brodawczak nabłonka płaskiego

Brodawczak nabłonka płaskiego to łagodny nowotwór pochodzenia nabłonkowego, charakteryzujący się rozrostem komórek nabłonka wielowarstwowego płaskiego. Najczęściej występuje na błonach śluzowych jamy ustnej, krtani, przełyku, a także na skórze i w obrębie narządów płciowych.

Zmiany te mają zazwyczaj egzofityczny, brodawkowaty charakter wzrostu, co wynika z proliferacji nabłonka na podłożu łącznotkankowym. Histologicznie brodawczak charakteryzuje się hiperplazją komórek nabłonkowych z zachowaną stratyfikacją i polaryzacją, bez cech atypii komórkowej czy inwazji podścieliska.

W etiopatogenezie brodawczaków nabłonka płaskiego kluczową rolę odgrywa zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV), szczególnie typami 6 i 11 w przypadku zmian łagodnych. Diagnostyka obejmuje badanie histopatologiczne wyciętej zmiany, a w niektórych przypadkach wskazane jest także wykonanie badań molekularnych w kierunku obecności DNA HPV.

Leczenie brodawczaków nabłonka płaskiego polega na całkowitym chirurgicznym usunięciu zmiany, krioterapii lub laseroterapii, w zależności od lokalizacji i rozległości procesu. W przypadku zmian nawrotowych, szczególnie w obrębie dróg oddechowych, może być konieczne bardziej agresywne podejście terapeutyczne, włącznie z leczeniem przeciwwirusowym.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl