana jest przez szereg parametrów, w tym klirens mocznika i innych toksyn mocznicowych, zdolność do usuwania średnich i większych cząsteczek (np. β2-mikroglobuliny) oraz biokompatybilność. Nowoczesne filtry charakteryzują się zmniejszoną aktywacją układu dopełniacza i mniejszą indukcją reakcji zapalnych podczas zabiegu hemodializy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Voluven (60 mg + 9 mg)/ml
Hydroksyetyloskrobia (HES) zawarta w produkcie VOLUVEN charakteryzuje się średnią masą cząsteczkową in vivo wynoszącą 70 000 – 80 000 Da, co przekracza próg nerkowy (60 000 – 70 000 Da) i wpływa na jej farmakokinetykę. Po dożylnym podaniu 500 ml stężenie HES w osoczu utrzymuje się na poziomie 75% wartości maksymalnej po 30 minutach, spada do 14% po 6 godzinach, a po 24 godzinach wraca do wartości wyjściowych. Objętość dystrybucji wynosi około 5,9 litra, wskazując na głównie wewnątrznaczyniową dystrybucję. Klirens osoczowy wynosi 31,4 ml/min, a AUC 14,3 mg/ml × godz., co świadczy o nieliniowej farmakokinetyce. Okres półtrwania w fazie dystrybucji (t½ α) to 1,4 godziny, a w fazie eliminacji (t½ β) 12,1 godziny.
akumulacja tkankowa, farmakokinetyka nieliniowa, faza dystrybucji, faza eliminacji, filtr hemodializacyjny, hemodializa, hydroksyetyloskrobia, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kumulacja leku, kumulacja tkankowa, masa cząsteczkowa, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania w osoczu, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia, próg nerkowy, przestrzeń wewnątrznaczyniowa, schyłkowa niewydolność nerek, wydalanie nerkowe