nadmierna aktywność mięśnia wypieracza pęcherza moczowego

Nadmierna aktywność mięśnia wypieracza pęcherza moczowego to zaburzenie czynnościowe dolnych dróg moczowych, charakteryzujące się mimowolnymi skurczami mięśnia wypieracza podczas fazy napełniania pęcherza. Jest to kluczowy element zespołu pęcherza nadreaktywnego (OAB – Overactive Bladder), objawiającego się parciami naglącymi, częstomoczem oraz nokturią, a czasem także nietrzymaniem moczu z parcia.

Patofizjologia tego stanu obejmuje zaburzenia neurologiczne, mięśniowe lub idiopatyczne. Nadaktywność wypieracza może wynikać z uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego (udar, choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane), zaburzeń obwodowych lub zmian w samym pęcherzu moczowym. Diagnozę potwierdza badanie urodynamiczne, wykazujące nieprawidłowe skurcze wypieracza podczas napełniania pęcherza.

Leczenie obejmuje farmakoterapię (głównie leki antycholinergiczne lub β3-adrenomimetyki), terapie behawioralne oraz metody inwazyjne w przypadkach opornych. Neuromodulacja, toksyna botulinowa czy augmentacja pęcherza to opcje dla pacjentów z ciężkimi objawami nieodpowiadającymi na standardowe leczenie. Skuteczna terapia znacząco poprawia jakość życia pacjentów, zmniejszając nasilenie objawów i zapobiegając powikłaniom.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl