hipertrichoza
Hipertrichoza (łac. hypertrichosis) to rzadkie schorzenie charakteryzujące się nadmiernym owłosieniem w miejscach, które fizjologicznie nie powinny być owłosione lub owłosienie jest tam minimalne. W przeciwieństwie do hirsutyzmu, który dotyczy wzrostu włosów u kobiet według męskiego typu i jest związany z zaburzeniami hormonalnymi, hipertrichoza może występować u obu płci i zazwyczaj nie jest uwarunkowana hormonalnie.
Wyróżnia się hipertrichozę wrodzoną (występującą od urodzenia) oraz nabytą (pojawiającą się w ciągu życia). Hipertrichoza wrodzona może być uogólniona, obejmując całe ciało, lub ograniczona do określonych obszarów anatomicznych. Formy nabyte często są skutkiem stosowania niektórych leków (np. minoksydylu, cyklosporyny, fenytoiny), chorób metabolicznych, nowotworów, przewlekłych stanów zapalnych lub niedożywienia.
Diagnostyka hipertichozy obejmuje dokładny wywiad, badanie fizykalne oraz badania laboratoryjne (w tym poziom hormonów płciowych) w celu wykluczenia hirsutyzmu i identyfikacji potencjalnych przyczyn. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową, jeśli jest możliwa do zidentyfikowania, a metody kosmetyczne, takie jak depilacja laserowa, elektroliza czy stosowanie środków hamujących wzrost włosów, stanowią opcje terapeutyczne łagodzące objawy.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Fluocynolon acetonid – Działania niepożądane
Fluocynolon acetonid, stosowany miejscowo w dermatologii (np. Flucinar, Flucinar N) oraz jako implant do ciała szklistego (Iluvien), wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych. Na skórze mogą wystąpić atrofia, teleangiektazje (częstość niezbyt często), hipertrichoza (rzadko), trądzikopodobne zmiany, plamica posteroidowa, rozstępy, a także subiektywne objawy jak pieczenie, świąd i podrażnienie. W okolicy oczu oraz przy implancie obserwuje się często zaćmę (≥82% pacjentów z naturalną soczewką, 80% wymaga operacji w ciągu 3 lat), zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego (37%, z koniecznością leczenia u części pacjentów), jaskrę, odwarstwienie siatkówki i krwawienia do ciała szklistego. Długotrwałe stosowanie, szczególnie u dzieci, może prowadzić do ogólnoustrojowych efektów ubocznych typowych dla kortykosteroidów, takich jak zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zespół Cushinga, hiperglikemia, nadciśnienie tętnicze oraz zahamowanie wzrostu i rozwoju.
atrofia skóry, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukromocz, fluocynolon acetonid, hiperglikemia, hipertrichoza, implant do ciałka szklistego, infekcja bakteryjna, jaskra, kortykosteroid, krwawienie do ciałka szklistego, krwawienie do tarczy nerwu wzrokowego, krwawienie spojówkowe, nadciśnienie tętnicze, niedobór kortyzolu, odwarstwienie siatkówki, opatrunek okluzyjny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, plamica posteroidowa, pokrzywka, rozstępy skórne, teleangiektazja, twarz księżycowata, zaćma, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie wewnątrzgałkowe, zespół Cushinga, zmiany trądzikopodobne, zwłóknienie plamki żółtej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Minoxidil Doppelherz dla mężczyzn 50 mg/g
Minoxidil Doppelherz dla mężczyzn to miejscowy preparat w postaci piany zawierający 5% (50 mg/g) minoksydyl, stosowany w terapii łysienia. Profil bezpieczeństwa leku został określony na podstawie licznych badań klinicznych oraz doświadczeń po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są reakcje miejscowe, takie jak świąd, wysypka, zapalenie skóry, trądzik, suchość skóry, złuszczanie naskórka oraz zapalenie mieszków włosowych. Hipertrichoza, czyli nadmierne owłosienie poza miejscem aplikacji, występuje niezbyt często i może wskazywać na ogólnoustrojowe wchłanianie minoksydylu. Ponadto, częstość występowania bólu głowy jest określona jako często, a zawroty głowy – niezbyt często. Reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, mają częstość nieznaną, ale mogą wymagać pilnej interwencji.
