szczepionka przeciw rotawirusom
Szczepionka przeciw rotawirusom to preparat zapobiegający zakażeniom wywołanym przez rotawirusy, które są najczęstszą przyczyną ciężkich biegunek u niemowląt i małych dzieci na całym świecie. Rotawirusy odpowiadają za około 40% hospitalizacji z powodu ostrego zapalenia żołądka i jelit u dzieci poniżej 5. roku życia.
Dostępne są dwa typy szczepionek przeciw rotawirusom: szczepionka monowalentna (Rotarix) zawierająca atenuowany ludzki rotawirus oraz szczepionka pentawalentna (RotaTeq) zawierająca pięć reasortantów ludzko-bydlęcych rotawirusów. Obie szczepionki podawane są doustnie w schemacie 2-dawkowym (Rotarix) lub 3-dawkowym (RotaTeq), z pierwszą dawką podawaną w 6-8 tygodniu życia.
Szczepienia przeciw rotawirusom wykazują wysoką skuteczność (85-98%) w zapobieganiu ciężkim biegunkom i hospitalizacjom związanym z zakażeniem rotawirusowym. Profil bezpieczeństwa szczepionek jest dobry, choć istnieje niewielkie ryzyko (1-5 przypadków na 100 000 zaszczepionych dzieci) wystąpienia wgłobienia jelita, szczególnie po podaniu pierwszej dawki.
W Polsce szczepienie przeciw rotawirusom jest zalecane, ale nieobowiązkowe, znajduje się w Programie Szczepień Ochronnych. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) rekomenduje włączenie szczepień przeciwko rotawirusom do narodowych programów szczepień we wszystkich krajach, szczególnie w regionach o wysokiej śmiertelności z powodu biegunek rotawirusowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw wirusowi rotawirusa – Zapobieganie i profilaktyka
Szczepionki przeciw wirusowi rotawirusa stanowią podstawę profilaktyki rotawirusowego zapalenia żołądka i jelit, głównej przyczyny ciężkiej biegunki u niemowląt i małych dzieci. Dostępne preparaty doustne, takie jak Rotarix (2 dawki w 2. i 4. miesiącu życia) oraz RotaTeq (3 dawki w 2., 4. i 6. miesiącu życia), wykazują wysoką skuteczność na poziomie 85-98% w zapobieganiu ciężkim postaciom choroby oraz 74-87% w ochronie przed biegunką o dowolnym nasileniu. Szczepionki te są bezpieczne, z niskim ryzykiem powikłań, takich jak wgłobienie jelita (ok. 1/100 000 zaszczepionych), a ich stosowanie jest rekomendowane przez WHO, CDC i inne międzynarodowe organizacje zdrowotne. Wprowadzenie szczepień doprowadziło do redukcji hospitalizacji z powodu rotawirusa o około 85% w krajach rozwiniętych oraz zapobiegło około 140 000 zgonów dzieci w latach 2006-2019 na świecie.
badanie kliniczne, choroba rotawirusowa, ciężki złożony niedobór odporności, dawkowanie szczepionki, ostra biegunka, ostre zapalenie żołądka i jelit, reasortant bydlęco-ludzki, rotawirusowe zapalenie żołądka i jelit, roztwór do nawadniania doustnego, serokonwersja, szczepionka atenuowana, szczepionka inaktywowana, szczepionka monowalentna, szczepionka pentawalentna, szczepionka przeciw rotawirusom, wgłobienie jelita, wyłączne karmienie piersią, zakażenie rotawirusowe - Leksykon substancji czynnych
Polisacharyd Neisseria meningitidis grupy C – Interakcje
Polisacharyd Neisseria meningitidis grupy C, stosowany w szczepionce NeisVac-C, nie powinien być mieszany z innymi szczepionkami w jednej strzykawce; jednoczesne podanie różnych szczepionek wymaga iniekcji w różne miejsca ciała. Badania kliniczne wykazały, że jednoczesne podawanie polisacharydu meningokokowego z innymi szczepionkami, takimi jak toksoidy błoniczy i tężcowy, szczepionki przeciw krztuścowi (pełnokomórkowej wP i bezkomórkowej aP), Hib, IPV, MMR, szczepionkami przeciw pneumokokom (7-, 10-, 13-walentnymi) oraz sześciowalentną DTaP-IPV-HBV-Hib, nie powoduje istotnych klinicznie zaburzeń odpowiedzi immunologicznej. Wartości serokonwersji po szczepionce NeisVac-C wynosiły np. 95,7% przy podaniu miesiąc po toksoidzie tężcowym, w porównaniu do 100% przy podaniu jednoczesnym. Jednoczesne stosowanie z doustną szczepionką przeciw rotawirusom (RotaTeq) również nie wpływa negatywnie na odpowiedź immunologiczną i cechuje się akceptowalnym profilem bezpieczeństwa.
