badanie plwociny
Badanie plwociny to diagnostyczna procedura laboratoryjna polegająca na analizie wydzieliny oskrzelowej pochodzącej z dolnych dróg oddechowych. Plwocina jest materiałem biologicznym zawierającym śluz, komórki nabłonka dróg oddechowych, makrofagi, leukocyty oraz potencjalnie drobnoustroje i komórki nowotworowe.
W praktyce klinicznej wyróżnia się kilka rodzajów badań plwociny: badanie ogólne (ocena barwy, konsystencji, obecności krwi), cytologiczne (poszukiwanie komórek atypowych), mikrobiologiczne (posiew w kierunku bakterii, grzybów, prątków), a także analizę molekularną. Materiał można pozyskać poprzez spontaniczne odkrztuszenie, indukcję przy pomocy nebulizacji hipertonicznego roztworu soli lub metody inwazyjne.
Badanie plwociny jest kluczowym narzędziem diagnostycznym w chorobach układu oddechowego, takich jak zapalenie płuc, gruźlica, POChP, astma, mukowiscydoza czy nowotwory płuc. Pozwala na identyfikację czynnika etiologicznego infekcji, ocenę stanu zapalnego dróg oddechowych, a także wczesne wykrycie zmian nowotworowych. Jest badaniem stosunkowo łatwym do wykonania, nieinwazyjnym i tanim w porównaniu do innych metod diagnostycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak płuca – Zapobieganie i profilaktyka
Rak płuca pozostaje główną przyczyną zgonów nowotworowych w USA i na świecie, z około 228 820 nowymi przypadkami i 135 720 zgonami w 2020 roku. Wczesne wykrycie za pomocą corocznych badań przesiewowych niskodawkową tomografią komputerową (LDCT) u osób w wieku 50-80 lat z historią palenia ≥20 paczkolat (obecnie palących lub rzuciwszy palenie w ciągu ostatnich 15 lat) znacząco poprawia przeżywalność, zmniejszając śmiertelność z powodu raka płuca o 20% oraz ogólną śmiertelność o około 6,7%. Badania przesiewowe należy przerwać po 15 latach abstynencji od palenia lub w przypadku istotnych schorzeń ograniczających długość życia lub możliwość leczenia operacyjnego. USPSTF rekomenduje stosowanie prostych kryteriów wieku i historii palenia zamiast złożonych modeli ryzyka, a jedyną zalecaną metodą przesiewową jest LDCT, która przewyższa skutecznością zdjęcia rentgenowskie klatki piersiowej. Wykrycie raka na wczesnym etapie pozwala na leczenie z 5-letnią przeżywalnością sięgającą nawet 90%.
Amerykańskie Towarzystwo Onkologiczne, badanie plwociny, badanie przesiewowe, bierne palenie, biopsja płuca, bronchoskopia, narażenie na radon, niskodawkowa tomografia komputerowa, paczkolat, pozytonowa tomografia emisyjna, promieniowanie jonizujące, przewlekła choroba płuc, rak jelita grubego, rak piersi, rak płuca, rak prostaty, śmiertelność z powodu raka płuca, substancja rakotwórcza, wynik fałszywie dodatni, zapadnięcie płuca, zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ostrej niewydolności oddechowej – Diagnostyka i diagnoza
Zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) diagnozuje się na podstawie kryteriów berlińskich (2012) oraz nowej definicji globalnej (2024), które uwzględniają ostry początek objawów, obustronne zacienienia w badaniach obrazowych (RTG, TK lub ultrasonografia płuc), niewydolność oddechową niewytłumaczalną przez niewydolność serca lub przewodnienie oraz zaburzenia oksygenacji z wartością PaO₂/FiO₂ ≤ 300 mmHg przy PEEP ≥ 5 cm H₂O lub alternatywnie SpO₂/FiO₂ ≤ 315 (przy SpO₂ < 97%) u pacjentów niewentylowanych mechanicznie. ARDS klasyfikuje się na łagodny (200 mmHg < PaO₂/FiO₂ ≤ 300 mmHg), umiarkowany (100 mmHg < PaO₂/FiO₂ ≤ 200 mmHg) i ciężki (PaO₂/FiO₂ ≤ 100 mmHg). Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (RTG, TK, ultrasonografia płuc), gazometrię tętniczą, pulsoksymetrię oraz wykluczenie kardiogennego obrzęku płuc za pomocą EKG, echokardiografii i oznaczenia BNP (< 100 pg/ml). Identyfikacja przyczyny ARDS wymaga posiewów krwi, badania plwociny i bronchoskopii. W praktyce klinicznej ARDS jest często niedodiagnozowany (około 40% przypadków), co wynika z trudności interpretacyjnych i zmienności stanu pacjenta.