ból głowy, duszność, działanie ogólnoustrojowe, hipertrichoza, kołatanie serca, łysienie, minoksydyl, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, podrażnienie dróg oddechowych, podrażnienie oka, reakcja alergiczna, suchość skóry, świąd, tachykardia, trądzik, wymioty, zaburzenia widzenia, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie skóry, zawroty głowy, złuszczanie naskórka, zmiany łuszczycopodobne - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół poems – Objawy
Zespół POEMS to rzadkie paranowotworowe schorzenie związane z klonalną proliferacją komórek plazmatycznych, charakteryzujące się polineuropatią obwodową (obowiązkowe kryterium), obecnością białka monoklonalnego (zwykle łańcuch lekkiego lambda), organomegalią, endokrynopatią oraz zmianami skórnymi. Polineuropatia ma charakter symetryczny, dystalny, z dominującym osłabieniem poniżej kostek i w mięśniach wewnętrznych dłoni, co odróżnia ją od CIDP. Organomegalia dotyczy około 50% pacjentów i obejmuje hepatomegalię, splenomegalię oraz limfadenopatię. Endokrynopatie występują u 84% chorych, najczęściej hipogonadyzm, niedoczynność tarczycy, cukrzyca i niewydolność nadnerczy. Zmiany skórne, obecne u 70-100% pacjentów, obejmują hiperpigmentację (46-93%), naczyniaki, akrocyjanozę (19%), hipertrichozę (26-74%), stwardnienie skóry (5-43%) oraz palce pałeczkowate (5-49%). Dodatkowo często występują objawy PEST: papilledema (≥33%), przewodnienie pozanaczyniowe (obrzęki, wysięki opłucnowe 3-43%, wodobrzusze 7-54%, wysięk osierdziowy 1-64%), osteosklerotyczne zmiany kostne oraz trombocytoza i erytrocytoza. Podwyższony VEGF odgrywa kluczową rolę w patogenezie choroby.
akrocyjanoza, białko monoklonalne, CIDP, DLCO, dysautonomia, endokrynopatia, erytrocytoza, ginekomastia, hepatomegalia, hiperpigmentacja, hipertrichoza, hipogonadyzm, kserostomia, leukonychia, limfadenopatia, naczyniak, naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu, nadciśnienie płucne, nerw czuciowy, neuropatia, niedoczynność tarczycy, niewydolność nadnerczy, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, organomegalia, policytemia, polineuropatia, polineuropatia obwodowa, przewlekła zapalna demielinizacyjna polineuropatia, splenomegalia, trombocytoza, VEGF, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zdolność dyfuzyjna płuc, zespół POEMS, zmiana osteosklerotyczna, zmiana skórna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vizibim 0,3 mg/ml
Bimatoprost w stężeniu 0,3 mg/ml (Vizibim) jest skutecznym lekiem okulistycznym, którego bezpieczeństwo potwierdzono w badaniach klinicznych na ponad 1800 pacjentach. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są: nadmierny wzrost rzęs (do 45% w pierwszym roku), przekrwienie spojówek (do 44% w pierwszym roku) oraz świąd oczu (około 14% w pierwszym roku), z tendencją do zmniejszania się częstości nowych przypadków w kolejnych latach terapii. Większość działań niepożądanych ma charakter łagodny lub umiarkowany, a odsetek przerwań leczenia z ich powodu wynosił poniżej 9% w pierwszym roku i spadał do 3% w kolejnych latach. Szczególną uwagę należy zwrócić na periorbitopatię po zastosowaniu analogu prostaglandyn, objawiającą się lipodystroficznymi zmianami okołooczodołowymi, które mogą prowadzić do ptozy, zapadnięcia oczu czy pogłębienia bruzdy powieki, oraz na trwałą hiperpigmentację tęczówki, występującą u 1,5% pacjentów po 12 miesiącach terapii, związanej ze zwiększeniem melaniny w melanocytach.
