szczepionka RotaTeq
Szczepionka RotaTeq to doustna, żywa, pięciowalentna szczepionka przeciwko rotawirusom, opracowana w celu zapobiegania biegunce rotawirusowej u niemowląt i małych dzieci. Zawiera pięć żywych, zrekombinowanych szczepów rotawirusa, które powstały na bazie ludzkich i bydlęcych rotawirusów.
RotaTeq zapewnia ochronę przed najczęstszymi serotypami rotawirusów powodujących biegunkę u dzieci: G1, G2, G3, G4 oraz P1[8]. Schemat szczepienia obejmuje podanie trzech dawek, pierwszą należy podać między 6. a 12. tygodniem życia, a kolejne dawki w odstępach 4-10 tygodni. Cały cykl szczepienia powinien być ukończony przed 32. tygodniem życia.
Skuteczność szczepionki RotaTeq została potwierdzona w badaniach klinicznych, gdzie wykazano 74% redukcję hospitalizacji z powodu biegunki rotawirusowej i 98% redukcję ciężkich przypadków po pełnym cyklu szczepienia. Szczepionka jest generalnie dobrze tolerowana, choć obserwowano łagodne działania niepożądane takie jak gorączka, biegunka czy wymioty. Bardzo rzadko występuje ryzyko wgłobienia jelita, szczególnie w pierwszym tygodniu po pierwszej dawce.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Polisacharyd Neisseria meningitidis grupy C – Interakcje
Polisacharyd Neisseria meningitidis grupy C, stosowany w szczepionce NeisVac-C, nie powinien być mieszany z innymi szczepionkami w jednej strzykawce; jednoczesne podanie różnych szczepionek wymaga iniekcji w różne miejsca ciała. Badania kliniczne wykazały, że jednoczesne podawanie polisacharydu meningokokowego z innymi szczepionkami, takimi jak toksoidy błoniczy i tężcowy, szczepionki przeciw krztuścowi (pełnokomórkowej wP i bezkomórkowej aP), Hib, IPV, MMR, szczepionkami przeciw pneumokokom (7-, 10-, 13-walentnymi) oraz sześciowalentną DTaP-IPV-HBV-Hib, nie powoduje istotnych klinicznie zaburzeń odpowiedzi immunologicznej. Wartości serokonwersji po szczepionce NeisVac-C wynosiły np. 95,7% przy podaniu miesiąc po toksoidzie tężcowym, w porównaniu do 100% przy podaniu jednoczesnym. Jednoczesne stosowanie z doustną szczepionką przeciw rotawirusom (RotaTeq) również nie wpływa negatywnie na odpowiedź immunologiczną i cechuje się akceptowalnym profilem bezpieczeństwa.
Bordetella pertussis, dopełniacz króliczy, Haemophilus influenzae typ b, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, miano przeciwciał, odpowiedź immunologiczna, polisacharyd Neisseria meningitidis grupy C, serokonwersja, średnia geometryczna miana przeciwciał, szczepionka MMR, szczepionka NeisVac-C, szczepionka przeciw rotawirusom, szczepionka RotaTeq, toksoid błoniczy i tężcowy - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw wirusowi rotawirusa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Szczepionka przeciw wirusowi rotawirusa stanowi istotny element profilaktyki ciężkich biegunek u niemowląt i małych dzieci, wykazując skuteczność w redukcji zgonów poniżej 5. roku życia o 49,1-52,7% (95% UI) do 2034 roku, co przekłada się na zapobieżenie około 102 000-110 000 zgonów rocznie w 112 krajach. Skuteczność szczepionki jest zróżnicowana geograficznie, wahając się od 69,6% do 94,3% w krajach o wysokim dochodzie i niskiej śmiertelności, do 18,6-85,3% w regionach o niższym dochodzie, co wiąże się m.in. z obecnością przeciwciał matczynych, różnorodnością mikrobioty jelitowej oraz wcześniejszym zakażeniem rotawirusowym. Pełny schemat dwudawkowy szczepienia jest istotnie bardziej efektywny niż pojedyncza dawka, a wprowadzenie szczepionki w krajach takich jak Wielka Brytania i Irlandia skutkowało redukcją hospitalizacji z powodu rotawirusowego zapalenia żołądka i jelit o 44-80% (p<0,001).