Bordetella pertussis, dopełniacz króliczy, Haemophilus influenzae typ b, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, miano przeciwciał, odpowiedź immunologiczna, polisacharyd Neisseria meningitidis grupy C, serokonwersja, średnia geometryczna miana przeciwciał, szczepionka MMR, szczepionka NeisVac-C, szczepionka przeciw rotawirusom, szczepionka RotaTeq, toksoid błoniczy i tężcowy - Leksykon leków
Interakcje leku – NeisVac-C 10 mcg polisacharydu (O-deacetylowanego) Neisseria meningitidis grupy C (szczep C11) skoniugowany z 10-20 mcg toksoidu tężcowego adsorbowany na wodorotlenku glinu 0,5 mg Al+3/0,5 ml
Szczepionka NeisVac-C, zawierająca polisacharyd Neisseria meningitidis grupy C skoniugowany z toksoidem tężcowym, może być stosowana jednocześnie z innymi szczepionkami pod warunkiem podawania w różne miejsca ciała, bez mieszania w jednej strzykawce. Badania kliniczne wykazały brak istotnego klinicznie wpływu na odpowiedź immunologiczną przy jednoczesnym podaniu z toksoidem błoniczym i tężcowym, szczepionkami przeciw krztuścowi (pełnokomórkowymi i bezkomórkowymi), Hib, IPV, MMR, skoniugowanymi szczepionkami przeciwpneumokokowymi oraz sześciowalentną szczepionką DTaP-IPV-HBV-Hib. Wartości serokonwersji po podaniu NeisVac-C wynosiły 95,7–100%, a obserwowane niewielkie różnice w mianach przeciwciał rSBA nie miały znaczenia klinicznego, pod warunkiem osiągnięcia miana co najmniej 1:8 lub 1:128. Jednoczesne podanie z żywą szczepionką przeciw rotawirusom (RotaTeq) również nie wpływało negatywnie na odpowiedź immunologiczną i charakteryzowało się akceptowalnym profilem bezpieczeństwa.
antygen powierzchniowy WZW B, dopełniacz króliczy, dysfagia, działanie niepożądane, Haemophilus influenzae, odpowiedź immunologiczna, poliomyelitis, polisacharyd Neisseria meningitidis, reakcja poszczepienna, serokonwersja, szczepionka bezkomórkowa, szczepionka MMR, szczepionka pełnokomórkowa, szczepionka przeciw krztuścowi, szczepionka przeciw rotawirusom, szczepionka przeciwpneumokokowa, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy - Leksykon chorób i schorzeń
Wgłobienie jelita – Patofizjologia i mechanizm
Wgłobienie jelita (intussusceptio) to wpuklenie się segmentu jelita (intussusceptum) do światła odcinka dystalnego (intussuscipiens), prowadzące do niedrożności przewodu pokarmowego. U dzieci, zwłaszcza poniżej 2. roku życia, stanowi najczęstszą przyczynę ostrego brzucha i niedrożności jelit, z dominującym typem krętniczo-kątniczym (>80%). Etiologia u dzieci jest w 75-90% idiopatyczna, związaną z przerostem tkanki limfatycznej w kępkach Peyera, często po infekcjach wirusowych (adenowirusy, rotawirusy), co potwierdza sezonowość zachorowań i związek z niektórymi szczepieniami przeciw rotawirusom. U dorosłych wgłobienie jest rzadsze (1-5% niedrożności jelit) i zwykle ma punkt wiodący, najczęściej nowotwory (30-35%) lub zmiany zapalne. Patofizjologia obejmuje zaburzenie równowagi sił podłużnych i poprzecznych w ścianie jelita, prowadzące do upośledzenia drenażu limfatycznego, zastojów żylnych, niedokrwienia, martwicy i potencjalnej perforacji. Charakterystycznym objawem jest stolce typu „galaretki porzeczkowej”.
