zapalenie płuc CMV
Zapalenie płuc wywołane przez cytomegalowirusa (CMV) to poważne powikłanie infekcyjne, występujące głównie u pacjentów z obniżoną odpornością. CMV należy do rodziny herpeswirusów i po pierwotnym zakażeniu pozostaje w organizmie w formie latentnej, mogąc ulec reaktywacji w stanach immunosupresji.
Szczególnie narażone grupy to biorcy przeszczepów narządowych, pacjenci z HIV/AIDS o niskiej liczbie limfocytów CD4+, osoby poddawane chemioterapii oraz noworodki z wrodzonym zakażeniem CMV. Objawy kliniczne obejmują gorączkę, kaszel, duszność, osłabienie, a w badaniach obrazowych typowo stwierdza się obustronne nacieki śródmiąższowe.
Diagnostyka opiera się na wykrywaniu DNA wirusa metodą PCR we krwi lub płynie z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego (BAL), oznaczaniu antygenów pp65 oraz badaniach histopatologicznych. W leczeniu stosuje się leki przeciwwirusowe: gancyklowir, walgancyklowir, foskarnet lub cydofowir, dostosowując terapię do stanu pacjenta i funkcji nerek.
U pacjentów z wysokim ryzykiem reaktywacji CMV zaleca się profilaktykę przeciwwirusową lub stosowanie strategii wyprzedzającej (pre-emptive therapy) polegającej na regularnym monitorowaniu wiremii i wczesnym wdrażaniu leczenia. Zapalenie płuc CMV wiąże się ze znaczną śmiertelnością, szczególnie u pacjentów w głębokiej immunosupresji, dlatego kluczowe jest szybkie rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Cytomegalowirus – Diagnostyka i diagnoza
Cytomegalowirus (CMV) jest powszechnym wirusem z rodziny Herpesviridae, stanowiącym główną przyczynę zakażeń wrodzonych oraz istotne zagrożenie dla pacjentów z obniżoną odpornością. Diagnostyka CMV opiera się na metodach serologicznych (IgM, IgG, awidność IgG), molekularnych (PCR jakościowy, ilościowy qPCR, cyfrowy dPCR), wykrywaniu antygenu pp65 oraz hodowli wirusa. PCR ilościowy w czasie rzeczywistym jest preferowaną metodą monitorowania wiremii u biorców przeszczepów, natomiast test pp65 służy do szybkiego wykrywania aktywnego zakażenia. Wrodzone zakażenie CMV diagnozuje się na podstawie wykrycia wirusa w moczu lub ślinie noworodka w ciągu pierwszych 3 tygodni życia, z PCR śliny jako testem przesiewowym i potwierdzającym testem z moczu. Serologia jest ograniczona w diagnostyce wrodzonego zakażenia. U pacjentów immunosupresyjnych PCR ilościowy z osocza lub krwi pełnej jest podstawowym narzędziem diagnostycznym, umożliwiającym wczesne wykrycie i monitorowanie terapii przeciwwirusowej. Histopatologia z wykryciem charakterystycznych wtrętów „sowiego oka” potwierdza zajęcie narządów przez CMV.
antygen wirusowy, badanie histopatologiczne, badanie serologiczne, cyfrowy PCR, cytomegalowirus, czuciowo-nerwowa utrata słuchu, gancyklowir, Herpesviridae, hodowla wirusa, hybrydyzacja in situ, kwas nukleinowy wirusa, metoda molekularna, PCR w czasie rzeczywistym, przeciwciała IgG, przeciwciała IgM i IgG, przeszczep narządów miąższowych, przeszczep szpiku kostnego, reakcja łańcuchowa polimerazy, sekwencjonowanie całego genomu, test awidności IgG, test ELISA, test immunofluorescencyjny, walgancyklowir, wrodzone zakażenie CMV, wtrąt wewnątrzjądrowy, zakażenie wrodzone, zapalenie jelita grubego, zapalenie płuc CMV, zapalenie siatkówki, zapalenie żołądka i jelit