shunt lędźwiowo-otrzewnowy

Shunt lędźwiowo-otrzewnowy to procedura neurochirurgiczna polegająca na implantacji systemu drenującego płyn mózgowo-rdzeniowy z przestrzeni podpajęczynówkowej lędźwiowej do jamy otrzewnowej. Jest to alternatywna metoda leczenia wodogłowia, stosowana gdy klasyczny shunt komorowo-otrzewnowy jest przeciwwskazany lub niemożliwy do wykonania.

Zabieg wykonuje się najczęściej u pacjentów z wodogłowiem komunikującym, gdzie dochodzi do nadmiernego gromadzenia się płynu mózgowo-rdzeniowego. System shuntu składa się z cewnika umieszczonego w przestrzeni podpajęczynówkowej na poziomie lędźwiowym, zastawki regulującej przepływ oraz dystalnego cewnika wprowadzonego do jamy otrzewnowej, gdzie płyn jest wchłaniany.

Wskazaniami do implantacji shuntu lędźwiowo-otrzewnowego są m.in. wodogłowie normotensyjne, wodogłowie pokrwotoczne, wodogłowie pozapalne oraz stany po infekcjach wewnątrzczaszkowych. Metoda ta może być również stosowana w przypadku pseudoguza mózgu (idiopatycznego nadciśnienia śródczaszkowego) czy torbieli pajęczynówki.

Potencjalne powikłania obejmują infekcje układu, niedrożność, przemieszczenie cewnika, przedrenowanie prowadzące do zespołu podciśnienia śródczaszkowego oraz problemy związane z zastawką. Pacjenci po implantacji shuntu wymagają regularnych kontroli neurochirurgicznych oraz obrazowania w celu oceny prawidłowego funkcjonowania systemu.