adenowirus jelitowy, chłoniak, choroba Crohna, choroba trzewna, ektopowa trzustka, kępki Peyera, martwica jelita, mukowiscydoza, naczyniak, niedrożność jelit, niedrożność przewodu pokarmowego, nowotwór łagodny, nowotwór złośliwy, ostry brzuch, perystaltyka, posocznica, przerost tkanki limfatycznej, punkt wiodący, szczepionka przeciw rotawirusom, tlenek azotu, torbiel duplikacyjna, uchyłek Meckela, upośledzenie drenażu limfatycznego, wgłobienie jelita, wgłobienie krętniczo-kątnicze, wirusowe zapalenie żołądka i jelit, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń związane z IgA, zapalenie otrzewnej, zapalenie ucha środkowego, zastawka krętniczo-kątnicza, zrosty pooperacyjne - Leksykon substancji czynnych
Toksoid tężcowy – Interakcje
Toksoid tężcowy, będący składnikiem szczepionek monowalentnych oraz skojarzonych (DT, DTP, IPV, Hib, HBV), może być bezpiecznie podawany jednocześnie z wieloma innymi szczepionkami, takimi jak inaktywowane szczepionki przeciw grypie, HBV, HPV, MenACWY, MMR, ospie wietrznej czy rotawirusom, bez wpływu na odpowiedź immunologiczną. Zaleca się jednak podawanie szczepionek w różne miejsca ciała, z użyciem oddzielnych strzykawek i igieł, oraz unikanie mieszania preparatów w jednej strzykawce. Szczepionki zawierające toksoid tężcowy mogą być także podawane jednocześnie z immunoglobulinami, w tym immunoglobuliną przeciwtężcową, co jest istotne w profilaktyce poekspozycyjnej. U pacjentów leczonych immunosupresyjnie (np. cyklosporyna, kortykosteroidy, leki cytostatyczne) odpowiedź na szczepienie może być osłabiona lub nie wystąpić, dlatego szczepienia powinny być wykonane 2-4 tygodnie przed rozpoczęciem terapii immunosupresyjnej.
błonica i tężec, błonica tężec krztusiec, chloramfenikol, cyklosporyna, działanie immunosupresyjne, działanie niepożądane, Haemophilus influenzae typu B, ibuprofen, immunoglobulina przeciwtężcowa, kortykosteroid, leczenie immunosupresyjne, lek cytostatyczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwgorączkowy, odpowiedź immunologiczna, ospa wietrzna, paracetamol, poliomyelitis, polisacharyd otoczkowy, polisacharyd otoczkowy Haemophilus influenzae, profilaktyka poekspozycyjna tężca, reakcja poszczepienna, świnka i różyczka, szczepionka inaktywowana, szczepionka przeciw grypie, szczepionka przeciw HPV, szczepionka przeciw krztuścowi, szczepionka przeciw meningokokom, szczepionka przeciw odrze, szczepionka przeciw półpaścowi, szczepionka przeciw rotawirusom, szczepionka skojarzona, szczepionka skoniugowana, szczepionka żywa, toksoid tężcowy, wirusowe zapalenie wątroby typu B - Leksykon leków
Interakcje leku – Szczepionka przeciwgruźlicza BCG 10 0,5 mg (od 1,5 mln do 6 mln żywych prątków BCG/ml); szczepionka 10 dawkowa, 1 dawka (0,1 ml)
Szczepionka przeciwgruźlicza BCG, zawierająca żywe atenuowane prątki, wymaga starannego planowania w kontekście interakcji z innymi produktami leczniczymi. Możliwe jest jednoczesne podanie BCG ze szczepionkami inaktywowanymi oraz atenuowanymi, bez negatywnego wpływu na skuteczność immunizacji czy wzrostu ryzyka działań niepożądanych. W przypadku szczepionek żywych podawanych niejednocześnie, zalecany jest odstęp minimum 4 tygodni, zarówno gdy BCG jest podawana jako pierwsza, jak i jako kolejna. Szczepionki inaktywowane mogą być podawane w dowolnym odstępie czasowym, jednak z uwzględnieniem ryzyka nakładania się odczynów poszczepiennych. Szczególną uwagę należy zwrócić na miejsce podania – BCG standardowo podaje się w lewe ramię, gdzie nie powinny być wykonywane inne szczepienia przez co najmniej 3 miesiące, aby uniknąć nakładania się miejscowych reakcji i zapalenia okolicznych węzłów chłonnych.
charakterystyka produktu leczniczego, cytostatyk, glikokortykosteroid, izoniazyd, lek biologiczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwprątkowy, odczyn poszczepienny, odpowiedź immunologiczna, prątki atenuowane, ryfampicyna, szczepionka atenuowana, szczepionka BCG, szczepionka inaktywowana, szczepionka przeciw błonicy, szczepionka przeciw krztuścowi, szczepionka przeciw odrze, szczepionka przeciw ospie wietrznej, szczepionka przeciw polio, szczepionka przeciw rotawirusom, szczepionka przeciw różyczce, szczepionka przeciw śwince, szczepionka przeciw tężcowi, układ immunologiczny, zapalenie węzłów chłonnych