zajęcie przewodu pokarmowego
Zajęcie przewodu pokarmowego to termin medyczny określający stan, w którym różne choroby lub procesy patologiczne obejmują struktury przewodu pokarmowego – od jamy ustnej przez przełyk, żołądek, jelito cienkie i grube, aż po odbyt. Może wystąpić w przebiegu chorób autoimmunologicznych, nowotworowych, infekcyjnych czy metabolicznych.
Manifestacja kliniczna zajęcia przewodu pokarmowego jest różnorodna i zależy od lokalizacji oraz nasilenia zmian. Pacjenci mogą zgłaszać bóle brzucha, zaburzenia rytmu wypróżnień, krwawienia z przewodu pokarmowego, nudności, wymioty, utratę masy ciała czy zaburzenia połykania. Diagnostyka obejmuje badania endoskopowe, obrazowe oraz laboratoryjne.
W toku diagnostyki różnicowej należy uwzględnić choroby zapalne jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego), choroby systemowe z zajęciem przewodu pokarmowego (twardzina układowa, toczeń rumieniowaty układowy), nowotwory, celiakię oraz choroby infekcyjne. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię, interwencje endoskopowe lub leczenie chirurgiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba behçeta – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroba Behçeta to przewlekłe, nawracające zapalenie naczyń o zmiennym przebiegu, którego rokowanie zależy od wielu czynników klinicznych i terapeutycznych. Kluczowe predyktory korzystnego przebiegu to przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, leczenie trwające ponad 6 lat oraz osiągnięcie remisji w ciągu pierwszych 2 lat od rozpoczęcia terapii. Terapia infliksymabem jest szczególnie skuteczna w przypadku zajęcia jelitowego, redukując ryzyko niegojących się owrzodzeń, zwłaszcza gdy OB jest podwyższone (≥24 mm/h) lub zmiany lokalizują się w okolicy krętniczo-kątniczej i okrężnicy. Negatywne czynniki rokownicze obejmują płeć męską, otyłość, ciężki przebieg choroby przy rozpoznaniu, młodszy wiek zachorowania (≤7 lat), nieprzestrzeganie zaleceń terapeutycznych (zwiększające ryzyko złego rokowania 8,5-krotnie) oraz zaawansowany wiek z niepełnosprawnością przy zajęciu neurologicznym.
amyloidoza nerek, choroba Behçeta, chorobowość, czynnik prognostyczny, deficyt neurologiczny, infliksymab, lek modyfikujący przebieg choroby, OB, owrzodzenie jelitowe, perforacja jelit, remisja, terapia steroidowa, tętniak tętnicy płucnej, tętniak tętnicy wieńcowej, udar mózgu, zajęcie narządu wzroku, zajęcie neurologiczne, zajęcie OUN, zajęcie przewodu pokarmowego, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie naczyń, zapalenie naczyń krwionośnych, zdrowy tryb życia - Leksykon chorób i schorzeń
Naczyniak krwotoczny dziedziczny – Epidemiologia
Naczyniak krwotoczny dziedziczny (HHT) to autosomalnie dominujące zaburzenie naczyniowe, charakteryzujące się obecnością mnogich malformacji tętniczo-żylnych (AVM) bez prawidłowej sieci naczyń włosowatych. Etiologia opiera się na mutacjach genów szlaku BMP, głównie ENG i ACVRL1, które odpowiadają za około 90% przypadków. Częstość występowania HHT wynosi około 1 na 5000-8000 osób globalnie, z wyższą zapadalnością w wybranych regionach, np. 1:1331 na Wyspach Bonaire i Curaçao. Choroba manifestuje się najczęściej w drugiej lub trzeciej dekadzie życia, z progresją objawów, takich jak epistaxis, telangiektazje i krwawienia z przewodu pokarmowego, nasilające się po 40. roku życia. Diagnostyka opiera się na kryteriach klinicznych Curaçao oraz badaniach genetycznych, które są kluczowe dla potwierdzenia rozpoznania i identyfikacji krewnych pierwszego stopnia. Wczesne wykrycie AVM, zwłaszcza płucnych i mózgowych, jest istotne ze względu na ryzyko powikłań zagrażających życiu.
badanie genetyczne, badanie przesiewowe, dziedziczenie autosomalne dominujące, epistaxis, ezofagogastroduodenoskopia, kryteria Curaçao, malformacja naczyniowa, malformacja tętniczo-żylna, mózgowe AVM, mutacja heterozygotyczna, naczyniak krwotoczny dziedziczny, nawracające krwawienie z nosa, niewydolność wątroby, płucne AVM, przezklatkowa echokardiografia kontrastowa, receptor kinazy typu 1, rezonans magnetyczny mózgu, szlak sygnałowy BMP, telangiektazja, wątrobowe AVM, zaburzenie angiogenezy, zajęcie przewodu pokarmowego, zespół Oslera-Webera-Rendu - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba behçeta – Epidemiologia
Choroba Behçeta (BD) to przewlekłe, wieloukładowe zapalenie naczyń, obejmujące zarówno małe, jak i duże naczynia, z charakterystycznymi nawrotowymi zmianami błon śluzowych oraz zajęciem narządu wzroku, układu naczyniowego, neurologicznego, stawowego, żołądkowo-jelitowego i innych. Epidemiologia BD wykazuje wyraźną zmienność geograficzną i etniczną, z najwyższą częstością występowania w krajach wzdłuż dawnego Jedwabnego Szlaku (Turcja: 80-420/100 000; Iran: 68-80/100 000; Japonia, Korea, Chiny: 13,5-35/100 000). W krajach zachodnich częstość jest znacznie niższa (USA: 0,12-5,2/100 000; Wielka Brytania: 0,64-19,07/100 000). Choroba najczęściej dotyka młodych dorosłych (20-40 lat, średnio 25-30 lat), z cięższym przebiegiem u mężczyzn i osób młodszych. Silny związek genetyczny z antygenem HLA-B51 (częstość u pacjentów 44,5-82% w krajach Jedwabnego Szlaku, ok. 15% w Europie i USA) wskazuje na istotny udział czynników genetycznych w patogenezie, choć HLA-B51 odpowiada za mniej niż 20% ryzyka genetycznego.
antycypacja genetyczna, antygen HLA-B51, błona śluzowa, choroba Behçeta, choroba niedokrwienna serca, czynniki genetyczne, dysfagia, lek biologiczny, lek immunomodulujący, pleocytoza płynu mózgowo-rdzeniowego, pochodzenie etniczne, remisja, występowanie rodzinne, zajęcie narządu wzroku, zajęcie neurologiczne, zajęcie przewodu pokarmowego, zajęcie układu nerwowego, zakrzepica zatok żylnych mózgu, zakrzepica żylna, zanik nerwu wzrokowego, zapalenie błony naczyniowej oka, złe rokowanie