alergiczne zapalenie spojówek, astenopia, bimatoprost, dermatochalaza, hiperpigmentacja skóry, hiperpigmentacja tęczówki, hipertrichoza, hirsutyzm, krwawienie siatkówki, lipodystrofia okołooczodołowa, nadciśnienie tętnicze, nadmierny wzrost rzęs, nadżerka rogówki, obrzęk plamki żółtej, obrzęk spojówki, periorbitopatia, pieczenie oka, POChP, pogorszenie ostrości widzenia, przekrwienie spojówek, ptoza powieki, punktowe zapalenie rogówki, retrakcja powieki, skurcz powiek, świąd oka, światłowstręt, zapalenie brzegów powiek, zapalenie naczyniówki, zapalenie tęczówki, zwapnienie rogówki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flucinar 0,25 mg/g
Flucinolon acetonid, składnik leku Flucinar, może wywoływać liczne działania niepożądane, zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe. Do najczęstszych miejscowych działań należą zanik i rozstępy skóry, teleangiektazje, hipertrichoza, zmiany trądzikopodobne, plamica posteroidowa, świąd, pieczenie, wysypka, łysienie oraz odbarwienia skóry. Stosowanie na powieki może prowadzić do jaskry i zaćmy. Zakażenia wtórne, w tym zapalenie mieszków włosowych, są możliwe wskutek obniżenia miejscowej odporności skóry. Ogólnoustrojowe działania niepożądane, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, aplikacji na dużą powierzchnię skóry, pod opatrunkiem okluzyjnym lub u dzieci, obejmują zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zespół Cushinga, hiperglikemię, nadciśnienie tętnicze, opóźnienie wzrostu u dzieci oraz obrzęki.
ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukromocz, hiperglikemia, hipertrichoza, jaskra, lek kortykosteroidowy, nadciśnienie tętnicze, opatrunek okluzyjny, opóźnienie wzrostu, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, plamica posteroidowa, pokrzywka, rozstępy skóry, teleangiektazja, trądzik, wysypka plamisto-grudkowa, zaćma, zahamowanie wzrostu naskórka, zakażenie wtórne, zanik tkanki podskórnej, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie okołoustne, zespół Cushinga - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół pradera-williego – Leczenie
Zespół Pradera-Williego (PWS) to złożone, genetyczne zaburzenie neurorozwojowe, charakteryzujące się m.in. obniżonym napięciem mięśniowym, hiperfagią oraz zaburzeniami endokrynologicznymi. Kluczowym elementem terapii jest wczesne, wielodyscyplinarne podejście obejmujące pediatrę, endokrynologa, genetyka, dietetyka, fizjoterapeutę, psychologa i innych specjalistów. Terapia rekombinowanym ludzkim hormonem wzrostu (rhGH) stosowana jest od niemowlęctwa (zalecana dawka 0,7 IU/kg/tydzień, tj. 0,23 mg/kg/tydzień) i przynosi korzyści takie jak zwiększenie wzrostu, poprawa składu ciała, siły mięśniowej, gęstości kości oraz rozwoju motorycznego i poznawczego. Przed terapią konieczne jest wykonanie polisomnografii, ocena dróg oddechowych i funkcji tarczycy. U dorosłych rhGH stosuje się po potwierdzeniu niedoboru hormonu wzrostu, choć dane są ograniczone. Leczenie hipogonadyzmu, niedoczynności tarczycy i centralnej niewydolności nadnerczy jest integralną częścią opieki endokrynologicznej.
