rak płaskonabłonkowy pęcherza moczowego
Rak płaskonabłonkowy pęcherza moczowego (squamous cell carcinoma of the bladder) stanowi drugi co do częstości (po raku urotelialnym) typ histologiczny nowotworu złośliwego pęcherza moczowego, odpowiadając za około 3-5% przypadków w krajach rozwiniętych. W regionach, gdzie występuje endemicznie schistosomatoza (bilharcjoza), częstość występowania tego nowotworu jest znacznie wyższa i może sięgać nawet 75% wszystkich raków pęcherza.
Główne czynniki ryzyka rozwoju raka płaskonabłonkowego pęcherza moczowego obejmują: przewlekłe zakażenie Schistosoma haematobium, długotrwałe cewnikowanie pęcherza, przewlekłe stany zapalne, kamicę pęcherza oraz narażenie na substancje chemiczne. Rak ten rozwija się zwykle na podłożu metaplazji płaskonabłonkowej nabłonka urotelialnego, która jest odpowiedzią na przewlekłe drażnienie lub zapalenie.
Klinicznie rak płaskonabłonkowy pęcherza moczowego charakteryzuje się bardziej agresywnym przebiegiem niż rak urotelialny – w momencie rozpoznania jest zwykle zaawansowany miejscowo i ma tendencję do naciekania okolicznych tkanek. Objawy są podobne jak w przypadku innych nowotworów pęcherza i obejmują krwiomocz, dyzurię oraz objawy związane z zaawansowaniem miejscowym.
Leczenie raka płaskonabłonkowego pęcherza moczowego różni się od standardowego podejścia do raka urotelialnego. Nowotwór ten słabo odpowiada na chemioterapię stosowaną w raku urotelialnym, a podstawową metodą leczenia jest radykalna cystektomia. Rokowanie jest gorsze niż w przypadku raka urotelialnego pęcherza moczowego, ze względu na częste rozpoznawanie w zaawansowanym stadium oraz oporność na standardowe schematy leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Schistosomatoza (bilharcjoza) – Etiologia i przyczyny
Schistosomiaza, wywoływana przez przywry krwi z rodzaju Schistosoma, jest jedną z najważniejszych chorób pasożytniczych na świecie, dotykającą ponad 240 milionów osób, głównie w krajach rozwijających się. Główne gatunki odpowiedzialne za zakażenia u ludzi to S. haematobium (schistosomiaza układu moczowo-płciowego), S. mansoni oraz S. japonicum (schistosomiaza jelitowa). Cykl życiowy pasożyta obejmuje ślimaki słodkowodne jako żywicieli pośrednich oraz człowieka jako żywiciela ostatecznego. Patogeneza choroby wynika głównie z reakcji immunologicznej na jaja pasożyta, które powodują tworzenie ziarniniaków, przewlekłe zapalenie i włóknienie tkanek, prowadząc do uszkodzeń narządów takich jak pęcherz moczowy, jelita, wątroba czy płuca. Schistosomiaza układu moczowo-płciowego zwiększa ryzyko raka pęcherza moczowego, a schistosomiaza jelitowa może prowadzić do nadciśnienia wrotnego i powikłań wątroby. Około 90% przypadków wymaga leczenia w Afryce Subsaharyjskiej, a śmiertelność szacowana jest na około 200 000 osób rocznie.
bilharzioza, cerkaria, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba pasożytnicza, dystrybucja choroby, enzym proteolityczny, eozynofilia, gospodarka wodna, miracydium, nadciśnienie płucne, nadciśnienie wrotne, nieswoista choroba zapalna jelit, odpowiedź immunologiczna, prazykwantel, przewlekły stan zapalny, przywra krwi, rak płaskonabłonkowy pęcherza moczowego, Schistosoma haematobium, schistosomula, włóknienie okołowrotne, wodobrzusze, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaniedbana choroba tropikalna, zespół Katayama, ziarniniaki, żyła krezkowa, żylaki przełyku, żywiciel pośredni - Leksykon chorób i schorzeń
Kamienie pęcherza moczowego – Epidemiologia
Kamienie pęcherza moczowego stanowią około 5% wszystkich kamieni układu moczowego, jednak odpowiadają za 8% zgonów związanych z kamicą moczową w krajach rozwiniętych. Epidemiologia wykazuje wyraźne różnice geograficzne i demograficzne: w krajach rozwiniętych obserwuje się spadek pierwotnych kamieni pęcherza, co wiąże się z poprawą diety, odżywiania, kontroli zakażeń oraz stosowaniem leków na BPH (alfa-blokery, inhibitory 5-ARI). W krajach rozwijających się, zwłaszcza w Azji i Afryce Północnej, kamienie pęcherza występują częściej, także u dzieci, z powodu niedostatecznego nawodnienia, nawracających biegunek i diety ubogiej w białko zwierzęce. Kamienie pęcherza moczowego są 4-10 razy częstsze u mężczyzn, szczególnie powyżej 50. roku życia, z dwumodalnym rozkładem wieku: szczyt u dzieci (~3 lata) w krajach rozwijających się oraz u dorosłych (~60 lat). Etiologia jest wieloczynnikowa: pierwotne kamienie związane z dietą i nawodnieniem, wtórne z przeszkodą odpływu moczu (BOO – 45-79%), neurogenną dysfunkcją, zakażeniami, ciałami obcymi i uchyłkami pęcherza, a także kamienie migracyjne (rzadkie). U pacjentów z BPO kamienie występują u 3-4,7%, a u osób z uszkodzeniem rdzenia kręgowego ryzyko wynosi 19-67%, szczególnie przy stałym cewnikowaniu.
alfa-bloker, brodawka nerkowa, cystoplastyka, inhibitor 5-alfa-reduktazy, kamica moczowa, kamica nerkowa, kamień infekcyjny, kamień moczanowy, kamień nerkowy, kamień pęcherza moczowego, kamień struwitu, łagodny rozrost prostaty, odprowadzenie moczu, pH moczu, przeszkoda w odpływie moczu, rak dróg moczowych, rak pęcherza moczowego, rak płaskonabłonkowy pęcherza moczowego, szczawian wapnia, uchyłek pęcherza moczowego, uszkodzenie rdzenia kręgowego, zakażenie układu moczowego