badanie obrazowe, badanie plwociny, biomarker ARDS, bronchoskopia, duszność, echokardiogram, elektrokardiogram, gazometria tętnicza, hipoksemia, kardiogenny obrzęk płuc, krwawienie pęcherzykowe, lotne związki organiczne, ostra niewydolność oddechowa, peptyd natriuretyczny typu B, posiew krwi, pulsoksymetria, rtg klatki piersiowej, sepsa, sinica, stosunek PaO2/FiO2, tachypnoe, tomografia komputerowa, trzeszczenia, ultrasonografia płuc, zakażenie, zapalenie płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon chorób i schorzeń
Pylica krzemowa – Diagnostyka i diagnoza
Pylica krzemowa to przewlekła choroba zawodowa płuc wywołana inhalacją krystalicznej krzemionki, diagnozowana na podstawie historii ekspozycji zawodowej, charakterystycznych zmian radiologicznych oraz wykluczenia innych schorzeń. Standardowe RTG klatki piersiowej wykazuje drobne guzki o średnicy 1-10 mm, głównie w górnych i tylnych segmentach płuc, jednak ponad 33% pacjentów z prostą postacią może mieć prawidłowy obraz RTG (kategoria 0 wg ILO), co podkreśla konieczność stosowania HRCT jako złotego standardu diagnostycznego. HRCT pozwala na wykrycie wczesnych zmian miąższowych, rozedmy i pogrubienia opłucnej, a także charakterystycznych guzków z rozmieszczeniem okołolimfatycznym i zmian typu „świecy woskowej”. Badania czynnościowe płuc często wykazują cechy mieszane restrykcji i obturacji, z obniżeniem FVC, TLC, FEV1 oraz wskaźnika FEV1/FVC, odzwierciedlając zarówno włóknienie, jak i współistniejącą obturację dróg oddechowych.
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, analiza oddechu, badanie fizykalne, badanie plwociny, białko CC16, biomarker, biopsja płuca, bronchoskopia, całkowita pojemność płuc, dysfagia, dźwięki oddechowe, edukacja pacjenta, enzym konwertujący angiotensynę, gazometria krwi tętniczej, gruźlica prosówkowa, guzki płucne, krystaliczna krzemionka, lotne związki organiczne, mikroRNA, narażenie zawodowe, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, natężona pojemność życiowa, objaw matowej szyby, postępujące masywne włóknienie, pylica krzemowa, radiografia klatki piersiowej, sarkoidoza, spirometria, sztuczna inteligencja w medycynie, test 6-minutowego marszu, tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości, zwapnienie - Leksykon chorób i schorzeń
Rozstrzenie oskrzeli – Epidemiologia
Rozstrzenie oskrzeli (bronchiectasis) to przewlekła choroba układu oddechowego charakteryzująca się trwałym poszerzeniem oskrzeli, objawiająca się kaszlem, produkcją plwociny oraz nawracającymi zaostrzeniami. Epidemiologia wskazuje na rosnące rozpowszechnienie choroby, które według metaanalizy obejmującej ponad 437 milionów osób wynosi średnio 680 na 100 000 dorosłych (95% CI: 634-727). Rozpowszechnienie jest zróżnicowane geograficznie: USA 478/100 000, Korea 886/100 000, Chiny 759/100 000, Wielka Brytania 566/100 000 u kobiet i 486/100 000 u mężczyzn, Japonia około 96 580 przypadków NCFB. Wiek powyżej 60 lat wiąże się z 8-10-krotnym wzrostem rozpowszechnienia (300-500/100 000) w porównaniu do osób młodszych (40-50/100 000). Kobiety są bardziej narażone (535/100 000) niż mężczyźni (467/100 000). Współistnienie z POChP, astmą, mukowiscydozą i pierwotną dyskinezą rzęsek jest częste. Wskaźniki śmiertelności w ciągu 4-5 lat obserwacji wynoszą 16-24,8%, a hospitalizacje osiągają 16,5-25,7 na 100 000 mieszkańców, z tendencją wzrostową.