aparat CPAP, beztłuszczowa masa ciała, centralna niewydolność nadnerczy, cukrzyca typu 2, dalekowzroczność, diazoksyd choliny, gęstość mineralna kości, głęboka stymulacja mózgu, hiperfagia, hipertrichoza, hipogonadyzm, krótkowzroczność, ludzka gonadotropina kosmówkowa, manewr Heimlicha, niedoczynność tarczycy, obniżone napięcie mięśniowe, obturacyjny bezdech senny, powtarzalna przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, przezczaszkowa stymulacja prądem stałym, rekombinowany ludzki hormon wzrostu, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skład ciała, skolioza, spondylodeza, stymulacja nerwu błędnego, terapia poznawczo-behawioralna, tonsilektomia, wnętrostwo, wskaźnik masy ciała, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zespół Pradera-Williego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bimifree 0,3 mg/ml
Lek Bimifree zawierający bimatoprost w stężeniu 0,3 mg/ml wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, głównie dotyczących narządu wzroku. W badaniu klinicznym 3-miesięcznym u 29% pacjentów stosujących postać jednodawkową bez konserwantów najczęściej obserwowano nastrzyknięcie spojówek (24%) oraz świąd oczu (4%). Przerwanie terapii z powodu działań niepożądanych dotyczyło 0,7% pacjentów. W przypadku długotrwałego stosowania postaci wielodawkowej ze środkiem konserwującym odsetek ten wynosił poniżej 9% w pierwszym roku, a następnie spadał do 3% w kolejnych latach. Do istotnych działań należą periorbitopatia po zastosowaniu analogu prostaglandyn (PAP) objawiająca się m.in. ptozą, retrakcją powiek, zapadnięciem oczu oraz hiperpigmentacją skóry i hipertrichozą, które są częściowo lub całkowicie odwracalne po zakończeniu terapii. Hiperpigmentacja tęczówki, występująca u 1,5% pacjentów po 12 miesiącach stosowania bimatoprostu 0,3 mg/ml, jest zmianą trwałą, manifestującą się koncentrycznym brązowym zabarwieniem tęczówki.
alergiczne zapalenie spojówek, astenopia, bimatoprost, dermatochalaza, hiperpigmentacja skóry, hiperpigmentacja tęczówki, hipertrichoza, krwawienie siatkówki, kurcz powiek, nadciśnienie tętnicze, nadmierny wzrost rzęs, obrzęk plamki, obrzęk powiek, obrzęk spojówek, periorbitopatia analogu prostaglandyn, przekrwienie spojówek, ptoza, punktowe zapalenie rogówki, retrakcja powieki, rumień powiek, świąd oczu, światłowstręt, zaostrzenie astmy, zaostrzenie POChP, zapalenie brzegów powiek, zapalenie naczyniówki, zapalenie tęczówki, zwapnienie rogówki - Leksykon substancji czynnych
Bimatoprost – Działania niepożądane
Bimatoprost, analog prostaglandyny stosowany w leczeniu jaskry i nadciśnienia ocznego, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach klinicznych. Najczęstsze działania niepożądane obejmują nadmierny wzrost rzęs (do 45% pacjentów w pierwszym roku), przekrwienie spojówek (do 44%) oraz świąd oczu (do 14%), z tendencją do zmniejszania się częstości nowych zgłoszeń po 2-3 latach terapii. Charakterystycznym efektem jest periorbitopatia po zastosowaniu analogu prostaglandyn (PAP), manifestująca się zmianami lipodystroficznymi w okolicy oczodołu, takimi jak pogłębienie bruzdy powieki, ptoza, zapadnięcie oczu czy retrakcja powieki, które mogą pojawić się już po miesiącu leczenia. Ponadto, bimatoprost może powodować trwałą hiperpigmentację tęczówki, obserwowaną u 0,5-1,5% pacjentów po 12 miesiącach stosowania preparatów o stężeniu 0,1-0,3 mg/ml. Większość działań niepożądanych ma łagodne lub umiarkowane nasilenie, a odsetek przerwania terapii z ich powodu nie przekracza 9% w pierwszym roku.
