shunt komorowo-otrzewnowy

Shunt komorowo-otrzewnowy to neurochirurgiczne urządzenie implantowane w celu odprowadzania nadmiaru płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR) z komór mózgowych do jamy otrzewnowej. Jest stosowany w leczeniu wodogłowia, stanu charakteryzującego się nieprawidłowym gromadzeniem się PMR w komorach mózgu, prowadzącym do wzrostu ciśnienia śródczaszkowego.

Zabieg implantacji shuntu komorowo-otrzewnowego polega na umieszczeniu cewnika proksymalnego w układzie komorowym mózgu, następnie połączeniu go z zastawką regulującą przepływ, a dalej z cewnikiem dystalnym wprowadzanym do jamy otrzewnowej. System ten umożliwia jednokierunkowy przepływ płynu mózgowo-rdzeniowego, zapobiegając wzrostowi ciśnienia śródczaszkowego.

Wskazaniami do implantacji shuntu są: wodogłowie pourazowe, pokrwotoczne, poinfekcyjne, idiopatyczne lub związane z guzami mózgu. Do powikłań zabiegu należą: infekcje układu (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie otrzewnej), niedrożność systemu, nadmierny drenaż oraz przemieszczenie cewników. Pacjenci z implantowanym shuntem wymagają regularnej kontroli neurochirurgicznej.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Rzekomy guz mózgu (idiopatyczne nadciśnienie śródczaszkowe) – Leczenie

Idiopatyczne nadciśnienie śródczaszkowe (rzekomy guz mózgu) to zespół charakteryzujący się podwyższonym ciśnieniem śródczaszkowym bez widocznej przyczyny, dotykający głównie otyłe kobiety w wieku rozrodczym. Leczenie opiera się na trzech filarach: leczeniu choroby podstawowej, ochronie wzroku oraz łagodzeniu bólu głowy. Kluczową interwencją modyfikującą przebieg choroby jest redukcja masy ciała, szczególnie u pacjentów z nadwagą, gdzie utrata 5-10% masy ciała znacząco poprawia objawy i chroni wzrok. Farmakologicznie pierwszym wyborem jest acetazolamid, stosowany w dawkach od 250 mg do 1-2 g/dobę, z możliwością zwiększenia do 4 g/dobę w przypadkach opornych, który zmniejsza produkcję płynu mózgowo-rdzeniowego i obniża ciśnienie śródczaszkowe. W terapii wspomagającej stosuje się także topiramat, furosemid i metazolamid. Wskazane jest interdyscyplinarne podejście, obejmujące neurologów, okulistów, neurochirurgów oraz specjalistów ds. żywienia.
acetazolamid, agonista receptora peptydu glukagonopodobnego-1, chirurgia bariatryczna, ciśnienie śródczaszkowe, digoksyna, fenestracja osłonki nerwu wzrokowego, furosemid, glikokortykosteroid, idiopatyczne nadciśnienie śródczaszkowe, inhibitor anhydrazy węglowej, krwiak podtwardówkowy, neurooftalmolog, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, oktreotyd, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole widzenia, punkcja lędźwiowa, rzekomy guz mózgu, shunt komorowo-otrzewnowy, shunt lędźwiowo-otrzewnowy, stentowanie zatoki żylnej, toksyna botulinowa, topiramat, współpraca interdyscyplinarna, zastawka regulowana, zwężenie zatoki żylnej
Leksykon chorób i schorzeń
Nadciśnienie śródczaszkowe – Leczenie

Leczenie nadciśnienia śródczaszkowego (IIH) skupia się na obniżeniu ciśnienia płynu mózgowo-rdzeniowego, ochronie funkcji wzrokowych oraz łagodzeniu objawów, zwłaszcza bólów głowy. Podstawową metodą jest redukcja masy ciała o 5-10%, co u 90-95% pacjentów z nadwagą lub otyłością prowadzi do istotnej poprawy klinicznej. Farmakoterapia opiera się głównie na acetazolamidie (dawki do 4 g/dobę), który hamuje anhydrazę węglanową i zmniejsza produkcję płynu mózgowo-rdzeniowego, potwierdzając skuteczność w badaniu IIHTT. Alternatywnie stosuje się topiramat, furosemid oraz inne diuretyki. W przypadkach opornych lub zagrażających wzrokowi wskazane są interwencje chirurgiczne: shunty komorowo-otrzewnowe lub lędźwiowo-otrzewnowe, fenestracja osłonki nerwu wzrokowego (ONSF) oraz stentowanie zatoki żylnej, które poprawiają odpływ płynu i obniżają ciśnienie wewnątrzczaszkowe. Nakłucia lędźwiowe pełnią rolę tymczasowego leczenia, szczególnie u kobiet w ciąży lub pacjentów oczekujących na zabieg.
acetazolamid, agonista receptora GLP-1, ból głowy, chirurgia bariatryczna, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, diuretyk pętlowy, eksenatyd, elastografia rezonansu magnetycznego, fenestracja osłonki nerwu wzrokowego, furosemid, glikokortykosteroid, idiopatyczne nadciśnienie śródczaszkowe, inhibitor anhydrazy węglowej, lek moczopędny, nadciśnienie śródczaszkowe, nakłucie lędźwiowe, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, piorunująca postać nadciśnienia śródczaszkowego, płyn mózgowo-rdzeniowy, punkcja lędźwiowa, remisja choroby, shunt komorowo-otrzewnowy, shunt lędźwiowo-otrzewnowy, stentowanie zatoki żylnej, topiramat, ziarnistość pajęczynówki, zwężenie zatoki żylnej

shunt komorowo-otrzewnowy

Powiązane wpisy

Rzekomy guz mózgu (idiopatyczne nadciśnienie śródczaszkowe) – Leczenie

Nadciśnienie śródczaszkowe – Leczenie