ABPA, badanie fizykalne, badanie plwociny, CVID, elastaza neutrofilowa, eozynofilia obwodowa, GERD, HRCT, mukowiscydoza, pierwotna dyskineza rzęsek, POChP, poszerzenie oskrzeli, produkcja plwociny, Pseudomonas aeruginosa, radiogram klatki piersiowej, rezonans magnetyczny, rozstrzenie oskrzeli, sztuczna inteligencja, tlenek azotu, tomografia komputerowa klatki piersiowej, układ oddechowy, zaostrzenie płucne, zapalenie neutrofilowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zakażenie układu oddechowego – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zakażenia układu oddechowego (ZUO) obejmują infekcje górnych i dolnych dróg oddechowych, z których dolne drogi (ZDDO) są zwykle cięższe i stanowią główną przyczynę śmiertelności, zwłaszcza u dzieci poniżej 5. roku życia (14% zgonów wg WHO). ZUO są powszechne, dotykając około 25% populacji rocznie, i stanowią 60% wszystkich antybiotyków przepisywanych w podstawowej opiece zdrowotnej. Etiologia jest głównie wirusowa, choć bakterie (np. Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae) i grzyby (Pneumocystis jirovecii) również odgrywają rolę. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, badaniach dodatkowych (m.in. CRP POCT, RTG klatki piersiowej, PCR) oraz ocenie ryzyka powikłań. Objawy różnią się w zależności od lokalizacji zakażenia, od kaszlu i gorączki po duszność i ból w klatce piersiowej. Kluczowe jest rozpoznanie objawów alarmowych wymagających pilnej interwencji.
antybiotykoterapia, badanie plwociny, ból gardła, dolne drogi oddechowe, duszność, fizjoterapia klatki piersiowej, górne drogi oddechowe, Haemophilus influenzae, kaszel, koronawirus, mycoplasma pneumoniae, niewydolność oddechowa, oporność na antybiotyki, Pneumocystis jirovecii, pneumokok, podejście syndromiczne, przekrwienie błony śluzowej nosa, przeziębienie, rinowirus, ropień okołomigdałkowy, ropień płuca, ropień wewnątrzczaszkowy, rtg klatki piersiowej, saturacja tlenem, syncytialny wirus oddechowy, test molekularny, tlenoterapia, tracheostomia, wirus grypy, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie grzybicze, zakażenie układu oddechowego, zapalenie gardła, zapalenie krtani, zapalenie opłucnej, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie oskrzelików, zapalenie płuc, zapalenie tchawicy, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Zakażenie układu oddechowego – Diagnostyka i diagnoza
Zakażenia układu oddechowego (RTI) stanowią istotny problem kliniczny ze względu na wysoką zachorowalność i śmiertelność, zwłaszcza w przypadku zakażeń dolnych dróg oddechowych (LRTI), które są główną przyczyną zgonów z powodu chorób zakaźnych. Diagnostyka RTI opiera się na podziale na zakażenia górnych dróg oddechowych (URTI) i dolnych dróg oddechowych, z zastosowaniem tradycyjnych metod mikrobiologicznych, takich jak badanie mikroskopowe, hodowla bakteryjna i wirusowa, wykrywanie antygenów oraz badania serologiczne. W diagnostyce coraz większe znaczenie mają metody molekularne, w tym PCR i multiplex PCR, które umożliwiają szybkie i precyzyjne wykrycie wielu patogenów jednocześnie. Szczególną innowacją są panele syndromowe, które skracają czas diagnostyki i zwiększają wykrywalność istotnych klinicznie patogenów, co jest kluczowe dla optymalizacji terapii i ograniczenia niewłaściwego stosowania antybiotyków.