alergiczne zapalenie skóry, anafilaksja, analog prostaglandyny, bimatoprost, choroba bronchospastyczna, fotofobia, hiperpigmentacja tęczówki, hipertrichoza, hipotensja, hirsutyzm, jaskra, nadciśnienie oczne, nadciśnienie tętnicze, nadżerka rogówki, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk plamki, periorbitopatia, pigmentacja tęczówki, POChP, przekrwienie spojówek, ptoza, punkty łzowe, skurcz oskrzeli, zaburzenia skóry, zapalenie rogówki, zapalenie tęczówki, zespół suchego oka, zwapnienie rogówki - Leksykon substancji czynnych
Minoksydyl – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Minoksydyl, stosowany miejscowo w stężeniach najczęściej 20 mg/ml lub 50 mg/ml, jest lekiem na łysienie androgenowe, którego wpływ na płodność, ciążę i laktację wymaga szczególnej uwagi. Badania przedkliniczne na zwierzętach wykazały mieszane wyniki: niektóre preparaty nie wykazywały szkodliwego wpływu na rozwój płodu, podczas gdy inne przy bardzo wysokich dawkach wykazały ryzyko teratogenne. U ludzi brak jest odpowiednich badań klinicznych, jednak odnotowano przypadki urodzeń noworodków z hipertrichozą i wadami wrodzonymi po doustnym stosowaniu minoksydylu w ciąży. W związku z tym większość preparatów (np. Agrocia, DX2LEK, Piloxidil, Alocutan, Loxon, Minovivax) jest przeciwwskazana u kobiet w ciąży, z wyjątkiem Minorga, którą można stosować miejscowo jedynie, gdy korzyści przewyższają ryzyko. Minoksydyl przenika do mleka matki, a jego wpływ na niemowlęta jest nieznany, dlatego stosowanie w okresie laktacji jest również niewskazane dla większości preparatów, z podobnym wyjątkiem dla Minorga.
aerozol, antykoncepcja, badanie przedkliniczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, funkcje rozrodcze, hipertrichoza, karmienie piersią, łysienie androgenowe, minoksydyl, płodność, produkt leczniczy, przeciwwskazanie, przenikanie do mleka, roztwór na skórę, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka, skóra głowy, stosowanie miejscowe, substancja czynna, wchłanianie minoksydylu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bimatoprost Indoco 0,3 mg/ml
Bimatoprost Indoco 0,3 mg/ml w postaci kropli do oczu jest stosowany w okulistyce, a jego profil bezpieczeństwa został oceniony na podstawie badań klinicznych obejmujących ponad 1800 pacjentów. Najczęstsze działania niepożądane to nadmierny wzrost rzęs (do 45% w pierwszym roku, spadający do 2% w trzecim roku), przekrwienie spojówek (do 44% w pierwszym roku, spadające do 12% w trzecim roku) oraz świąd oczu (do 14% w pierwszym roku, brak nowych przypadków w trzecim roku). Mniej niż 9% pacjentów przerwało terapię z powodu działań niepożądanych w pierwszym roku, a w kolejnych latach odsetek ten spadł do 3%. Działania niepożądane dotyczą głównie narządu wzroku i mają łagodne lub umiarkowane nasilenie, bez przypadków ciężkich reakcji.
alergiczne zapalenie skóry, alergiczne zapalenie spojówek, analog prostaglandyn, astenia, astenopia, astma, bimatoprost, dermatochalaza, duszność, hiperpigmentacja skóry, hiperpigmentacja tęczówki, hipertrichoza, hirsutyzm, krople do oczu, krwawienie siatkówkowe, melanocyt, nadciśnienie tętnicze, nadmierny wzrost rzęs, nadżerka rogówki, obrzęk plamki żółtej, obrzęk spojówki, periorbitopatia, POChP, przekrwienie spojówek, ptoza, retrakcja powieki, skurcz powiek, świąd oczu, światłowstręt, zapalenie brzegów powiek, zapalenie naczyniówki, zapalenie rogówki, zapalenie tęczówki, zwapnienie rogówki - Leksykon chorób i schorzeń
Hirsutyzm – Patofizjologia i mechanizm
Hirsutyzm definiowany jest jako nadmierne owłosienie typu męskiego u kobiet w obszarach androgenozależnych, takich jak twarz, klatka piersiowa czy uda, dotykając 5-10% kobiet w wieku reprodukcyjnym. Patogeneza opiera się na interakcji między poziomem androgenów (testosteron, DHT, androstendion, DHEAS) a wrażliwością mieszków włosowych, gdzie kluczową rolę odgrywa enzym 5α-reduktaza przekształcający testosteron do silniejszego DHT. Najczęstszą przyczyną jest hiperandrogenizm, głównie w przebiegu zespołu policystycznych jajników (PCOS, 70-80% przypadków), charakteryzującego się wzrostem LH, hiperinsulinemią i obniżonym poziomem SHBG, co prowadzi do zwiększonego stężenia wolnego testosteronu. Inne przyczyny to wrodzony przerost nadnerczy (CAH), guzy wydzielające androgeny, zaburzenia endokrynologiczne (np. zespół Cushinga) oraz hirsutyzm idiopatyczny, stanowiący 15-50% przypadków, gdzie poziomy androgenów są prawidłowe, ale występuje zwiększona aktywność 5α-reduktazy i wrażliwość receptorów androgenowych.