choroba rotawirusowa, choroba żołądkowo-jelitowa, ciężka biegunka, eliminacja choroby, immunogenność szczepionki, mikrobiota jelitowa, odporność populacyjna, odpowiedź na szczepionkę, ostre zapalenie żołądka i jelit, program szczepień, przeciwciało matczyne, rotawirusowe zapalenie żołądka i jelit, schemat dwudawkowy, schemat jednodawkowy, szczepionka Rotarix, szczepionka RotaTeq, transmisja wirusa, wirus rotawirusa, wirus szczepionkowy, wyszczepialność, zakażenie norowirusem, zakażenie rotawirusem, zakażenie rotawirusowe - Leksykon chorób i schorzeń
Wgłobienie jelita – Epidemiologia
Wgłobienie jelita (intussusceptio) jest jedną z najczęstszych przyczyn niedrożności przewodu pokarmowego u niemowląt i małych dzieci, z częstością występowania globalnie szacowaną na około 74 przypadki na 100 000 niemowląt rocznie, choć wartości te wykazują znaczne zróżnicowanie geograficzne (np. 30-38/100 000 w USA, 1,6-4/1000 żywych urodzeń w Wielkiej Brytanii, 56/100 000 w Ghanie). Najwięcej przypadków dotyczy dzieci poniżej 2 roku życia, ze szczytem zachorowań między 5 a 7 miesiącem życia. Wgłobienie jelita występuje częściej u chłopców (stosunek 3:2 do 3:1), a w około 90-95% przypadków etiologia jest idiopatyczna. W pozostałych przypadkach czynnikiem predysponującym mogą być m.in. przerost tkanki limfatycznej, uchyłek Meckla czy polipy jelitowe. Obserwuje się także sezonowość zachorowań, choć wzorce te różnią się regionalnie, co sugeruje możliwe podłoże wirusowe.
Wprowadzenie szczepionek przeciwko rotawirusom (Rotarix, RotaTeq) wymusiło intensywny nadzór epidemiologiczny nad wgłobieniem jelita ze względu na historyczne ryzyko związane ze szczepionką RotaShield. Obecne dane wskazują na niewielkie, ale statystycznie istotne zwiększenie ryzyka wgłobienia jelita po szczepieniu, szacowane na 1,1-7,3 dodatkowych przypadków na 100 000 zaszczepionych niemowląt, głównie w ciągu pierwszych 7 dni po pierwszej dawce. Jednak w krajach o niskich dochodach nie zaobserwowano istotnego wzrostu ryzyka. Systemy nadzoru, takie jak Afrykańska Sieć Nadzoru czy sentinelne szpitale w Indiach, nie wykazały wzrostu częstości wgłobienia jelita po wprowadzeniu szczepień. Korzyści zdrowotne wynikające ze szczepień, w tym redukcja ciężkich biegunek i zgonów, zdecydowanie przewyższają potencjalne ryzyko. Wyzwania pozostają w zakresie standaryzacji definicji przypadków, rozszerzenia nadzoru na obszary o ograniczonych zasobach oraz dalszych badań nad patofizjologią i czynnikami ryzyka wgłobienia jelita, zwłaszcza w kontekście szczepień.
biegunka, chłoniak, choroba idiopatyczna, czynnik ryzyka, definicja przypadku, infekcja, infekcja górnych dróg oddechowych, jelito cienkie, jelito grube, monitoring epidemiologiczny, niedrożność jelit, niedrożność przewodu pokarmowego, patologiczny punkt wiodący, polip jelitowy, przerost tkanki limfatycznej, sezonowość chorób, system nadzoru epidemiologicznego, szczepionka przeciwko rotawirusom, szczepionka Rotarix, szczepionka RotaTeq, torbiel duplikacyjna, uchyłek Meckla, wgłobienie jelita