analiza oddechu, antybiotyk, badanie czynnościowe płuc, badanie plwociny, badanie serologiczne, białko C-reaktywne, bronchoskopia, czynnik etiologiczny, metoda molekularna, multiplex PCR, oporność na antybiotyki, prokalcytonina, reakcja łańcuchowa polimerazy, rtg klatki piersiowej, szybki test immunochromatograficzny, test PCR, test w miejscu opieki, tomografia komputerowa, wymaz z gardła, wymaz z nosa, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu oddechowego, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon chorób i schorzeń
Askarioza – Diagnostyka i diagnoza
Askarioza, wywoływana przez nicienia Ascaris lumbricoides, jest jedną z najczęstszych infekcji pasożytniczych na świecie, często przebiegającą bezobjawowo, co utrudnia diagnostykę. Podstawową metodą rozpoznawania jest mikroskopowe badanie kału w kierunku jaj pasożyta, które pojawiają się dopiero po około 40 dniach od zakażenia. Zalecane techniki to bezpośrednie badanie kału, metody koncentracji (sedymentacja formalno-eterowa, flotacja siarczanem cynku), technika Kato-Katz oraz metody FLOTAC, z których FLOTAC cechuje się wyższą czułością. W diagnostyce fazy płucnej, gdzie badanie kału jest często negatywne, pomocne są badania plwociny, aspiratu żołądkowego, ocena eozynofilii obwodowej (5-50%) oraz obrazowanie radiologiczne (RTG klatki piersiowej wykazujące wędrujące nacieki). Diagnostyka obrazowa obejmuje także RTG jamy brzusznej (widoczne masy pasożytów), ultrasonografię, tomografię komputerową (CT), rezonans magnetyczny (MRI) oraz endoskopową cholangiopankreatografię wsteczną (ERCP), szczególnie przy lokalizacji pozajelitowej w drogach żółciowych i trzustce.
Ascaris lumbricoides, askarioza, askarioza dróg żółciowych, aspirat żołądkowy, badanie mikroskopowe kału, badanie plwociny, badanie serologiczne, badanie USG, eozynofilia obwodowa, ERCP, immunofluorescencja pośrednia, infekcja pasożytnicza, jajo pasożyta, kamica dróg żółciowych, koncentracja kału, morfologia krwi, multipleksowy PCR, niedrożność jelit, PCR w czasie rzeczywistym, popłuczyny oskrzelowe, pośrednia hemaglutynacja, rezonans magnetyczny, RTG jamy brzusznej, rtg klatki piersiowej, schistosomatoza, strongyloidoza, technika Kato-Katz, tęgoryjec, test ELISA, toksokaroza, tomografia komputerowa, zespół Löfflera - Leksykon chorób i schorzeń
Robaki u ludzi – Epidemiologia
Zarażenia pasożytnicze robakami, zwłaszcza helmintami przenoszonymi przez glebę (STH), schistosomami i filariami, stanowią istotny problem zdrowotny globalnie, dotykając około 1,5 miliarda ludzi (24% populacji światowej). Najczęstsze helminty to Ascaris lumbricoides, Trichuris trichiura oraz tęgoryjce Necator americanus i Ancylostoma duodenale. Występowanie tych zakażeń jest szczególnie wysokie w regionach tropikalnych i subtropikalnych, zwłaszcza w Afryce Subsaharyjskiej, Azji i obu Amerykach, gdzie warunki sanitarne są niewystarczające. W 2021 roku ponad 500 milionów dzieci w krajach endemicznych otrzymało profilaktyczne leczenie przeciwpasożytnicze, co stanowi 62% dzieci z grupy ryzyka. Globalna częstość występowania glistnicy spadła z 1089,36 mln przypadków w 1990 r. do 799,68 mln w 2016 r., a podobne tendencje obserwuje się dla włośnicy, tęgoryjczycy i schistosomatozy. Diagnostyka opiera się na badaniu kału, testach serologicznych, badaniu plwociny oraz metodach obrazowych, a nadzór epidemiologiczny jest kluczowy dla monitorowania skuteczności programów kontroli.
badanie kału, badanie plwociny, cysticerkoza, eozynofil, eozynofilia, filarioza limfatyczna, glistnica, helmint, lek przeciwpasożytniczy, masowe podawanie leków, moksydektyna, onchocerkoza, owsiki, robaki przenoszone przez glebę, schistosomatoza, schistosomy, strongyloidoza, test serologiczny, test taśmowy, toxocara, włośnica, włosogłówka ludzka