21-hydroksylaza, 5-alfa reduktaza, androgeny, antyandrogeny, dihydrotestosteron, eflornitin, faza anagenu, globulina wiążąca hormony płciowe, guzy wydzielające androgeny, hiperandrogenizm, hiperprolaktynemia, hipertrichoza, hirsutyzm, hirsutyzm idiopatyczny, hormon luteinizujący, insulinooporność, insulinopodobny czynnik wzrostu, mieszki włosowe, rogowacenie ciemne, siarczan dehydroepiandrosteronu, skala Ferriman-Gallwey, transformujący czynnik wzrostu, wrodzony przerost nadnerczy, zespół Cushinga, zespół policystycznych jajników - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flucinar 0,25 mg/g
Flucinar w postaci maści zawiera fluocynolonu acetonid w stężeniu 0,25 mg/g i wykazuje głównie miejscowe działania niepożądane dotyczące skóry i tkanki podskórnej. Niezbyt często obserwuje się zanik skóry oraz teleangiektazje, a rzadko hipertrichozę. Inne zmiany skórne o nieznanej częstości to m.in. zmiany trądzikopodobne, plamica posteroidowa, zahamowanie wzrostu naskórka, zaniki tkanki podskórnej, rozstępy, stan zapalny skóry dookoła ust, kontaktowe zapalenie skóry oraz zaburzenia pigmentacji. Dolegliwości subiektywne obejmują pieczenie, świąd, podrażnienie, a także wysypkę, suchość skóry i łysienie. Możliwe są także zakażenia wtórne i zapalenie mieszków włosowych.
cukromocz, Flucinar, fluocynolonu acetonid, hiperglikemia, hipertrichoza, jaskra, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, nadciśnienie tętnicze, nieostre widzenie, obniżona odporność, opatrunek okluzyjny, opóźnienie wzrostu, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, plamica posteroidowa, pokrzywka, rozstęp skóry, teleangiektazja, wysypka plamisto-grudkowa, zaburzenie pigmentacji, zaćma, zahamowanie wzrostu naskórka, zanik skóry, zanik tkanki podskórnej, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie okołoustne, zespół Cushinga, zmiana trądzikopodobna - Leksykon chorób i schorzeń
Hirsutyzm – Diagnostyka i diagnoza
Hirsutyzm definiuje się jako nadmierny wzrost owłosienia terminalnego u kobiet w lokalizacjach typowych dla mężczyzn, dotykający 5-10% kobiet w wieku rozrodczym. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz ocenie nasilenia owłosienia za pomocą zmodyfikowanej skali Ferrimana-Gallweya (mFG), gdzie punkty odcięcia różnią się etnicznie (np. ≥8 punktów u kobiet białych i czarnych, ≥9 u śródziemnomorskich, ≥6 u południowoamerykańskich, ≥2 u azjatyckich). Nasilenie hirsutyzmu klasyfikuje się jako łagodne (do 15 punktów) lub ciężkie (powyżej 25 punktów). Wskazaniem do badań hormonalnych są umiarkowany i ciężki hirsutyzm oraz łagodny z towarzyszącymi objawami, takimi jak nieregularne miesiączki, otyłość centralna, acanthosis nigricans czy objawy wirylizacji. Podstawowy panel obejmuje oznaczenie testosteronu całkowitego i wolnego, DHEAS oraz 17-hydroksyprogesteronu, z uwzględnieniem wartości krytycznych: testosteron całkowity >200 ng/dl (>6,94 nmol/l) i DHEAS >700 μg/dl (>24,3 nmol/l), które sugerują guzy wydzielające androgeny lub wrodzony przerost nadnerczy.
17-hydroksyprogesteron, acanthosis nigricans, akromegalia, badanie fizykalne, badanie funkcji tarczycy, cyproteron, depilacja laserowa, DHEAS, eflornityna, elektroliza, finasteryd, FSH, guz wydzielający androgeny, hiperprolaktynemia, hipertrichoza, hirsutyzm, hirsutyzm idiopatyczny, hormon folikulotropowy, insulinooporność, lek antyandrogenny, łysienie typu męskiego, metformina, mieszki włosowe, owłosienie terminalne, prolaktyna, rak kory nadnerczy, rogowacenie ciemne, siarczan dehydroepiandrosteronu, skala Ferrimana-Gallweya, spironolakton, test stymulacji ACTH, testosteron całkowity, testosteron wolny, tomografia komputerowa, trądzik, USG miednicy, wirylizacja, wrodzony przerost nadnerczy, zespół Cushinga, zespół policystycznych jajników - Leksykon leków
Działania niepożądane – Polcortolon TC (23,12 mg + 0,58 mg)/g
Polcortolon TC to preparat miejscowy zawierający 23,12 mg tetracykliny chlorowodorku oraz 0,58 mg triamcynolonu acetonidu w 1 g zawiesiny, stosowany na skórę. Triamcynolon acetonid, jako kortykosteroid, jest głównym czynnikiem wywołującym miejscowe działania niepożądane, takie jak zmiany zanikowe skóry, szczególnie na twarzy, rozszerzenie naczyń krwionośnych, ścieńczenie naskórka oraz ryzyko rozstępów. Tetracyklina chlorowodorek może powodować podrażnienia, nadwrażliwość na światło oraz dysbiozę skóry, prowadzącą do nadkażeń grzybiczych lub bakteryjnych opornych na antybiotyk. Często obserwowane objawy to pieczenie, świąd, podrażnienie i nadmierne wysuszenie skóry, a także zmiany trądzikopodobne przy długotrwałym stosowaniu.
absorpcja systemowa, fotodermatoza, fotowrażliwość, hiperglikemia, hipertrichoza, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, nadciśnienie tętnicze, reakcja fotouczulająca, reakcja nadwrażliwości, rozszerzenie naczyń krwionośnych, tetracykliny chlorowodorek, trądzik posteroidowy, triamcynolon, triamcynolonu acetonid, zanik skóry, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie okołoustne, zespół Cushinga, zmiany trądzikopodobne - Leksykon substancji czynnych
Fluocinolon acetonid – Działania niepożądane
Fluocinolon acetonid w stężeniu 0,25 mg/g, stosowany miejscowo w postaci żelu (Flucinar), może wywoływać liczne działania niepożądane zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe. Miejscowo obserwuje się m.in. zanik i rozstępy skóry, teleangiektazje (częstość ≥1/1 000 do <1/100), hipertrichozę (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1 000), zmiany trądzikopodobne, pieczenie, świąd, podrażnienie, suchość skóry, łysienie oraz odbarwienia. Długotrwałe stosowanie, aplikacja na duże powierzchnie skóry, pod opatrunkiem okluzyjnym lub u dzieci zwiększa ryzyko wchłaniania ogólnoustrojowego, co może prowadzić do zahamowania osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zespołu Cushinga, hiperglikemii, cukromoczu, nadciśnienia tętniczego, opóźnienia wzrostu u dzieci oraz obrzęków. Ponadto, stosowanie w okolicy oczu może skutkować jaskrą i zaćmą, a immunosupresyjne działanie leku predysponuje do zakażeń wtórnych skóry, w tym zapalenia mieszków włosowych.
atrofia skóry, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukromocz, cukrzyca posteroidowa, działanie immunosupresyjne kortykosteroidów, flora oportunistyczna, Flucinar, fluocinolon acetonid, hiperglikemia, hipertrichoza, jaskra, nadciśnienie tętnicze, nadkażenie bakteryjne, nadkażenie grzybicze, nadmiar kortykosteroidów, niewydolność nadnerczy, opatrunek okluzyjny, opóźnienie wzrostu, otyłość centralna, plamica posteroidowa, rozszerzenie naczyń krwionośnych, teleangiektazja, twarz księżycowata, uszkodzenie nerwu wzrokowego, wysypka plamisto-grudkowa, zaćma, zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zahamowanie wzrostu naskórka, zakażenie wtórne, zanik skóry, zanik tkanki podskórnej, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie skóry dookoła ust, zespół Cushinga, zmętnienie soczewki, zmiany trądzikopodobne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cutivate 0,05 mg/g
Cutivate w postaci maści zawierającej 0,05 mg/g flutykazonu propionianu może powodować działania niepożądane zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu lub aplikacji na duże powierzchnie skóry. Do najczęściej obserwowanych należą świąd (często, ≥1/100 do <1/10) oraz miejscowe pieczenie skóry (niezbyt często, ≥1/1 000 do <1/100). Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą wystąpić wtórne zakażenia, reakcje nadwrażliwości, zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza z objawami zespołu Cushinga (m.in. otyłość centralna, opóźnienie wzrostu kostnego u dzieci, hiperglikemia, osteoporoza), rozszerzenie powierzchownych naczyń krwionośnych oraz zmiany skórne takie jak ścieńczenie skóry, atrofia, rozstępy, teleangiektazje, hipopigmentacja i hipertrichoza. Szczególne ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych dotyczy dzieci, niemowląt oraz stosowania pod opatrunkiem okluzyjnym, w tym pieluchą.
alergiczne zapalenie skóry, atrofia skóry, dermatoza, flutykazonu propionian, glikozuria, hiperglikemia, hiperkortyzolizm, hipertrichoza, hipopigmentacja skóry, jaskra, kortykosteroid, kortyzol endogenny, łuszczyca, łuszczyca krostkowa, maść lecznicza, nadciśnienie tętnicze, nieostre widzenie, opatrunek okluzyjny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osteoporoza, pokrzywka, rozstępy skórne, rozszerzenie naczyń krwionośnych, ścieńczenie skóry, teleangiektazja, twarz księżycowata, zaćma, zespół Cushinga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dexamethasone Krka 8 mg
Deksametazon, substancja czynna produktu leczniczego Dexamethasone Krka (tabletki 4 mg i 8 mg), jest glikokortykosteroidem o szerokim spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki, czasu trwania terapii oraz pory podania. Krótkotrwałe stosowanie (dni/tygodnie) może powodować przyrost masy ciała, zaburzenia psychiczne (np. euforię, depresję, psychozy), nietolerancję glukozy oraz przejściową niedoczynność kory nadnerczy. Długotrwała terapia (miesiące/lata) wiąże się z poważniejszymi powikłaniami, takimi jak otyłość brzuszna, atrofia mięśni, osteoporoza, zahamowanie wzrostu u dzieci i młodzieży oraz długotrwała niewydolność nadnerczy, która może utrzymywać się nawet ponad rok po zakończeniu leczenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko maskowania objawów zakażeń, co może prowadzić do poważnych infekcji, oraz na możliwość perforacji jelita, zwłaszcza u pacjentów z chorobami zapalnymi jelit. U pacjentów po niedawno przebytym zawale serca istnieje ryzyko pęknięcia mięśnia sercowego, a u osób starszych nasilone są powikłania związane z osteoporozą, nadciśnieniem, hipokaliemią i cukrzycą.
alkaloza hipokaliemiczna, aseptyczna martwica kości, atrofia mięśni, atrofia skóry, bradykardia, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca, drożdżyca przełyku, eozynopenia, epilepsja, glikokortykosteroid, guz rzekomy mózgu, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipertrichoza, hipertrójglicerydemia, hipokaliemia, hirsutyzm, immunosupresja, jaskra, limfopenia, maskowanie zakażeń, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, nadkrwistość, niedoczynność kory nadnerczy, nietolerancja glukozy, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, osteoporoza, ostra niedoczynność nadnerczy, otyłość brzuszna, pęknięcie serca, perforacja jelita, podrażnienie otrzewnej, pokrzywka, retinopatia surowicza, teleangiektazja, trądzik steroidowy, twarz księżycowata, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wybroczyny, zaburzenie krzepliwości, zaburzenie psychologiczne, zaćma, zahamowanie wzrostu, zakrzepica, zamykanie nasad kości, zapalenie skóry, zapalenie trzustki, zapalenie uchyłków jelita, zawał serca, zespół Cushinga, zespół odstawienia steroidów, zwiększone ciśnienie śródczaszkowe